Kategoria: Allgemein

SPAC I Zi .. Nga Mimoza Leskaj.

12966811_1056300924430971_1955451674_n

Spaç i zi, burg dhe terr
Spaç i egër, pa mëshirë
Spaç i vrarë, Spaç i mjerë
Natë e errët dhe kur gdhin!

Tundet toka thellë me ngëlç
Qindra dhimbje ulërijnë
Dhe i tëri Ti në rënç
Zëra dhimbjesh do këlthijnë.

Therin kryqet ndër biruca
Jeta nxinë dhe nuk ka gojë
Balta ngjiret,thahet lluca
Nga rënkimet dhe nga lotë.

Xhahilë të lindur kërbaçinj
Marin jetë nga të tjerë
Shuajnë breza dhe diturinë
Lindur, për të shuar jetë.

Spaç i egër, Spaç i thellë
Sa shumë njerëz të mençur pe
S’i durove dhe nuk plase
Përveç vuajtjes, tjetër s’dhe…

Sot dhe lot nuk nxjerr më syri
Veç ofshamave të pa fund
Mblidhi bijtë, nga gjiri nxirri
Mos i lër, aty përfund!

Spaç i mjerë, Spaç i zi
Si qëndron ashtu në këmbë
Je i mbytur në histori
Gjak e dhimbje, pas ke lënë!

(Në kujtim të dhimbjes)!

Advertisements

Titull BOMBE..Beniamin Bakalli..Kandidat per Kryetar i PLL. Nga Kujtim Cekani.

received_1572187832803343.jpeg

Të dashur antikomunistë dhe të nderuar bashkëvuajtës.
Është tepër e vështirë për mua të flas para jush të cilët e keni larë me lot e me gjak këtë tokë.
Jemi mbledhur sot në një nga laboratorët më famëkeq të komunizmit në botë
Ky është një vend absurd që vetëm komunizmi mund ta krijoj dhe vetëm ne që e kemi parë dhe jetuar mund ta kuptojmë. Sa herë vij këtu më kujtohen ditët e trishta kur vija për të takuar të dashurit e mij.
Nuk ishin pak por ishte një jetë e tërë që u dergjëm rrugëve dhe dyerve të spacit dhe burgjeve të tjera komuniste
Pas viteve 90 menduam se e lam pas atë periudhë të egër diktatoriale menduam se gjithcka ndryshoi. Pam liri me sy, dhe iu falëm zotit që na dhuroi një jëtë të re. Shumë nga ne zgjodhën të emigronin dhe shumë të tjerë të rifillonin jetën këtu në atdheun e tyre për të ndihmuar dhe për të sjellë ndryshim me fisnikërinë tonë.
Por cfarë po ndodh sot miqtë e mi?
Sot presekutorët dhe hetuesit komunist po na qeverisin përsëri. Komunizmi po instalohet dhe ne duhet të veprojmë.
Sa kohë që e majta në Shqipëri nuk i ka shkëputur lidhjet me të shkuarën kriminale dhe enveriste, politika në Shqiperi nuk ka asnjë shans për të ecur perpara drej Europes, por do të mbetet peng i shantazheve dhe helmeve të dikurshme, duke risjellë në skenë të njëjtën përleshje absurde, mes ushtrive të vdekura Shqiptare
Armiku i Shqiperise ka qënë dhe do të mbetet vetem ideologjia komuniste dhe mbeturinat e saj
I jam mirenjohes te perbashkës sonë
I perulem me menyren më njerezore.Ështe sfida e gjysherve tanë, prinderve tanë e jona

Unë, Beniamin Bakalli ndjej detyrimin moral, qytetar dhe mbi të gjitha si antikomunist të shpall kandidaturën timë për kreun e Partisë Lëvizja e Legalitetit, nga ky vend, për të ngritur zërin tuaj dhe për ta cuar Shqipërinë aty ku i takon.

Me shume respekt
Beniamin Bakalli

Kur Josif Pashko denoi me vdekje Ajken e Kombit. Nga Agustin Miraka.

20170909_083524.jpg

Vendimi i gjykatës në 27 shtator 1947 për të pandehurit në gjyqin e Grupit të Deputetëve
Foto 3-Prokuror,Zv/ Prokuror i Përgjithshëm Josif Pashko
Foto 4- Kryetari i trupit Gjykues Major Niko Çeta

