Si e Varen Poetin .. Nga Bedri Çoku.

FB_IMG_1502418425186.jpg

Si e njoha une Havzi Nelen

Bedri Çoku

… Kur i doli emri për t’u transferuar nga burgu i Burrelit, për në një burg tjetër, më pak të vështirë se ky, Havzi Nela u shqetësua tej mase. Ndenji me mua gjithë kohën e ajrosjes, duke biseduar për të gjetur arsyen se pse po e largonin nga burgu i famshëm i diktaturës më të egër në botë… E brente ndërgjegjja e largimit nga shokët dhe miqtë e ditur, antikomunistë të Shqipërisë, sidomos dyshimi se mos unë dhe të tjerët e merrnim largimin e tij nga ky vend i mallkuar, si shpërblim “të moralit të thyer” …

Kisha disa vite që jetoja në një dhomë me të. Si dy shokë të vërtetë. Hem për bindjet politike, hem për pasionet artistike. Ai shkruante poezi, unë prozë. Edhe pse pa shumë pretendime në art, ne ngulmonim t’i rrëfeheshim njeri-tjetrit në mënyrë letrare, qoftë për bindjet kombëtare dhe antikomuniste, qoftë edhe për vuajtjet tona shpirtërore. Unë, për ato që m’u ndërprenë sapo u çelën, ai për çka kishte arritur të ndërtonte me sakrifica dhe ndjenja të pastra, sidomos për gruan e tij, Lavdijen, e cila vuante në burgun e Kosovës së Lushnjë. Atë, për të cilën ai thoshte se do të ndërtonte gjithmonë vargje, jo vetëm për hir të kujtimeve dhe jetës besnikërisht bashkëshortore, por edhe për çka ai donte dhe vlerësonte tek ajo. E kishte brengë të madhe pse Lavdija vuante në burg, ndërsa ai vetë ndjehej i kënaqur, siç e përsëriste, ngaqë bashkëvuante në një burg me patriotët e vërtetë të kombit shqiptar.

Si shok i ngushtë, gjeja tek ai jo vetëm mikun e sinqertë, bashkëvuajtësin e ndershëm e të vendosur, por mbi të gjitha mësuesin e pasionuar, që nuk reshte së foluri për nxënësit dhe nxënëset e mrekullueshme të shkollës ku kishte dhënë mësim. I kujtoheshin ata duke qarë me lot në sy pse ai, si guximtar që ishte, në cilësinë e mësuesit të fshatit, kundërshtoi hapur përfaqësuesit e qeverisë së Tiranës komuniste,që ngulnin këmbë për të ndërtuar me përdhunë edhe në kreshpat heroike të Malësisë së Madhe, kooperativa bujqësore, si kudo në Shqipërinë e Mesme e të Jugut. Ishte pikërisht kjo “përplasje” e parë, e drejtpërdrejt me pushtetin e diktaturës, që i trembi nxënësit e tij për pasojat që e prisnin mësuesin e tyre të dashur. Dhe vërtet ashtu ndodhi. Ai i ndjehu shpejt përndjekjet e përditshme të Sigurimit të Shtetit dhe, së bashku me bashkëshorten e tij të dashur, përballë këtyre kërcënimeve hakmarrëse të njerëzve të diktaturës, vendosi të arratisej nga atdheu i shtrenjtë.

– Para se të kapërcenim kufirin, më tha i pezmatuar, unë e Lavdija qëndruam një copë herë duke parë me lot në sy dritat e shtëpisë tonë; puthëm tokën dhe përqafuam njeri-tjetrin. Pastaj unë shkrova letrën ku thoshim : “Po ikim me zemër të plasur për ty, Atdhe! Havziu dhe Lavdija”. Ndërsa ajo vendosi buzët e saja të kuqe mbi letrën e bardhë duke qarë, unë, pastaj, e ngeca letrën në telat me gjemba të rrethimit të klonit.

– Por kurrë nuk do ta kisha besuar pa e provuar vetë, vazhdoi ai i nervozuar, pasi thithi dy – tri herë cigaren time, edhe pse nuk e pinte duhanin, që sllavët kanë qenë e janë armiqtë tanë të përjetshëm…

Ai kishte mësuar përmendësh “Lahutën e Malcisë” dhe më citoi veçanërisht vargjet, ku Fishta thoshte për ne dhe serbët se : “ Kena le` në mënin e njani-tjatrit”…

– Faqezinjtë na bënë hetuesinë dhe na dorëzuan pabesisht, burrë e grua, tek rojat e kufirit shqiptarë. E bënë këtë vetëm se pse ne u treguam të sinqertë, të ndershëm e patriotë. Nuk pranuam të shanim atdheun dhe popullin tonë, siç donin ata, madje as pranuam bashkëpunimin me ta kundra Shqipërisë. Nga inati na thanë se do të na kthenin, madje na treguan edhe shifrën e viteve burg që do të merrnim nga gjykata shqiptare … Na përmendën edhe emrat e burgjeve, ku do të vuanim dënimet tona të rënda. Po ta them si burrat, vazhdoi Havziu, daç besomë, daç jo, se nuk lëvizi asnjë presje nga ato që thanë dhe vendosën jugosllavët për ne. U dënuam po aq vite burg sa thanë ata dhe përfunduam po në ato burgje që na përmenden ata… Tani jam i bindur plotësisht që këtu, në Shqipërinë tonë komuniste, sundojnë serbët, edhe pse këta hiqen si “të prishur” me Jugosllavinë. Kjo është fatkeqësia më e madhe e popullit tonë : beson ende sikur Shqipërinë e drejton Partia e Punës e Shqipërisë… Po të shikosh dosjet e të burgosurve me vëmendje, nëpër burgjet tona, mbi gjashtëdhjetë përqind e tyre, vuajnë sepse i ka kthyer Jugosllavia. Me qindra janë malësorë të arratisur për shkak të kooperativave bujqësore që u krijuan me përdhunë në Veri të Shqipërisë. Pse?… Po të ishin jugosllavët që nuk e donin regjimin tonë, ata do ta luftonin dhe s’do të kthenin asnjë kundërshtar të arratisur nga ky regjim, duke e ditur se këtu, shqiptarët o i burgosin, o i pushkatojnë …E njëjta gjë ndodh edhe me kosovarët që ikin nga regjimi i Titos dhe vijnë për mbrojtje në tokën amë…

Havziu ishte i çiltër, i butë dhe i ngrohtë në biseda, përherë i mbante buzët duke buzëqeshur. Asnjëherë nuk e ngrinte zërin. I donte njerëzit me gjithë shpirt. Në sytë e tij bojëqielli vetëm çiltërsi dhe mirësi pasqyrohej…