Në fillim të vitit 1947, pa iu hequr mandati i deputetit, u arrestuan: Riza Dani, deputet i Shkodrës; Shefqet Beja, deputet i Durrësit; Enver Sazani, deputet i Durrësit; Selaudin Toto, deputet i Gjirokastrës; Irfan Majuni, deputet i Dibrës; Faik Shehu, deputet i Dibrës; Kosta Boshnjaku, deputet i Tiranës dhe Gjergj Kokoshi, deputet i Shkodrës, i pari ministër i Arsimit pas Luftës së dytë Botërore. Gjyqi u zhvillua në kinema “17 Nëntori” (Nacional) në Tiranë, me po atë dekor të brendshëm dhe të jashtëm, me po ato parulla të hedhura nga turma e irrituar, sikurse edhe në Gjyqin Special të zhvilluar në kinema “Kosova”. Shefqet Beja, pati guximin të zhvishet në sallën e gjyqit, për t’i treguar trupit gjykues dhe të pranishmëve në sallë, plagët e shkaktuara nga hekuri i skuqur në gjoks dhe në shpinë. Një pjesë e mirë e të pandehurve, nën efektin e torturave, pranuan se kishin krijuar një “Grup opozitar”, për të vendosur në Shqipëri një regjim kapitalist. Vendimi u dha në fund të muajit shtator të vitit 1947 dhe ishte i paapelueshëm.
Fundi i procesit gjyqsor
Pas dëshmive të 24 të pandehurve në gjyqin e Grupit të Deputëtëve, ai proces gjyqësor i cili ishte i montuar fund e krye nga Sigurimi i Shtetit, u mbyll në datën 27 shtator 1947, kur dhe u lexua pretenca e vendimi i Gjykatës Ushtarake. Pothuaj të gjitha dëshmitë që u lexuan nga të pandehurit gjatë procesit gjyqësor, ose ishin marrë me anë të dhunës fizike dhe psiqike gjatë hetuesisë, ose ishin shkruar vetë nga Sigurimi dhe hetuesit, e të pandehurit u detyruan që t’i lexonin ato në gjyq. Por gjithashtu duhet thënë se të pandehurit e atij procesi dhe ata që u akuzuan për lidhje me ta, pjesa më e madhe ishin intelektualë të diplomuar në Perëndim dhe me prirje social-demokrate që aspironin për ideale të vërteta demokratike dhe nuk nguronin t’i shprehnin hapur ato ide që binin ndesh me regjimin komunist të dhunës që po vendoste asokohe Enver Hoxha. Në këtë prizëm, ai grup i madh intelektualësh ishte dhe shpresa e të arratisurve politikë që ndodheshin nëpër malet e Shqipërisë, të cilët emrat e tyre ia paraqisnin anglo-amerikanëve, për t’ju treguar se kishin mbështetje të madhe në vënd dhe prisnin zbarkimin e tyre për të rrëzuar qeverinë e komuniste të Tiranës. Me anë të atij procesi të montuar, Enver Hoxha, së pari synonte që të nënshtronte dhe eleminonte opozitën e vërtetë demokratike, dhe së dyti që t’i paraqiste ata para popullit, si armiq që ishim lidhur me kriminelët dhe agjentuarat e huaja. Për të arritur këto synime, Enveri i shkoi deri në fund qëllimit të tij dhe urdhëroi ekzekutimin e 16 të pandehurve të atij procesi dhe dënime të rënda për dhjetra të tjerë nga rrethe të ndryshme, të cilët u akuzuan për lidhje dhe bashkëpunim me Grupin e Deputetëve.

Trupi gjykues

Kryetar
Major Niko Çeta
Anëtar
Kapiten I
Nexhat Hysejni
Kapiten II
Mustafa Iljazi
Kryesekretari
Aspirant Thoma Rino
Zv/ Prokuror i Përgjithshëm
Josif Pashko

Vendimi i gjykatës në 27 shtator 1947 për të pandehurit në gjyqin e Grupit të Deputetëve

1. Shefqet Beja (me varje)
2. Enver Sazani (me vdekje)
3. Sheh Karbunara (me vdekje)
4. Selaudin Toto (me vdekje)
5. Irfan Majuni (me vdekje)
6. Tefik Deliallisi (me vdekje)
7. Hysen Shehu (me vdekje)
8. Salim Kokalari (me vdekje)
9. Sulo Konjari (15 vjet burg)
10. Ramazan Tabaku (me vdekje)
11. Gjovalin Vlashi (burg përjetë)
12. Rustem Sharra (burg përjetë)
13. Xhevat Xhafa (burg përjetë)
14. Rram Marku (burg përjetë)
15. Beqir Çela (me vdekje)
16. Riza Alizoti (me varje)
17. Sulo Klosi (me varje)
18. Paolo Saggioti (me vdekje)
19. Foto Bala (burg përjetë)
20. Abdyl Kokoshi (me vdekje)
21. Shefki Minarolli (burg përjetë)
22. Pertef Karagjozi (me vdekje)
23. Mehmet Prishtina (me vdekje)
24. Agathokli Xhitoni (me vdekje)

Historia e floririt të Sulë Domit në Elbasan. Nga Agustin Miraka

FB_IMG_1504634615745

Thuhet se atë e mbajtën deri në fyt në ujë të ftohtë, se i shkulën thonjtë, i shkaktuan dhimbje të padurueshme në trup. Trupi i tij nuk rezistoi më gjatë dhe vdiq. Atëherë ishte 58 vjeç.

Ndryshe nga mjaft tregtarë në qytete të tjera të Shqipërisë të cilët, me hir ose pahir, e dorëzuan floririn, në Elbasan nuk qe e lehtë për komunistët.

Ndonëse edhe në këtë qytet u vendos tatimi i jashtëzakonshëm i luftës, disa nga tregtarët e mëdhenj pranuan të vdisnin se sa ta dorëzonin në duart e pushtetit.

Metodat e përdorura nga Sigurimi i Shtetit kanë qenë të mundimshme dhe barbare.

Tortura çnjerëzore provuan Sulejman Domi, Xhaferr Çelirama, Mateo Papajani, Refik Myftiu etj. Ata vdiqën në burgjet e komunizmit për shkak të mosdorëzimit të floririt të kërkuar prej banditëve komunistë.

Historia më klasike e rezistencës ndaj terrorit të kuq ka qenë ajo e tregtarit Sul Domi. Ai vdiq në qelinë e improvizuar të “Grand Hotelit” në Elbasan më 11 prill 1948 pasi u torturua barbarisht për 11 ditë me radhë. Thuhet se atë e mbajtën deri në fyt në ujë të ftohtë, se i shkulën thonjtë, i shkaktuan dhimbje të padurueshme në trup. Trupi i tij nuk rezistoi më gjatë dhe vdiq. Atëherë ishte 58 vjeç.

Për të mësuar më tepër për floririn e Sulë Domit, Sigurimi i Shtetit hartoi edhe një plan sipas të cilit një person u maskua si djali i Sulë Domit, Mahiri. Ky person qëndroi tek shkallët e qelisë në distancë nga Sulë Domi duke u lutur nga larg që ky i fundit të dorëzonte floririn. Sipas dosjeve të Sigurimit, personi që “imitoi” të ndjerin profesor Mahir Domi, ishte i urryeri Th. C.

Ndonëse kishte dorëzuar dy herë “tatimin” që i kishin caktuar, komunistët i grabitën gjithçka me vlerë që kishte në shtëpi dhe e shtërngonin që të tregonte se ku kishte fshehur pjesën tjetër të floririt. Ata ishin të bindur se Sulë Domi zotëronte një thesar të madh sepse në fakt ai kishte një rrjet dyqanesh në qendër të Elbasanit. Kishte të tillë edhe në Selanik dhe Milano.

Në arshivën e shtetit nuk gjëndet asnjë dokument që të dëshmojë se cila është sasia e arit të sekuestruar prej tij.

Pas vdekjes, persekutorët i zhdukën edhe trupin. Ende sot e kësaj dite nuk dihet se ku ndodhen eshtrat e Sulë Domit.

Tregtari tjetër Refik Myftiu nuk e dorëzoi floririn. Ai e fshehu diku pranë shtëpisë. “Thesari” u zbulua krejt rastësisht kur në Ebasan u ndërtua shkolla e muzikës “Onufri”. Një sasi e vogël e floririt ishte e groposur në rrënjët e një shege.

Ende sot e kësaj dite ekzistojnë legjenda urbane për thesarin e Sulë Domit në Elbasan. Sipas gojëdhënave, ai mund ta ketë fshehur floririn në ullishtën e Elbasanit para se të vinin komunistët. Gjatë dekadave të fundit nuk kanë munguar edhe kërkimet dhe ekspeditat e ndërmarra nga shtetas të ndryshëm për të rënë në gjurmë të këtij thesari.

Familje te tjera te grabitura nga Komunistet ne Elbasan jane: Domi, Kazazi, Bakalli, Mehja, Velencja, Miraku, Hastopalli, Kopili, Bebi, Kulla, Dodbiba, Shkodra, Shiku, etj
Foto e marre ne Hetuesi.

Për “6 mijë trupat” e vrarë nga Komunistët. Nga Kastriot Dervishi.

FB_IMG_1504630533400

“SHQIPERIA PELLEMBE E VARR.”

Nisur nga keqinformime e keqinterpretime sistematike që po i jepen publikut në lidhje me personat që kanë humbur jetën gjatë regjimit komunist si dhe me shifrën e “6 mijë të zhdukurve”, e quaj me vend të sqaroj të interesuarit rreth kësaj çështjeje. Së pari, duhet ndarë koncepti mbi personat që humbën jetën nga komunistët dhe atyre që nuk u janë gjetur eshtrat sepse nuk është e njëjta gjë. Së dyti, duhet të qartësohet se bëhet fjalë për vrasje të kryera nga komunistët gjatë luftës dhe gjatë ushtrimit të pushtetit prej tyre. Siç po vërej me keqardhje, zyrtarë të institucioneve shtetërore, fillestarë të pandreqshëm në këto punë, që kujtojnë në mënyrë fëmijërore se kur i mësojnë ata dy-tri gjëra po fillon historia, nuk i ndajnë dot këto koncepte. Shifra e përafërt e 6 mijë personave që humbën jetën nga komunistët e jo vetëm nga regjimi i tyre (pra para dhe pas lufte) është bërë e ditur prej meje në kuadër të një takimi që kemi pasur më 28.7.2011 në Ministrinë e Brendshme me znj.Kathryne Bomberger – drejtore e përgjithshme e Komisionit Ndërkombëtar për Personat e Zhdukur, me qendër në Bosnje-Hercegovinë. Shifra është nxjerrë mbi bazë sondazhi, d.m.th. nga të dhënat e grumbulluara si dhe duke pasur parasysh mungesate vërejtura në listën e përpiluar në vitin 1996. Nisur nga fakti se ende sot nuk është përpiluar një listë e saktë e personave që u vranë nga komunistët, unë kam artikuluar shifrën e përafërt prej 6 mijë personash, pa shtuar asnjëherë se të gjithëve këtyre nuk u janë gjetur eshtrat. Zyrtarë, mesa duket kopjacë edhe plagjiatorë, të cilët reflektojnë anekënd amatorizëm, nuk e kanë për gjë as të marrin pohimin apo studimin e tjetrit, por artikulojnë keq shifrën për “6 mijë trupa”, a thua se të vrarët janë të ngrirë në frigorifer e po presin me durim këta shpëtimtarët e situatës për t’i “shkrirë”.
Si qëndron e vërteta? Në vitet 1992-1997 është bërë një punë e madhe, por jo e plotë (efekti njohje-kohë), në drejtim të identifikimit të personave të ekzekutuar nga komunistët, në vitet 1941-1944 dhe 1944-1991. Për këtë arsye, një komision shtetëror arriti në bazë të provave dokumentare dhe vetëdeklarimeve të familjarëve të përpilojë një listë që mban datën 17.4.1996, në të cilën përfshihen 5.157 persona të vrarë me ose pa gjyq. Në këtë listë, të hartuar sipas kriterit alfabetik, janë rreshtuar të vrarët nga viti 1941 e deri në vitin 1991.
Ekzekutimet janë kryer nga komunistët në këto raste:
-Gjatë luftës civile në vitet 1941-1944
-Me vendim gjykate të formës së prerë
-Në kufi në orvatje për t’u arratisur
-Si desantë të ardhur nga jashtë
-Si të arratisur brenda vendit
Por, është përllogaritur edhe humbja e jetës në këto rrethana:
-Kampet tela me gjemba
-Burgjet dhe kampet e punës së detyrueshme
-Hetuesi, në kushtet e torturës fizike e psikologjike
-Spitalin e burgut
Rreth 2 mijë persona të kësaj liste i takojnë të vrarëve të viteve 1941-1943, të cilët janë varrosur qysh në atë kohë dhe nuk konsiderohen të zhdukur sepse nuk kanë qenë të tillë. Po ashtu në vitet 1992-1997 u bë e mundur gjetja e shumë vendvarrimeve dhe u organizuan ceremoni të posaçme për personat që u rivarrosën, etj. Një pjesë tjetër e të vdekurve në hetuesi apo në burgje janë varrosur pa shenja në varreza që nuk ekzistojnë më si në Tiranë (Varri i Bamit), Elbasan (parku i qytetit), etj, duke humbur përfundimisht. Në shumicën e zonave ku janë bërë pushkatime si bregu i lumit në Tiranë, zona poshtë Dajtit, Pusi i Mezinit në Vlorë, Spitalla në Durrës, etj, janë bërë ndërtime të shumta dhe këto raste konsiderohen përfundimisht të humbura.
Në këtë mënyrë, numri i personave të cilëve nuk iu gjenden eshtrat është shumë më i vogël nga ai që pretendohet në aktivitete me karakter qokash apo për t’u dukur “Kola në punë”.
Të dhënat dokumentare të trashëguara janë shumë të vogla dhe informacioni shumë i pakët. Megjithatë, i gjithë informacioni i gjetur është vënë në dispozicion të kërkuesve kur është kërkuar prej tyre dhe nuk ka ngelur asgjë pa u ditur rreth kësaj çështjeje.
Asnjë dosje hetimore-gjyqësore nuk ka skica varrimi. Me përpilimin e praktikave të tilla është marrë Policia e jo Sigurimi. Asnjë dosje formulare e Sigurimit të Shtetit nuk përmban të dhëna vendvarrosjeje, sepse këto dosje kanë karakter vetëm agjenturialo-operativ. Po ashtu nuk ka të dhëna për “persona të zhdukur”, sipas përcaktimeve që do t’i gjeni pa fantazi e mekanikisht në një ligj që shkel disa ligje, por që nuk ekzistojnë kurrkund në realitet.
Skica e parë e varrimit e trashëguar është ajo e vitit 1984. Ekzistojnë disa skica të veçuara të viteve 1984-1991 për raste të të dënuarve politikë dhe ordinerë, si dhe skica e varrezës së fshatit Panahor në Ballsh (e kampit nr.309 të të burgosurve), në të cilën janë varrosur të dënuarit e atjeshëm.