Një ditë i erdhi një kartolinë, ndoshta më e çmueshmja për të që e kaloi censurën e rreptë të Burgut të Burrelit. Ai fjeti disa net me kartolinën, duke e mbajtur nën jastëk. Këtë kartolinë ma tregoi mua pas atyre ditëve që fjeti me kokën sipër saj, në ëndërrime. Ia kishte dërguar një nga ish nxënësit e tij, i cili ia shprehte me vargje mallin dhe respektin, gjoja i fliste axhës së vet, dhe i thoshte se ruante mbresa të pashlyeshme për të, kur ai u mësonte atyre gjëra aq të vlefshme për jetën… “ Disa nga mësimet e tua, thoshte ish nxënësi, dolën siç na i mësove ti, axhë i dashur, para se të të merrnin ushtar… Nuk paska lumturi më të madhe se sa të jetosh në kooperativën tonë bujqësore !!!!.”…

Unë kënaqesha, kur e shihja Havzi Nelën teksa qeshte me të madhe me fjalët e ish nxënësit të tij….Qeshte fort, natyrshëm dhe me lot në sy.

– Më vjen mirë, më sqaroi, që kundërshtimin tim, atëherë, më 1966, për krijimin e kooperativave bujqësore në Malësinë tonë të Madhe, nxënësit e mi e paskan kuptuar drejt ….dhe po më përkrahin…

Vdekja e tij për ne, të burgosurit politikë në Burgun e Burrelit, ishte dhimbje e madhe. Asnjërit prej nesh, bashkëvuajtësve të tij, nuk na besohej që Havzi Nelën e kishin varur në litar. Nuk mund ta përfytyronte njeri litarin që shtrëngonte qafën Havziut, pikërisht në ato vite që po shembej diktatura komuniste në të gjithë botën, për t’ia mbyllur përjetësisht poetit zërin dhe sytë e bukur e aq njerëzor. Se pse ai s’ishte kriminel, njeri që çnderonte, vidhte apo mashtronte …Fajin e vetëm që mund të bënte, me siguri ngaqë s’ pranonte diktaturën dhe padrejtësitë çnjerëzore në Shqipëri, që kundërshtonte kooperativat bujqësore – shpikjen e varfërisë kolektive dhe të shprehte hapur dashurinë për jetën dhe atdheun, siç ia kishin lënë amanet të parët. Pse, ishin arsye këto për të varur në litar një njeri?

Unë e ndjeva shumë vdekjen e Havziut. Sepse, atë ditë që ai do të largohej nga burgu i Burrelit, nguli këmbë qysh në ajrosje që unë të pranoja si kujtim jorganin e tij. Ky ishte një veprim sipas traditës së pashkruar në burgun e Burrelit ku, cilido që lirohej apo transferohej nga ai burg, nuk duhet të merrte me vete as jorgan, as libra. Të dyja konsideroheshin mjete strategjike për mbijetesën e atyre që do të mbeteshin në atë vend të mallkuar…

Fjeta disa vjet nën jorganin e Havzi Nelës. Madje, edhe pasi mora telegramin e lirimit të tij nga burgu i Spaçit, që më gëzoi tej mase. E, për lirimin e Havziut, duartrokitën të gëzuar edhe të burgosurit e tjerë në burgun e Burrelit, sapo unë ua kumtova lajmin…

E, kur ai vdiq, jorganin e tij e mbështolla me një çarçaf të bardhë dhe e lashë në magazinën e rrobave. Por më ngeli peng që s’e gjeta aty, pasi më rikthyen për herë të dytë në burgun e Burrelit, ngaqë…jorganin e Havzi Nelës e kishin ndarë bashkëvuajtësit copa-copa, për të pasur secili një kujtim prej tij…

Familja e Poetit te Pushkatuar ne skamje e varferi ..tragjedia vazhdon .nga Pandi Anxhara.

20170718_202309.jpg

► “40 vjetori i pushkatimit- Antikomunistët përkujtojnë poetët martir Vilson Blloshmi e Genc Leka”
►Por ku janë sot,pas 40-vjet të pushkatimit të Genc Lekës dhe pas 27-vjet demokraci, familja dhe femijët e poetit martir.!??
Genc Leka dhe Vison Blloshmi u pushkatuan 40 vjet më parë për shkak të qëndrimeve të tyre politike e letrare kundër regjimit diktatorial komunist, dhe ketu nuk dua të flas për jetën e këtyre martirëve pasi është folur shumë këto vite të demokracisë dhe pothujse kanë dalë në dritë të gjitha prapaskenat e dënimit por edhe persekutorët e tyre, janë bërë disa sipoziume nga Shoqata e të Përndjekurve ,shkrime të shumta në media dhe deri dokumentarë televizivë për dënimin e tyre ,pra, gjithshka dihet nga te gjithe.
Prandaj në kete postim, nuk do të flas per jeten e këtyre martirëve ,por për familjen dhe femijët e Genc Lekës, ku janë sot ata pas kaq vitesh dhe si e perpallojnë ata jetën e tyre familjare.??
Genc Leka ,la pas gruan e tij Elenica (Rodhe), dhe dy fmijët e vegjël , djalin Petrika dhe vajzën Eglantina, të cilët pas vrasjes së poetit kanë përjetuar një kalvar vuajtjesh dhe persekutimesh. Eleni e mbetur e ve me dy femijët shumë te vegjel largohet nga Berzezhda e Librazhdit dhe kthehet në qytetin e saj të lindjes,Korcë,me mendimin se do të gjente pak përkrahje nga famija e saj, motrat dhe vëllezerit ,nga bashkëqytetarët e saj ku ishte lindur dhe rritur,por këtu ajo kaloi një persekutim të dyfishtë ,edhe si gruaja e një të pushkatuari ,por edhe si vajza e patriotit nacionalist,Koli Rodhe ,dënuar me burgim të përjetshëm dhe vdekur në burgun e Burelit.Megjithate ,si një grua kurajoze dhe me nivel të lartë intelektual arriti t’i bëjë ballë familjes dhe me shume sfilitje i rriti të dy fëmijët. Ardhja e demokracisë sikur ngjalli pak shpresat për Elenin dhe femijët e poetit por, nuk ndodhi këehtu pasi shteti demokrtik u mjaftua vetëm me disa “dekorata” dhe fjale të mira dhe asgje konkrete, asnje vlerë monetare apo përkrahje të një natyre tjetër për këtë grua heroinë.
Sot ,mbase nuk do t’i besohet askujt se kjo gua u largua nga kjo jetë, para pak vitesh , në mënyrën më të dhimbshme të saj , u largua e lebetitur , e sfilitur , e tejlodhur nga jeta ,u largua ende me ndjenjën e persekutimit, duke mos parë asnjë ditë të bardhë ,por vetëm gëzohej kur shikonte që femijët e saj po riteshin dhe për dite ju uronte artye një jetë tjetër , një jetë më të mirë se ajo e saj.
Femijët e Gencit,Petrika dhe Eglantina, u martuan dhe secili krijoi familjen dhe sot të dy kanë nga dy vajza,ende në moshëe shkollore, por mbase ju duket e pabesuesheme se sot femijët e Martirit të Demokracise ,janë të pa punë dhe pa asnjë përkrahje nga shteti dhe jetojnë nën nivelin jetik,ndërsa persekutoret e babait të tyre vazhdojnë të qetë jetën e tyre duke bërë edhe “sfilata” nëpër studio televizive ,në parlament dhe në instancat shteterore. Kanë kaluar 27-vjet nga ardhja e demokracisë dhe të dy femijët e Gencit,nuk janë likujduar nga shteti sipas ligjit të dëmshperblimit për të përndjekurit e rregjimit komunist, por edhe asnjë punesim apo ndonjë përkrahje për shkollimin e vajzave të tyre.
Djali i tij,Petrika , me ardhjen e demokracisë arriti të bënte disa specializime në Policine e Shtetit dhe punesimi i tij në keto 27-vjet ka qënë me “part-time”,pasi sa merej në punë diku,pas pak kohe hiqej menjëherë sa ndëroheshin drejtuesit e polocisë , dhe këto vite i kanë kaluar vetëm me ecejake zyrave të këtij shteti , por nganjeherë pritja dhe durrimi të lodhin ,dhe ai sot i dërrmuar dhe totalisht pa asnjë shprese është mbyllur në shtpinë e tij duke shtyrë jetën me ato pak të ardhura nga punësimi i bashkëshortes ,pasi vajzat i ka në moshë shkollore.Petrika është një nga njerëzit e rrallë në këto vite që kurrë nuk vurri gishtin mbi persekutorët dhe vrasësit e babait të tij dhe kurre nuk u bë hakmares ndaj tyre ,pavaresisht se ata persekutorë apo femijët e tyre,sot kanë ende shtetin në dorë.
Vajza e Gencit,Eglantina ,pas mbarimit të shkollës së mesme ,edhe ajo martohet dhe krijon familje dhe sot ka dy vajza ende të parritura ,në moshë shkollore.Me ardhjen e demokracisë , vajzës së poetit martir ,nuk ju ofrua asnjë bursë shkollim por as edhe një punë ku ajo të mbante familjen e saj prej katër frymësh. Ajo dhe i shoqi i saj kanë 27-vjet që punojnë në të zezë, me punësime të gjetura vetë brënda miqësisë në bisneset e qytetit ,i shoqi rropatet në punë të zezë nëpër firmat e ndertimit ndërsa ajo ku të munde në restorante dhe bare si pjatalarëse apo shitëse në dyqane veshmbathjesh, por asnjëherë me kohë të plotë punësimi vjetor.Si familje e persekuruar ,jo që asnjëherë nuk ka marrë ndonjë përkrahje nga shteti,si për shkollimin e vajzave por përkundrazi është nga ato familje që gjysmën e vitit e kalon në errësirë pa drita dhe pa ujë,pasi ja ndërpresin nga vonesa në pagim.Do t’ju duket e cuditshme ,por është më se e vërtetë se vajzat e Petrikas dhe Eglantinas ,,derri më tani nuk e njohin plazhin, as udhëtimin me avion , apo të kenë bërë ndonjë udhëtim turistik diku, ashtu sikurse moshatarët e tyre, femijët e bllokmenëve neokomunistë dhe femijet e deputetëve që dalin nga vota e Petrikas dhe Eglantinas…. pasi nuk munden nga ana ekonomike familjare ,as shkolla dhe universitete elitare nuk ndjekin,por kanë ulur kokën dhe vazhdojnë me përkushtim studimet në shkollat publike të qytetit.
Dje në perkujtimoren e 40-vjetorit të poetëve të Berzhezdes ,nga Shoqata Antikomuniste e të Përndjekurve Politikë të Shqipërisë,ishin të ftuar edhe familjarët e poetëve martirë për të qënë prezent në këtë ceremoni dhe detyrimisht aty do të ishin edhe djali dhe vajza e Gencit apo edhe mbesat e tij, por a e mendon dikush sot nga “ata lart” se edhe vajtjen në një ceremoni për babain e tyre, femijët e Gencit e kanë shumë të veshtirë ,pasi nuk munden të përballojnë as shpenzimet e udhetimit , nuk munden të marrin një udhëtim me shpenzime, kur sot kanë familjët e tyre me barkun bosh. Megjithatë ,Petrika,djali i martirit,duke e ndjerë si një obligim moral këtë përkujtimore për atin e tij,duke sakrifikuar sa nuk mban më ,shkoi në Librazhd i vetëm, pa të motrën dhe pa asnjë nga mbesat e Gencit,dhe e gjithë kjo,thjesht për arsye ekonomike.
Në këtë ceremoni të 40-vjetorit të pushkatimit të poetit, i biri i Genc Lekës ,Pretrika Leka,morri si dhuratë nga autoritetit i dosjeve, “Dosjen e sigurimit te të atit të hapur publikisht për here të pare”….Por a duhet të ishte kjo “dhurata” apo shpërblimi që duhet të merrte kjo familje pas 40-viteve të vrasjes së babait të tyre dhe pas 27-viteve demokraci.??.. Prandaj,mjaf jemi marrë duke folur e shkruar pa pushim për të vdekurit dhe nuk kemi lënë pervjetor pa i kujtuar nëpër ceremonira precidenciale,për kredo politike dhe nga ana tjetër nuk kujtohemi aspak se si janë katandisur të gjallët e këtyre të vdekurve.
Këto vite, më shumë kanë fituar ata njerëz që “gjoja propoganduan” këtë mënxyrë të komunizmit se sa vetë shtresa e të perndjekurve dhe të pushkatuarve të komunizmit,ka njerëz edhe lart në qeveri dhe parlament që abuzuan me kauzën e të përndjekurve duke përfituar poste dhe vlera monetare,prandaj Shteti dhe Shoqeria Shqiptare ka një obligim të madh për këta njerëz që u rritën jetimë e u degdisën kampeve të internimit ..edhe sot mbas 27- vjetësh ata vuajnë për buken e gojës. . !!!
►Foto :Eglantina me nënën e saj Elenica dhe Petrika ,djali i poetit ,djë në përkujtimoren e 40-vjetorit.
Korcë-18/07/2017

Garé e Turpshme ne PD. Nga Tomor Alizoti .

FB_IMG_1500221015899

Zgjedhjet për kandidatin e PD/ Alizoti: Kjo është një garë e turpshme
Kryetari i Departamentit të të Përndjekurve Politikë në Partinë Demokratike, Tomor Alizoti ka komentuar garën e nisur brenda selisë blu për të zgjedhur kryetarin e ri të PD.