Bashkëlidhur: Vendi i ekzekutimit në Linzë dhe një skuadër oficerësh të Ministrisë së Punëve të Brendshme

Torturat ne Burgun e Tiranës.

burgje

DESHMIA E NJE PARTIZANI per torturat ne burgun e Tiranes

Shaban Zereci(Dëshmitar. 45 vjeç, nëpunës në Tiranë): -Kam qenë partizan që nga viti 1942, kryetar çete, komandant Batalioni dhe kam pasur gradën kapiten. U arrestova më 14.06.1947. Më kanë mbajtur 16 ditë varur prej këmbe. Pastaj më kanë torturuar me sistemin e jelekut, më kanë vënë kripë në gojë, më kanë vënë me nder mut në gojë dhe pasi unë nuk hapja gojën, më kanë thyer dhëmbët me dru deri sa u detyrova ta hap. Nuk e mora vesh asnjëherë pse u arrestova. Më pyesnin nëse kisha ndenjur me Spiro Moisiun, me Islam Radovickën. Më dhanë një letër me 11 pika për ta plotësuar duke më thënë se isha anëtar i qendrorit të organizatës tekniko-intelektuale. Më thoshin se për ty është vendosur dhe është nënshkruar nga Komandanti(Enver Hoxha) dhe prandaj fol. Nga torturat e tmerrshme që më bënin, për të shpëtuar, unë u thashë që shkruani ju si të doni dhe e nënshkruaj. Në kohën e fundit më kanë pyetur edhe tre oficerë jugosllavë të cilët hynin në burg pa pasur asnjë roje. Njëri prej tyre ishte Nënkolonel dhe dy të tjerët ishin Kapitenë. Dhe më pyesnin se çfarë kisha folur unë për uniformën. Atje në burg torturoheshin njerëz deri në vdekje dhe unë kam parë se si ka vdekur prej torturave një kapter si dhe një gjerman. Kanë përdorur ndaj meje edhe tortura morale si për shembull, një aspirant i Sigurimit thoshte se do të të marr sonte për të(…) ç’nderuar gruan tënde…Nga Agustin Miraka

Si e Varen Poetin .. Nga Bedri Çoku.

FB_IMG_1502418425186.jpg

Si e njoha une Havzi Nelen

Bedri Çoku

… Kur i doli emri për t’u transferuar nga burgu i Burrelit, për në një burg tjetër, më pak të vështirë se ky, Havzi Nela u shqetësua tej mase. Ndenji me mua gjithë kohën e ajrosjes, duke biseduar për të gjetur arsyen se pse po e largonin nga burgu i famshëm i diktaturës më të egër në botë… E brente ndërgjegjja e largimit nga shokët dhe miqtë e ditur, antikomunistë të Shqipërisë, sidomos dyshimi se mos unë dhe të tjerët e merrnim largimin e tij nga ky vend i mallkuar, si shpërblim “të moralit të thyer” …

Kisha disa vite që jetoja në një dhomë me të. Si dy shokë të vërtetë. Hem për bindjet politike, hem për pasionet artistike. Ai shkruante poezi, unë prozë. Edhe pse pa shumë pretendime në art, ne ngulmonim t’i rrëfeheshim njeri-tjetrit në mënyrë letrare, qoftë për bindjet kombëtare dhe antikomuniste, qoftë edhe për vuajtjet tona shpirtërore. Unë, për ato që m’u ndërprenë sapo u çelën, ai për çka kishte arritur të ndërtonte me sakrifica dhe ndjenja të pastra, sidomos për gruan e tij, Lavdijen, e cila vuante në burgun e Kosovës së Lushnjë. Atë, për të cilën ai thoshte se do të ndërtonte gjithmonë vargje, jo vetëm për hir të kujtimeve dhe jetës besnikërisht bashkëshortore, por edhe për çka ai donte dhe vlerësonte tek ajo. E kishte brengë të madhe pse Lavdija vuante në burg, ndërsa ai vetë ndjehej i kënaqur, siç e përsëriste, ngaqë bashkëvuante në një burg me patriotët e vërtetë të kombit shqiptar.