Ai u shpreh se këtë e garë e konsideron të trupshme dhe farsë sepse listat nuk janë bërë publike.

Gjithashtu, Alizoti shtoi se është e papranueshme që përmes kësaj gare farsë të zgjidhet kryetari i ri i PD.

“Kjo është një garë e turpshme. Si mund të quhet e drejtë kjo garë kur listat nuk janë bërë akoma publike? Nuk është legjitime të mos ia vësh ato në dispozicion kandidatit garues. Unë e konsideroj si farsë dhe nuk e pranoj që me anë të kësaj gare të zgjidhet kryetari i që do të drejtojë Partinë Demokratike”, tha Alizo

SI E VRANE BABANE E 6 FEMIJEVE NE SPAÇ. NGA BEDRI BLLOSHMI.

FB_IMG_1500103863929

Çfarë ndodhi më 16.11.1982 në Spaç me Rexhep Goçi

Rexhep Uk Goçi ka lindur në vitin 1937 në fshatin Ҫerem të rrethit Tropojë. Rexhepi ka qenë i martuar me Bora Goçaj dhe kanë lindur 7 fëmijë: Perlatin (më i madhi), Esatin, Luanin dhe motrat Sadete, Valdete, Valbona dhe Servete. Rexhepi kishte arsim fillor dhe ka punuar në ndërmarrjen e gjeologjisë në Tropojë. Më 14.2.1975 arrestohet nga Sigurimi për agjitacion dhe propagandë kundër pushtetit popullor, parashikuar nga Neni 73/1 KP. Më 30.5.1975 Gjykata e Tropojës e dënon me 10 vjet heqje lirie. Më pas e dërgojnë për të vuajtur dënimin në kampin e Spaçit të Mirditës. Në vitin 1982 në muajin nëntor qeveria komuniste bën një amnisti për të burgosurit politikë. Në burgun e Spaçit përfitonin 373 apo 375 të dënuar, të cilët u liruan më 15 nëntor 1982. Të nesërmen, më 16 nëntor Rexhep Goçi do të jepte shpirt tek galeria 15/1 nga breshëritë e kallashnikovit. Ishte “rregull” i komandës që mbasi të vrisnin dhe të groposnin për rastin në fjalë, vendgroposja ishte në Shpal të Mirditës. Pas vitit 1990 familjarët e Rexhepit interesohen dhe e zbulojnë vendgroposjen, e marrin dhe e varrosin në vendin e lindjes ku pushon përjetësisht pranë të parëve të tij.

Kujtesë

Çfarë ndodhi më 16 nëntor 1982 në Spaç

Rreth viteve 70-të, në kupolën e krimit në Tiranë, diktatori po vazhdonte krimet e radhës. Në burgun e Spaçit vinin lloj-lloj informacionesh, ndoshta për t’i pasur ne si ushqim të shpresës. Në vitin 1982, natën e shtatëmbëdhjetë duke u gdhirë 18 dhjetori, në televizion u dha një lajm i gëzueshëm për ne: “Nga një krizë nervore, kryeministri i Shqipërisë, shoku Mehmet Shehu, vrau veten”. Të gjithë të burgosurit përfshi dhe unë, u gëzuam shumë. Bisedonim nga dy e nga tre të gjithë të dënuarit, se komunizmi po e çonte drejt fundit ngrënien e pjellës së vet. Qeveria komuniste shpalli një amnisti për të burgosurit politikë dhe më 15 dhjetor 1982, në burgun e Spaçit, u liruan mbi treqindeshtatëdhjetë të dënuar. Në bazë të përllogaritjeve një i dënuar nga rrethi i Tropojës, Rexhep Uk Goçi, nuk përfitonte nga kjo amnisti, sepse kishte njëmbëdhjetë ditë më shumë sipas përllogaritjes së kartelistit të komandës.

Këta që u liruan ishin në brigada të ndryshme nga të pesë zonat e minierës, ku nën peshën e kamzhikut dhe torturave të tjera, si lidhje me hekura pranë shtyllës së betonit dhe shumë herë me duart e lidhura mbrapa, të lidhnin dhe një rrotë vagoni që peshonte vetëm në duart e lidhura. Kjo rrotë vagoni nuk takonte në tokë. Problem i padiskutueshëm ishte zona e dytë, ku nxirrej minerali i piritit nën temperaturën 40° – 45° nxehtësi. E plotësuan brigadën aq sa duheshin për vagonat e piritit.

Unë në atë kohë punoja në zonën e pestë dhe më kaluan në zonën e dytë bashkë me disa armatorë (punëtorët e mirëmbajtjes së galerisë quheshin armatorë). Kështu që midis disa të tjerëve ishte dhe Rexhep Goçi. Në kohën që do futeshim brenda në galeri dhe saktësisht në galerinë 15/1, e vjetër thërriteshe. Rexhepi do të punonte në këtë galeri siç thashë më sipër, armator dhe merr një mjet që quhej “karrotrupe” për të marrë disa trupa betoni jo shumë larg grykës së galerisë 15/1. Në të djathtë të kësaj galerie, gati 200-300 metra larg, ishte rrethimi dhe një karakoll nga jashtë tre rrethimeve me tela me gjëmba, që vigjëlonte natë-ditë ushtari me automatik në dorë. Duhet të sqaroj një gjë për lexuesin që nuk ka dëgjuar për këto që po rrëfej. Në qoftë se ushtari vriste një “armik” (të burgosur politik), shpërblimi i parë ishte pesëmbëdhjetë ditë leje dhe patjetër dhe një dekoratë dhe kur do mbaronte ushtrinë, komanda i vishte policë po në kamp. Në brendësi të hapësirës nga rrethimet e 20-25 metra larg galerisë, ishin vendosur disa tabela në formë trekëndëshash (prej hekuri), që i dënuari nuk duhet të kalonte dhe as të afroheshe. Rexhepi, disa metra larg këtyre tabelave, po ngarkonte trupat e betonit për t’u futur në galeri. Në këtë kohë u dëgjua ulërima e automatikut, ne shtangëm të gjithë sa ishim nga frika. Sapo u dëgjua zhurma vdekjeprurëse, polici doli e i thërret ushtarit: “Ç’bëre more, ndaloje zjarrin”. Ndërkohë Rexhepi ra në një brinjë me trupin e betonit në prehër dhe me një zë gati në fikje foli: “Ç’më bëre more ushtar, më vrave, m’i le fëmijët rrugëve, kam një qerre me fëmijë. Oh Zot, pse, pse kështu me mua, mirë që s’më liruat, po pse më vratë? Ah, fëmijët mbetën jetimë”. Gjaku dalngadalë po skuqte rrobat e pista nga piriti, vari kokën mënjanë dhe nuk u ndje më. Polici qëndronte në këmbë, pranë kufomës duke na ulëritur neve: “Futuni brenda, futuni brenda”. Për tetë orë rresht, ulur në cepin e galerisë e pa folur asnjë fjalë me njëri – tjetrin, të ndriçuar nga llamba karbitit e cila lëshonte një flakë të verdhë, duke lëvizur sa majtas djathtas. Mbas disa orësh mbërriti prokuroria e Rrëshenit për të bërë formalitetet e për ta lejuar komandën të bënte groposjen e radhës në një buzë përroi që thërriteshe Shpal… .