Si shok i ngushtë, gjeja tek ai jo vetëm mikun e sinqertë, bashkëvuajtësin e ndershëm e të vendosur, por mbi të gjitha mësuesin e pasionuar, që nuk reshte së foluri për nxënësit dhe nxënëset e mrekullueshme të shkollës ku kishte dhënë mësim. I kujtoheshin ata duke qarë me lot në sy pse ai, si guximtar që ishte, në cilësinë e mësuesit të fshatit, kundërshtoi hapur përfaqësuesit e qeverisë së Tiranës komuniste,që ngulnin këmbë për të ndërtuar me përdhunë edhe në kreshpat heroike të Malësisë së Madhe, kooperativa bujqësore, si kudo në Shqipërinë e Mesme e të Jugut. Ishte pikërisht kjo “përplasje” e parë, e drejtpërdrejt me pushtetin e diktaturës, që i trembi nxënësit e tij për pasojat që e prisnin mësuesin e tyre të dashur. Dhe vërtet ashtu ndodhi. Ai i ndjehu shpejt përndjekjet e përditshme të Sigurimit të Shtetit dhe, së bashku me bashkëshorten e tij të dashur, përballë këtyre kërcënimeve hakmarrëse të njerëzve të diktaturës, vendosi të arratisej nga atdheu i shtrenjtë.

– Para se të kapërcenim kufirin, më tha i pezmatuar, unë e Lavdija qëndruam një copë herë duke parë me lot në sy dritat e shtëpisë tonë; puthëm tokën dhe përqafuam njeri-tjetrin. Pastaj unë shkrova letrën ku thoshim : “Po ikim me zemër të plasur për ty, Atdhe! Havziu dhe Lavdija”. Ndërsa ajo vendosi buzët e saja të kuqe mbi letrën e bardhë duke qarë, unë, pastaj, e ngeca letrën në telat me gjemba të rrethimit të klonit.

– Por kurrë nuk do ta kisha besuar pa e provuar vetë, vazhdoi ai i nervozuar, pasi thithi dy – tri herë cigaren time, edhe pse nuk e pinte duhanin, që sllavët kanë qenë e janë armiqtë tanë të përjetshëm…

Ai kishte mësuar përmendësh “Lahutën e Malcisë” dhe më citoi veçanërisht vargjet, ku Fishta thoshte për ne dhe serbët se : “ Kena le` në mënin e njani-tjatrit”…

– Faqezinjtë na bënë hetuesinë dhe na dorëzuan pabesisht, burrë e grua, tek rojat e kufirit shqiptarë. E bënë këtë vetëm se pse ne u treguam të sinqertë, të ndershëm e patriotë. Nuk pranuam të shanim atdheun dhe popullin tonë, siç donin ata, madje as pranuam bashkëpunimin me ta kundra Shqipërisë. Nga inati na thanë se do të na kthenin, madje na treguan edhe shifrën e viteve burg që do të merrnim nga gjykata shqiptare … Na përmendën edhe emrat e burgjeve, ku do të vuanim dënimet tona të rënda. Po ta them si burrat, vazhdoi Havziu, daç besomë, daç jo, se nuk lëvizi asnjë presje nga ato që thanë dhe vendosën jugosllavët për ne. U dënuam po aq vite burg sa thanë ata dhe përfunduam po në ato burgje që na përmenden ata… Tani jam i bindur plotësisht që këtu, në Shqipërinë tonë komuniste, sundojnë serbët, edhe pse këta hiqen si “të prishur” me Jugosllavinë. Kjo është fatkeqësia më e madhe e popullit tonë : beson ende sikur Shqipërinë e drejton Partia e Punës e Shqipërisë… Po të shikosh dosjet e të burgosurve me vëmendje, nëpër burgjet tona, mbi gjashtëdhjetë përqind e tyre, vuajnë sepse i ka kthyer Jugosllavia. Me qindra janë malësorë të arratisur për shkak të kooperativave bujqësore që u krijuan me përdhunë në Veri të Shqipërisë. Pse?… Po të ishin jugosllavët që nuk e donin regjimin tonë, ata do ta luftonin dhe s’do të kthenin asnjë kundërshtar të arratisur nga ky regjim, duke e ditur se këtu, shqiptarët o i burgosin, o i pushkatojnë …E njëjta gjë ndodh edhe me kosovarët që ikin nga regjimi i Titos dhe vijnë për mbrojtje në tokën amë…

Havziu ishte i çiltër, i butë dhe i ngrohtë në biseda, përherë i mbante buzët duke buzëqeshur. Asnjëherë nuk e ngrinte zërin. I donte njerëzit me gjithë shpirt. Në sytë e tij bojëqielli vetëm çiltërsi dhe mirësi pasqyrohej…

Një ditë i erdhi një kartolinë, ndoshta më e çmueshmja për të që e kaloi censurën e rreptë të Burgut të Burrelit. Ai fjeti disa net me kartolinën, duke e mbajtur nën jastëk. Këtë kartolinë ma tregoi mua pas atyre ditëve që fjeti me kokën sipër saj, në ëndërrime. Ia kishte dërguar një nga ish nxënësit e tij, i cili ia shprehte me vargje mallin dhe respektin, gjoja i fliste axhës së vet, dhe i thoshte se ruante mbresa të pashlyeshme për të, kur ai u mësonte atyre gjëra aq të vlefshme për jetën… “ Disa nga mësimet e tua, thoshte ish nxënësi, dolën siç na i mësove ti, axhë i dashur, para se të të merrnin ushtar… Nuk paska lumturi më të madhe se sa të jetosh në kooperativën tonë bujqësore !!!!.”…

Unë kënaqesha, kur e shihja Havzi Nelën teksa qeshte me të madhe me fjalët e ish nxënësit të tij….Qeshte fort, natyrshëm dhe me lot në sy.