Aty ku e prisnin shokët, të vrarë e groposur më parë. Ndërsa fëmijët u rritën jetimë nën praninë e dhimbjes e urisë. U rritën e u martuan e mbas vitit 1990, Perlati dhe gjashtë fëmijët e tjerë bashkë me fëmijët e tyre (nipërit e mbesat e të ndjerit Rexhep), nisën ashtu me kokë mënjanë, të heshtur drejt luginës së shkretë e majave të rrjepura nga erozioni, të Spaçit. Drejt kësaj skëterre që mbante të fshehur në barkun e tokës së djegur babanë e tyre. Gjithsesi ata e prisnin të kthehej i gjallë, më i plakur e i thinjur, i dërmuarr nga jeta dhe fati që e ndëshkoi aq rëndë. Megjithatë dhe ato pak eshtra që kanë mbetur pa u tretur po udhëtojnë të pushojnë në vendlindje. Edhe pse po të shohësh mbrapa sheh vetëm trishtim, jeta vazhdon… .

Pushofsh në paqe, o miku im i halleve e vuajtjeve!

E megjithatë unë u ktheva i gjallë. Qetësi, qetësi e mjerim.

_________

REPUBLIKA POPULLORE E SHQIPËRISË

GJYKATA E RRETHIT TROPOJË

NR.I REGJ. THEMELTAR _64

NR. I VENDIMIT _65

VENDIM

“NË EMËR TË POPULLIT”

Gjykata e Rrethit të Tropojës e përbëre nga:

Shefqet Muci Kryetar

Imer Sokoli anëtar

Kadire Ismailaj anëtar

me sekretare Vera Doçin dhe pjesmarrjen e prokurorit Kristaq Ngjela, shqyrtoi në seancë të hapur gjyqësore të datës 29 e 30 maj 1975 në Ҫerem çështjen penale Nr.69, që u përket të pandehurve;

1 – REXHEP GOҪI, i biri i Ukës dhe i Fatimes, i datëlindjes 1937, lindur e banues në Ҫerem, me origjinë shoqërore fshatar i mesëm, dhe me gjendje punëtor, me arësim fillor, pa imunitet, pa parti, i padënuar më parë, i arrestuar më 14.2.1975.

Gjykata, pasi përfundoi hetimin gjyqësor, pasi dëgjoi prokurorin që kërkoi deklarimin e të pandehurve fajtorë sipas akuzës dhe të dënohet i pandehuri Rexhep Goçi me 10 vjet heqje të lirisë, ndërsa i pandehuri Ҫelë Goçi me 7 vjet heqje të lirisë, pasi dëgjoi edhe fjalën e mbrojtjes dhe të fundit të të pandehurve në të cilën kërkuan; i pandehuri Rexhep të dënohet sipas ligjes dhe i pandehuri Ҫelë drejtësi,

VEREN:

I pandehuri Rexhep Goçi që në rini të tij ka ushqyer urrejtje për pushtetin popullor, pasi rrjedh nga një familje me qëndrim tëkeq politik. I ati është dënuar për krim kundër shtetit tonë të demokracisë popullore. Këtë urrejtje i pandehuri Rexhep ja ka ushqyer e mbajtur të gjallë edhe të kushëririt, të pandehurit Ҫelë Goçi.

Të predispozuar për t’iu kundërvënë fitoreve madhështore të revolucionit socialist në RPSH, vijës marksiste-leniniste të Partisë sonë.

REPUBLIKA E SHQIPËRISË

GJYKATA E RRETHIT TROPOJË

SHKURTIM VENDIMI

Me vendimin Nr.65 datë 30.5.1975 të gjykatës rrethit Tropojë Rexhep Ukë Goçi është dënuar me 10-dhjetë vjet heqje lirie për krimin e agjitacionit e propagandës kunder pushtetit popullor.

KRYETARI I GJYKATËS

/ Besim Trezhnjeva/

Vulë Firmë

Drejtimi Perlat Goci

Qerem Administrata e P.T.

TELEGRAM

Lokali Nr. 7

Marrë data 19-11-82

Prej zyrës B Curri

Marrësi

Cilësi Për Prej Nr. Fjalë Data Ora Shënime

Shërbimit

363 43 18 12.50

Me lotë në sy me hidhrim ne zemer marrim pjes në vdekjen e parakoshme te Rexhepit tone të Dashun. Majuni si burrat duejni dhe ndihmoni njeri tjetrin

Tuajt për jete Sadri Sokoli Fetulla Gashi

Ky është telegrami i kobshëm që tre ditë më vonë, u bëjnë familjes së Rexhep Goçit dy miqtë e burgut. Dymbëdhjetë vjet më vonë, njëri nga këta dy miq të burgut, Sadri Sokoli, do pësonte të njëjtin fat në revoltën e Qafë-Barit, më 22 maj 1984.

REPUBLIKA E SHQIPERISE

MINISTRIA E RENDIT PUBLIK

DREJTORIA E ADMINISTRATES BURGJEVE Tiranë, më 9 . 5 . 1992.

V E R T E T I M

Me anën e të cilit vërtetojmë se z.Rexhep Uk Goçi

i vitlindjes 1937 është arrestuar më 14.2.1975

dhe është vrarë më 16.11.1982.

Lëshohet ky vërtetim sipas kërkesës së tij.

D R E J T O R I

N/KOLONEL EDMOND CAJA

Firmë Vulë

Rexhep Uk Gaci

Varrosur te varrezat e Shpalit me Nr. 42 Nga Bedri Blloshmi

POETJA QE GATUAN ME RREZET E HENES..MIMOZA LESKAJ.

FB_IMG_1499887971863.jpg

Një pjatë ndryshe.

Sonte, gatova një pjatë të ngrohtë.
Në fillim i hodha argjendin e hënës,
më pas, me yjet shtrova një radhë mendimesh,
spërkatur nga disa erëza, që të shponin hundët.
Diku,… harruar në sirtar,
një libër me poezi dashurie, e pahapur akoma.
Mora tre rreshtat e parë, dhe pjata filloi të ngrohesh.
Përzieva butësisht tre pika lot të kripur,
Prita të shkriheshin, të mos u ndihej shija.
Sonte, gatova një pjatë të vërtetë,
më ngrohu zbraztinë që le ti,…dhe ikja.