– Më vjen mirë, më sqaroi, që kundërshtimin tim, atëherë, më 1966, për krijimin e kooperativave bujqësore në Malësinë tonë të Madhe, nxënësit e mi e paskan kuptuar drejt ….dhe po më përkrahin…

Vdekja e tij për ne, të burgosurit politikë në Burgun e Burrelit, ishte dhimbje e madhe. Asnjërit prej nesh, bashkëvuajtësve të tij, nuk na besohej që Havzi Nelën e kishin varur në litar. Nuk mund ta përfytyronte njeri litarin që shtrëngonte qafën Havziut, pikërisht në ato vite që po shembej diktatura komuniste në të gjithë botën, për t’ia mbyllur përjetësisht poetit zërin dhe sytë e bukur e aq njerëzor. Se pse ai s’ishte kriminel, njeri që çnderonte, vidhte apo mashtronte …Fajin e vetëm që mund të bënte, me siguri ngaqë s’ pranonte diktaturën dhe padrejtësitë çnjerëzore në Shqipëri, që kundërshtonte kooperativat bujqësore – shpikjen e varfërisë kolektive dhe të shprehte hapur dashurinë për jetën dhe atdheun, siç ia kishin lënë amanet të parët. Pse, ishin arsye këto për të varur në litar një njeri?

Unë e ndjeva shumë vdekjen e Havziut. Sepse, atë ditë që ai do të largohej nga burgu i Burrelit, nguli këmbë qysh në ajrosje që unë të pranoja si kujtim jorganin e tij. Ky ishte një veprim sipas traditës së pashkruar në burgun e Burrelit ku, cilido që lirohej apo transferohej nga ai burg, nuk duhet të merrte me vete as jorgan, as libra. Të dyja konsideroheshin mjete strategjike për mbijetesën e atyre që do të mbeteshin në atë vend të mallkuar…

Fjeta disa vjet nën jorganin e Havzi Nelës. Madje, edhe pasi mora telegramin e lirimit të tij nga burgu i Spaçit, që më gëzoi tej mase. E, për lirimin e Havziut, duartrokitën të gëzuar edhe të burgosurit e tjerë në burgun e Burrelit, sapo unë ua kumtova lajmin…

E, kur ai vdiq, jorganin e tij e mbështolla me një çarçaf të bardhë dhe e lashë në magazinën e rrobave. Por më ngeli peng që s’e gjeta aty, pasi më rikthyen për herë të dytë në burgun e Burrelit, ngaqë…jorganin e Havzi Nelës e kishin ndarë bashkëvuajtësit copa-copa, për të pasur secili një kujtim prej tij…

Familja e Poetit te Pushkatuar ne skamje e varferi ..tragjedia vazhdon .nga Pandi Anxhara.