I dua gjërat e vërteta.
Janë si një pjatë e ngrohtë, që njomin grykët e sëmura.
Me fund,e ktheva dhe pak verë për ty,
pak, nga ajo e kuqja…!

Vizite dhe takim ne Uashington DC per te perkujtuar viktimat e komunizmit. Nga Benjamin.Bakalli .

Vizite dhe takim ne Uashington DC

Me ftese te fondacionit perkujtimor per Viktimat e Komunizmit me qender ne Ushington DC. SHBA dhe shoqeruar nga shqiptaro-amerikani I mirenjohur në komunitet, Z.Cezar Ndreu, Z. Beniamin Bakalli , kryetar i deges se Partise Levizja e Legalitetit per degen e Tiranes u takua me Z. Marion Smith , drejtori egzekutiv I Fondacionit dhe me Dr. Murray Besset nga departamenti i edukimit te fondacionit.

Ne takim, I cili zgjati per me shume se nentedhjete minuta, Z. Smith shprehu simpatine e tij per Shqiperine, per vuajtjet e kombit nga komunizmi, tregoi per punen qe bejne si fondacion dhe ftoi miqte te ndanin eksperiencat dhe njohurite e tyre nga jeta nen komunizem ne Shqiperi.

Z.Bakalli pasi falenderoi zoterinjte mikprites per takimin dhe per punen e tyre shume domethenese , foli ne vecanti per historine e familjes se tij gjate periudhes se komunizmit, tregoi se familjaret dhe të afërmit e tij mbajne mbi supe 120 vite burgim ne burgjet famekeqe te Spacit, Burrelit e Spacit per aktivitetin dhe perpjekjet e tij per zbardhjen e se vertetes kombetare shqiptare dhe ndau me zoterinjte amerikane disa nga punet e tij permes faqeve te tij informuese Gjenocidi Shqiptar dhe Krimet e Komunizmit si dhe epr leksionet qe ai ben ne institucionet edukuese ne Shqiperi ne menyre qe brezi i ri te mesoje te verteten.

Z. Ndreu gjithashtu perzemersisht falenderoi mikpritesit dhe i pergezoi ata per punen e madhe edukative dhe fruthdhenese lidhur me te vertetat e komunizmit dhe frutet famekeqe te kesaj ideologjie dhe pastaj ndau disa episode nga historia e familjes se tij por edhe beri nje pasqyre te pergjithshme te historise se kombit shqiptar gjate periudhes se eger te komunizmit.
Z. Smith , tregoi interest e vecante per rrefimet ngjethese qe u paraqiten dhe ftoi gjithe ata persona, permes ketyrve vizitoreve, qe kane deshmi personale ti ndajne me kete organizate. Z. Smith theksoi se punet e fondacionit jane te fokusuara ne edukimin e brezit te ri, tregimin e se vertetes lidhur me ideologjine skllaveruese e shkaterruese sic eshte komunizmi qe ehste perjetuar ne vendet e lindjes dhe sidomos ne Shqiperi dhe premtoi se do vazhdoje komunikimin me shqiptaret dhe shprehu mirenjohje e falenderime per viziten.
Ne takim merrte pjese edhe Merita B. McCormack , autore dhe aktiviste shqiptaro –amerikane ne zonen e Uashingtonit si dhe Mariza Smajlaj asistante egzekutive e Fondacionit.

Korrespondenti i Diellit

Ké do të doja per Kryetare të PD.

FB_IMG_1498756422099

Ke do doja per kryetar te PD?

Nje miku im me la takim sot ne mengjes. Punon ne administrate, prej shume vitesh familje pronaresh i djathte 24 karatesh por prej kohesh se kam pare shume aktiv. Natyrisht ruan dhe vendin e punes dhe me shume mund mori statusin e nepunesit civil!
– kam nje propozim – tha pa me ardhur akoma porosia. Ne rast se ke muhabet thuaji atij djalit Tomor Alizotit te kandidoje per kryetar i PD. Une do e perkrahja me gjithe qejf kjo se ben fitues por…
– car thua me burre,- ja ktheva, kush e njeh Tomorrin, kush e voton. Fundja kush me degjon mua, as me kane pyetur ndonjehere. Ne rast se bej gam gam bej se me dhimbset partia e kaq. Dhe vete une e njoh nga larg. Plus qe as e kam idene se kush eshte. Ke nai muhabet tjeter?
– jo se jam vone. Po keta te tjeret cfare perfaqesojne, apo kane perfaqesuar? Eshte sternip i Fejzi bej Alizotit, dhe nip i Riza Alizotit, njeri i pushkatuar nga regjimi komunist dhe tjetri inchinier i varur po nga regjimi komunist. Babai i tij Fejziu junior, vuajti ne burgjet e spacit, ndersa vete Tomorri eshte lindur ne internim. Gjyshja e tij pas varjes se burrit dhe burgosjes se te birit u semur nga kanceri, vdiq dhe regjimi nuk pranonte as tja varroste. Ka qene rasti i pare qe nje person nuk eshte pranuar te varroset me pretendimin se ” varrezat shqiptare skane vend per alizotet”. Babai i tij u dergua ne kampet e lushnjes ku u rrit nga daja! Me pas do e burgosnin ne spac pas lindjes se Tomorrit. Madje dhe emri i Tomorrit ka nje specifike te vecante. Gjyshja e tij ngaqe i lutej Baba Tomorrit qe te zhdukte komunizmin vendosi qe emrin nipit tja vendose Tomorr, qe ti plotesohej deshira!
Kam njohje te larget familjare, por alizotet jane legjende ne historine e tyre dhe keto histori kane qarkulluar tek te gjithe ata qe i njihnin. Vete Tomorrin nuk e njoh. Pashe qe kishe bere nje status dhe thashe kush e di!
Nderkohe qe miku im iku ne pune te tij une ndejta dhe pak. Ne fakt Tomorrin e kisha pare aty verdalle PD, dhe e dija qe mbulonte departamentin e ish te perndjekurve por kaq. Isha ne dileme ne rast se do kandidonte a do e perkrahja. Tomorri nuk njihet shume ne publik. Ka mbaruar shkollen ne Gjermani dhe ka qene sekretari yne i ambasades atje. Por keto pak rendesi ka. Mbaj mend dhe kur erdhi Lulzim Basha ne PD askush se njihte. Ishte djale i qeshur, dhe interesant per faktin se kish qene jurist ne tribunalin e Hages. Rezatonte kulture perendimore, por ne intervistat e fillimit ishte konfuz. Gje qe me rezultoi dhe ne nje interviste qe zhvillova me te per gazeten ku punoja. Ishte nga intervistat e para te tij. Me pas pergjigjet ishin standarte kudo qe shkonte. Njesoj si Tomorrin dhe ate atehere se njihte askush, por partia dhe doktori u investua shume. Tre here minister, nje here kryetar bashkie dhe ne fund kryetar Partie. Personalisht e kam perkrahur ne te gjitha betejat e tij, dhe ate per kryetar partie, pasi dhe Olldashi ndjese paste jo pak here e kish shfaqur hapur klanizmin dhe klientelizmin ne PD. Per interesa te tij se kish per gje te te braktiste, dhe ca gjera duhen thene sic jane. Basha dukej e vetmja zgjidhje dhe zgjedhjen e tij ne krye te PD e perjetova jo pa gezim. Por besimi te ai si lider filloi te me lekundej qe kur nuk zhvilloi asnje analize per humbjen e vitit 2013. Prisja heqjen e figurave qe e cuan PD ne humbje por hic. Mendova se sdonte debate para zgjedhjeve lokale, por dhe ato rezultuan katastrofe. Pa dashur te zgjatem, me tej kjo histori vazhdoi deri me 26 qershor 2017. Basha ne vend te ngjitej pergjate kohes vetem humbiste terren. Vendime qesharake, perfshirje qesharake, perjashtime ne shume raste e kota.Listat e kandidateve per deputet ishin nje katastrofe me vete. Ne shume raste kam detyruar te hesht per te duruar talljet me emra te caktuar. Asnjehere smbaj mend ne 27 vjet qe te kem perjetuar nje fushate me mentalitet humbesi. Dhe ndodhi ajo qe ndodhi….
Sot PD ndodhet ne nje situate qe kam kohe qe de kam pare dhe ketu e cuan vendimet foshnjarake te kryetarit te partise. Prej kohesh kjo parti nuk perfaqeson me asgje! Kjo parti qe lindi si shprese per te gjithe ata qe u vrane e u burgosen nga regjimi. Ndoshta ka ardhur koha te perfaqesohet nga nje pinjoll i atyre qe u persekutuan, te rikthehet dhe nje herete ato ideale. Te behet e qarte se cfare perfaqeson. Te riktheje nje here shpirtin e demokrateve qe i qendruan dhunes se diktatures dhe plumbave te vitit 1997. Le te jene nje here demokratet ata qe zgjedhin dhe krijojne liderin, dhe jo tua serviresh te gatshem pa alternative tjeter. Por a do e votoja une Tomorr Alizotin, pinjollin e Fejzi Beut te vrare nga dora e Bedri Spahiut dhe te lindur ne kampet e perqindrimit te rregjimit ne perballje me te birin e kristaqit? A do e votoja para kryetarit para kryetarit aktual qe solli kete rrenim dhe nje soroisti qe na shfaqet si shpetimtar…. po pa asnje medyshje!