20170718_202309.jpg

► “40 vjetori i pushkatimit- Antikomunistët përkujtojnë poetët martir Vilson Blloshmi e Genc Leka”
►Por ku janë sot,pas 40-vjet të pushkatimit të Genc Lekës dhe pas 27-vjet demokraci, familja dhe femijët e poetit martir.!??
Genc Leka dhe Vison Blloshmi u pushkatuan 40 vjet më parë për shkak të qëndrimeve të tyre politike e letrare kundër regjimit diktatorial komunist, dhe ketu nuk dua të flas për jetën e këtyre martirëve pasi është folur shumë këto vite të demokracisë dhe pothujse kanë dalë në dritë të gjitha prapaskenat e dënimit por edhe persekutorët e tyre, janë bërë disa sipoziume nga Shoqata e të Përndjekurve ,shkrime të shumta në media dhe deri dokumentarë televizivë për dënimin e tyre ,pra, gjithshka dihet nga te gjithe.
Prandaj në kete postim, nuk do të flas per jeten e këtyre martirëve ,por për familjen dhe femijët e Genc Lekës, ku janë sot ata pas kaq vitesh dhe si e perpallojnë ata jetën e tyre familjare.??
Genc Leka ,la pas gruan e tij Elenica (Rodhe), dhe dy fmijët e vegjël , djalin Petrika dhe vajzën Eglantina, të cilët pas vrasjes së poetit kanë përjetuar një kalvar vuajtjesh dhe persekutimesh. Eleni e mbetur e ve me dy femijët shumë te vegjel largohet nga Berzezhda e Librazhdit dhe kthehet në qytetin e saj të lindjes,Korcë,me mendimin se do të gjente pak përkrahje nga famija e saj, motrat dhe vëllezerit ,nga bashkëqytetarët e saj ku ishte lindur dhe rritur,por këtu ajo kaloi një persekutim të dyfishtë ,edhe si gruaja e një të pushkatuari ,por edhe si vajza e patriotit nacionalist,Koli Rodhe ,dënuar me burgim të përjetshëm dhe vdekur në burgun e Burelit.Megjithate ,si një grua kurajoze dhe me nivel të lartë intelektual arriti t’i bëjë ballë familjes dhe me shume sfilitje i rriti të dy fëmijët. Ardhja e demokracisë sikur ngjalli pak shpresat për Elenin dhe femijët e poetit por, nuk ndodhi këehtu pasi shteti demokrtik u mjaftua vetëm me disa “dekorata” dhe fjale të mira dhe asgje konkrete, asnje vlerë monetare apo përkrahje të një natyre tjetër për këtë grua heroinë.
Sot ,mbase nuk do t’i besohet askujt se kjo gua u largua nga kjo jetë, para pak vitesh , në mënyrën më të dhimbshme të saj , u largua e lebetitur , e sfilitur , e tejlodhur nga jeta ,u largua ende me ndjenjën e persekutimit, duke mos parë asnjë ditë të bardhë ,por vetëm gëzohej kur shikonte që femijët e saj po riteshin dhe për dite ju uronte artye një jetë tjetër , një jetë më të mirë se ajo e saj.
Femijët e Gencit,Petrika dhe Eglantina, u martuan dhe secili krijoi familjen dhe sot të dy kanë nga dy vajza,ende në moshëe shkollore, por mbase ju duket e pabesuesheme se sot femijët e Martirit të Demokracise ,janë të pa punë dhe pa asnjë përkrahje nga shteti dhe jetojnë nën nivelin jetik,ndërsa persekutoret e babait të tyre vazhdojnë të qetë jetën e tyre duke bërë edhe “sfilata” nëpër studio televizive ,në parlament dhe në instancat shteterore. Kanë kaluar 27-vjet nga ardhja e demokracisë dhe të dy femijët e Gencit,nuk janë likujduar nga shteti sipas ligjit të dëmshperblimit për të përndjekurit e rregjimit komunist, por edhe asnjë punesim apo ndonjë përkrahje për shkollimin e vajzave të tyre.
Djali i tij,Petrika , me ardhjen e demokracisë arriti të bënte disa specializime në Policine e Shtetit dhe punesimi i tij në keto 27-vjet ka qënë me “part-time”,pasi sa merej në punë diku,pas pak kohe hiqej menjëherë sa ndëroheshin drejtuesit e polocisë , dhe këto vite i kanë kaluar vetëm me ecejake zyrave të këtij shteti , por nganjeherë pritja dhe durrimi të lodhin ,dhe ai sot i dërrmuar dhe totalisht pa asnjë shprese është mbyllur në shtpinë e tij duke shtyrë jetën me ato pak të ardhura nga punësimi i bashkëshortes ,pasi vajzat i ka në moshë shkollore.Petrika është një nga njerëzit e rrallë në këto vite që kurrë nuk vurri gishtin mbi persekutorët dhe vrasësit e babait të tij dhe kurre nuk u bë hakmares ndaj tyre ,pavaresisht se ata persekutorë apo femijët e tyre,sot kanë ende shtetin në dorë.
Vajza e Gencit,Eglantina ,pas mbarimit të shkollës së mesme ,edhe ajo martohet dhe krijon familje dhe sot ka dy vajza ende të parritura ,në moshë shkollore.Me ardhjen e demokracisë , vajzës së poetit martir ,nuk ju ofrua asnjë bursë shkollim por as edhe një punë ku ajo të mbante familjen e saj prej katër frymësh. Ajo dhe i shoqi i saj kanë 27-vjet që punojnë në të zezë, me punësime të gjetura vetë brënda miqësisë në bisneset e qytetit ,i shoqi rropatet në punë të zezë nëpër firmat e ndertimit ndërsa ajo ku të munde në restorante dhe bare si pjatalarëse apo shitëse në dyqane veshmbathjesh, por asnjëherë me kohë të plotë punësimi vjetor.Si familje e persekuruar ,jo që asnjëherë nuk ka marrë ndonjë përkrahje nga shteti,si për shkollimin e vajzave por përkundrazi është nga ato familje që gjysmën e vitit e kalon në errësirë pa drita dhe pa ujë,pasi ja ndërpresin nga vonesa në pagim.Do t’ju duket e cuditshme ,por është më se e vërtetë se vajzat e Petrikas dhe Eglantinas ,,derri më tani nuk e njohin plazhin, as udhëtimin me avion , apo të kenë bërë ndonjë udhëtim turistik diku, ashtu sikurse moshatarët e tyre, femijët e bllokmenëve neokomunistë dhe femijet e deputetëve që dalin nga vota e Petrikas dhe Eglantinas…. pasi nuk munden nga ana ekonomike familjare ,as shkolla dhe universitete elitare nuk ndjekin,por kanë ulur kokën dhe vazhdojnë me përkushtim studimet në shkollat publike të qytetit.
Dje në perkujtimoren e 40-vjetorit të poetëve të Berzhezdes ,nga Shoqata Antikomuniste e të Përndjekurve Politikë të Shqipërisë,ishin të ftuar edhe familjarët e poetëve martirë për të qënë prezent në këtë ceremoni dhe detyrimisht aty do të ishin edhe djali dhe vajza e Gencit apo edhe mbesat e tij, por a e mendon dikush sot nga “ata lart” se edhe vajtjen në një ceremoni për babain e tyre, femijët e Gencit e kanë shumë të veshtirë ,pasi nuk munden të përballojnë as shpenzimet e udhetimit , nuk munden të marrin një udhëtim me shpenzime, kur sot kanë familjët e tyre me barkun bosh. Megjithatë ,Petrika,djali i martirit,duke e ndjerë si një obligim moral këtë përkujtimore për atin e tij,duke sakrifikuar sa nuk mban më ,shkoi në Librazhd i vetëm, pa të motrën dhe pa asnjë nga mbesat e Gencit,dhe e gjithë kjo,thjesht për arsye ekonomike.
Në këtë ceremoni të 40-vjetorit të pushkatimit të poetit, i biri i Genc Lekës ,Pretrika Leka,morri si dhuratë nga autoritetit i dosjeve, “Dosjen e sigurimit te të atit të hapur publikisht për here të pare”….Por a duhet të ishte kjo “dhurata” apo shpërblimi që duhet të merrte kjo familje pas 40-viteve të vrasjes së babait të tyre dhe pas 27-viteve demokraci.??.. Prandaj,mjaf jemi marrë duke folur e shkruar pa pushim për të vdekurit dhe nuk kemi lënë pervjetor pa i kujtuar nëpër ceremonira precidenciale,për kredo politike dhe nga ana tjetër nuk kujtohemi aspak se si janë katandisur të gjallët e këtyre të vdekurve.
Këto vite, më shumë kanë fituar ata njerëz që “gjoja propoganduan” këtë mënxyrë të komunizmit se sa vetë shtresa e të perndjekurve dhe të pushkatuarve të komunizmit,ka njerëz edhe lart në qeveri dhe parlament që abuzuan me kauzën e të përndjekurve duke përfituar poste dhe vlera monetare,prandaj Shteti dhe Shoqeria Shqiptare ka një obligim të madh për këta njerëz që u rritën jetimë e u degdisën kampeve të internimit ..edhe sot mbas 27- vjetësh ata vuajnë për buken e gojës. . !!!
►Foto :Eglantina me nënën e saj Elenica dhe Petrika ,djali i poetit ,djë në përkujtimoren e 40-vjetorit.
Korcë-18/07/2017

Garé e Turpshme ne PD. Nga Tomor Alizoti .