Armand Maho

VETEM AI QE VOTON DJATHTAS ESHTE NJERI DHE NJEH ZOTIN.NGA AGRON TUFA.

FB_IMG_1497698969764

AGRON TUFA

Te jesh i djathtë, do të thotë të pranosh se ka Zot, se Ai është Krijuesi i Gjithçkaje dhe i njeriut; që Ai e ka krijuar edhe Majmunin, përfshij dhe atë Majmun, që dofarë e njohin për Stërgjysh;
Të jesh i djathtë do të thotë të nderosh të vdekurit, të parët e tu, prindërit dhe familjen.
Të jesh i djathtë do të thotë, që Atdheun ta shohësh si vijim dhe zgjerim të familje;
Të jesh i djathtë do të thotë, t’i duash trojet e tua, kopshtin tënd dhe pronën e vënë me djersë prej paraardhësve të tu dhe prej teje;
Të jesh i djathtë do të thotë, t’i hapësh vetes mundësitë për të shfrytëzuar të gjitha dhuntitë që të ka falë Zoti dhe që suksesi yt individual, të mbështetet në etikën njerëzore, pa i hy kujt në hak;
Të jesh i djathtë do të thotë, të duash dhe mbrosh traditën si vlerë të identitetit tënd e të kombit tënd;
Të jesh i djathtë do të thotë të çmosh në kult privatësinë dhe ta administrosh pa frikë, pa asnjë ndërhyrje e presion – lirinë tënde, të ndjehesh e të veprosh si i lirë, të marrësh vendime lirisht sipas ndërgjegjes tënde dhe të bësh lirisht zgjedhjen tënde;
Të jesh i djathtë do të thotë se brenda teje ka aq dashuri, sakrificë e mëshire, të cilat, në akord me frymëzimin tënd të brendshëm hyjnor je gati t’ia ofrosh të afërmit dhe njeriut në nevojë, të bashkëpjesëtosh gjithçka me fatkeqët, jo si solidaritet ateist komunist, por si shpirt i tejndjeshëm me praninë e Zotit.
Të jesh i djathtë do të thotë të dish ta bësh çdo herë zgjedhjen estetike dhe etike midis së Mirës dhe së Keqes, edhe kur dallimi midis tyre është i vështirë: zgjedhja e saktë bëhet edhe instinktivisht .
Të jesh i djathtë do të thotë, që higjiena e ndërgjegjes tënde nuk mundtë jetë aq e ndotur, sa të të shtyjë të votosh për Partinë Socialiste apo LSI. Ky do të ishte degradim dhe mëkat i pashlyeshëm për të gjitha cilësitë e një të djathti, që përmendëm më sipër.
Të djathtët e vërtetë, me një bosht vlerash të tilla, të pandryshueshme që nga antikiteti e deri më sot, votojnë të gjithë alternativën e djathtë dhe jo trashëgimtarët e komunizmit dhe Enver Hoxhës!
Të djathtët e vërtetë janë bukuria e Shqipërisë dhe me 25 qershor do të votojnë kundër shëmtimit të Shqipërisë!

Të gjithë ata janë shokët e mi, miqtë e mi, vëllezërit e mi!

Dhe i përqafoj në prag të 25 qershorit 2017

Si e shkaterroi Sajmir Tahiri Arkivin e MPB. Nga Kastrioti Dervishi.

FB_IMG_1495708559497dosje_981193148-300x219

Dy fjalë për sherrin Tahiri-Marko

Lexova sot në fb një tekst demaskues të ish ministrit të Punëve të Brendshme, Saimir Tahiri, kundër presidentit të zgjedhur Ilir Meta. Nuk më intereson fare brendia e këtij, por meqë në të doli dhe mori udhë emri i Ilir Markos, më duhet të them për publikun disa të vërteta. Natyrisht nuk do komentoj asgjë rreth kazanëve e tepsive apo për çështjeve që nuk lidhen me mua, por vetëm ato që i takojnë “gjymit” tim. Ilir Marko ishte emërimi i parë i Saimir Tahirit në MPB në shtator 2013 si drejtor i Inspektimit. Në periudhën shtator 2014 deri në janar 2016 ka qenë i besuari i Saimir Tahirit, duke dhënë kontribut, në shkatërrimin e administratës së kësaj ministrie, përpilimin e listave të personave që do hiqeshin nga puna në nëntor 2013 si “armiq të partisë në pushtet”, etj. E pra, kryekëshilltari i Saimir Tahirit ka qenë Ilir Marko, tanimë i akuzuar ndryshe nga ish ministri.
Personi i parë që është përdorur kundra meje, me porosi të Saimir Tahirit, ka qenë Ilir Marko. Pra si “aksioner” i përpilimit të memos së parë nga inspektori Anastas Meçi, përmbajtja e së cilës ishte tërësisht amatore e me shkelje të rënda ligjore (përveçse me fshehje të vërtetash). Mjafton t’ju citoj një rresht të kësaj memoje të datës 18.9.2012 drejtuar sekretarit të përgjithshëm, në të cilin dallohet lehtas “analfabetizmi administrativ”:
“Në zbatim të porosisë suaj lidhur me administrimin, ruajtjen nxjerrjen dhe asgjësimin e informacionit të klasifikuar sekret shtetëror…”. Nuk ka arkivist që i jem dum kësaj fjale.
Kur nuk gjetën asgjë kundra meje, filluan teknikën e sajesave, të cilat gjykata i gjeti në shkelje të rënda të ligjit. U largova nga detyra sepse isha profesionist dhe nuk isha komunist apo derivat i tyre. Me sa pashë, që të vijoje punë në atë ministri duhej të ishte i paaftë dhe militant i orëve të para dhe sigurisht bir oficeri kontributor në diktaturën komuniste. Sigurisht nuk e plotësoja këtë kusht.
Pas veprimeve kundra meje (në fakt ndaj Arkivit) ku ishte “aksioner” edhe Ilir Marko, ministri Saimir Tahiri dhe sekretari i përgjithshëm Genc Gjonçaj i dhanë Arkivit të Sistemit të MPB-së shkelmin më të madh në historinë e vet, aq sa sot ky Arkiv është vetëm me një arkivist dhe për pasojë gjithë sistemi arkivor i MPB-së është krejt jashtë funksionit. Nuk e kam kuptuar kurrë nëse e bënë këtë nga padija apo nga urrejtja. Sido që të jetë, me veprimet dhe mosveprimet e tyre, i kanë shkaktuar një dëm të pallogaritshëm trashëgimisë historike të Shqipërisë, pasojat e së cilës do jenë fatalisht shumë të gjata.
Praktikën e rastit tim ia kam bërë të njohur institucioneve ndërkombëtare si dhe do ta bëj publike të gjithën në një rast të përshtatshëm.
Mjaftonte që Saimir Tahiri të kujtonte si e nxiste Ilir Markon në gushtin e vitit 2014 të gjente apo sajonte ndonjë gjë për të më hequr nga puna e drejtorit të Arkivit (këto biseda i kam ditur qysh në atë kohë). Se në këtë lojë të ulët e të mjerë u përdorën letrat klasore që bënin oficerët pleq të Sigurimit si p.sh. Idajet Hoxha (më kanë nderuar sepse nuk pres lëvdata prej tyre).
Nuk e di cili është mirëbërësi jetës së Ilir Markos, por mendoj se këtë herë Saimir Tahirit duhet t’i përgjigjet gjerësisht e jo me sms vetëm Ilir Marko. Do ishte në nderin e Ilir Markos, të deklaronte ndër të tjera publikisht atë që u bë kundra meje në shtator 2014 se fjalë të përgjithshme me kazanë, gjyma, qypa, kusi, kemi dëgjuar mjaftueshëm këtë sezon. Të mësojë publiku shqiptar si zbatohet ligji dhe maliqi leninist i luftës së klasave nga “shtetbërësit”. Le të thotë të vërtetën dhe këtë t’ia çojë edhe DAP-it, në mënyrë që ky ta ketë si medalje nderi në punën e tij certifikuese ndaj shkeljeve ligjore.

Elbasan, si e burgosi dhe i mori hotelin Enver Hoxha Xhavit Biçakut.

Elbasan, si e burgosi dhe i mori hotelin Enver Hoxha Xhavit BiçakutFB_IMG_1496349156369.jpg
Pasi mbaroi plenumi i Beratit, mbëmjen e 27 nëntorit 1944, Enver Hoxha mbërriti në Elbasan. Të nesërmen do nisej në Tiranë si kryeministër i qeverisë “demokratike” të Shqipërisë. Ai qëndroi në Elbasani në hotel “Modernon”, pronë e Xhavit Biçakut.
Duhet t’i ketë bërë përshtypje Hoxhës cilësia e atij hoteli. Si ziliqar që ishte dhe po kaq edhe zemërzi, nuk mund të rrinte i qetë e ta linte të zotin ta gëzonte pronën e vet. Përveçse i mori kinemanë e qytetit (sot teatri “Skampa”), i mori edhe hotelin nga i cili shkoi në Tiranë si kryeministër, si dhe e burgosi. Hoteli u shtetëzua dhe u kthye në gjykatë. Me dekretligjin nr.548 datë 26.11.1947 hoteli u shtetëzua “për nevojat e Ministrisë së Mbrojtjes Kombëtare”. Në raportin justifikues thuhej se pronari “nuk dëmtohej, sepse kishte edhe pasuri të tjera të paluajtshme”, se ishte një person “që vinte nga klasat feudale të kohës” dhe se gjithë këtë pasuri e kishte vënë sipas tyre “në sajë të spekulimit mbi popullin si tregtar dhe mbi shfrytëzimin e bujqve si çifligar”.
Xhavit Biçaku vuajti persekutimin komunist. Me vendimin nr.531, datë 29.12.1947 të Gjykatës Ushtarake Elbasan, ai u dënua me 20 vjet heqje lirie. U dënua së bashku me 11 të tjerë, i akuzuar se kishte organizuar “grupe klandestine”, “organizata ilegale”, etj. Xhavit Biçaku vuajti 12 vjet e 3 muaj në burgjet e diktaturës.
Për ironi, për shumë vite në derën hyrëse të hotelit qëndroi edhe një pllakë përkujtimore që tregonte se E.Hoxha kishte fjetur një natë në atë godinë.
Bashkëlidhur fotografia e pronarit, ndërtesa në vitet ’40 si dhe dekreti i shtetëzimit. Infoelbasani.al