FB_IMG_1500221015899

Zgjedhjet për kandidatin e PD/ Alizoti: Kjo është një garë e turpshme
Kryetari i Departamentit të të Përndjekurve Politikë në Partinë Demokratike, Tomor Alizoti ka komentuar garën e nisur brenda selisë blu për të zgjedhur kryetarin e ri të PD.

Ai u shpreh se këtë e garë e konsideron të trupshme dhe farsë sepse listat nuk janë bërë publike.

Gjithashtu, Alizoti shtoi se është e papranueshme që përmes kësaj gare farsë të zgjidhet kryetari i ri i PD.

“Kjo është një garë e turpshme. Si mund të quhet e drejtë kjo garë kur listat nuk janë bërë akoma publike? Nuk është legjitime të mos ia vësh ato në dispozicion kandidatit garues. Unë e konsideroj si farsë dhe nuk e pranoj që me anë të kësaj gare të zgjidhet kryetari i që do të drejtojë Partinë Demokratike”, tha Alizo

SI E VRANE BABANE E 6 FEMIJEVE NE SPAÇ. NGA BEDRI BLLOSHMI.

FB_IMG_1500103863929

Çfarë ndodhi më 16.11.1982 në Spaç me Rexhep Goçi

Rexhep Uk Goçi ka lindur në vitin 1937 në fshatin Ҫerem të rrethit Tropojë. Rexhepi ka qenë i martuar me Bora Goçaj dhe kanë lindur 7 fëmijë: Perlatin (më i madhi), Esatin, Luanin dhe motrat Sadete, Valdete, Valbona dhe Servete. Rexhepi kishte arsim fillor dhe ka punuar në ndërmarrjen e gjeologjisë në Tropojë. Më 14.2.1975 arrestohet nga Sigurimi për agjitacion dhe propagandë kundër pushtetit popullor, parashikuar nga Neni 73/1 KP. Më 30.5.1975 Gjykata e Tropojës e dënon me 10 vjet heqje lirie. Më pas e dërgojnë për të vuajtur dënimin në kampin e Spaçit të Mirditës. Në vitin 1982 në muajin nëntor qeveria komuniste bën një amnisti për të burgosurit politikë. Në burgun e Spaçit përfitonin 373 apo 375 të dënuar, të cilët u liruan më 15 nëntor 1982. Të nesërmen, më 16 nëntor Rexhep Goçi do të jepte shpirt tek galeria 15/1 nga breshëritë e kallashnikovit. Ishte “rregull” i komandës që mbasi të vrisnin dhe të groposnin për rastin në fjalë, vendgroposja ishte në Shpal të Mirditës. Pas vitit 1990 familjarët e Rexhepit interesohen dhe e zbulojnë vendgroposjen, e marrin dhe e varrosin në vendin e lindjes ku pushon përjetësisht pranë të parëve të tij.

Kujtesë

Çfarë ndodhi më 16 nëntor 1982 në Spaç

Rreth viteve 70-të, në kupolën e krimit në Tiranë, diktatori po vazhdonte krimet e radhës. Në burgun e Spaçit vinin lloj-lloj informacionesh, ndoshta për t’i pasur ne si ushqim të shpresës. Në vitin 1982, natën e shtatëmbëdhjetë duke u gdhirë 18 dhjetori, në televizion u dha një lajm i gëzueshëm për ne: “Nga një krizë nervore, kryeministri i Shqipërisë, shoku Mehmet Shehu, vrau veten”. Të gjithë të burgosurit përfshi dhe unë, u gëzuam shumë. Bisedonim nga dy e nga tre të gjithë të dënuarit, se komunizmi po e çonte drejt fundit ngrënien e pjellës së vet. Qeveria komuniste shpalli një amnisti për të burgosurit politikë dhe më 15 dhjetor 1982, në burgun e Spaçit, u liruan mbi treqindeshtatëdhjetë të dënuar. Në bazë të përllogaritjeve një i dënuar nga rrethi i Tropojës, Rexhep Uk Goçi, nuk përfitonte nga kjo amnisti, sepse kishte njëmbëdhjetë ditë më shumë sipas përllogaritjes së kartelistit të komandës.

Këta që u liruan ishin në brigada të ndryshme nga të pesë zonat e minierës, ku nën peshën e kamzhikut dhe torturave të tjera, si lidhje me hekura pranë shtyllës së betonit dhe shumë herë me duart e lidhura mbrapa, të lidhnin dhe një rrotë vagoni që peshonte vetëm në duart e lidhura. Kjo rrotë vagoni nuk takonte në tokë. Problem i padiskutueshëm ishte zona e dytë, ku nxirrej minerali i piritit nën temperaturën 40° – 45° nxehtësi. E plotësuan brigadën aq sa duheshin për vagonat e piritit.

Unë në atë kohë punoja në zonën e pestë dhe më kaluan në zonën e dytë bashkë me disa armatorë (punëtorët e mirëmbajtjes së galerisë quheshin armatorë). Kështu që midis disa të tjerëve ishte dhe Rexhep Goçi. Në kohën që do futeshim brenda në galeri dhe saktësisht në galerinë 15/1, e vjetër thërriteshe. Rexhepi do të punonte në këtë galeri siç thashë më sipër, armator dhe merr një mjet që quhej “karrotrupe” për të marrë disa trupa betoni jo shumë larg grykës së galerisë 15/1. Në të djathtë të kësaj galerie, gati 200-300 metra larg, ishte rrethimi dhe një karakoll nga jashtë tre rrethimeve me tela me gjëmba, që vigjëlonte natë-ditë ushtari me automatik në dorë. Duhet të sqaroj një gjë për lexuesin që nuk ka dëgjuar për këto që po rrëfej. Në qoftë se ushtari vriste një “armik” (të burgosur politik), shpërblimi i parë ishte pesëmbëdhjetë ditë leje dhe patjetër dhe një dekoratë dhe kur do mbaronte ushtrinë, komanda i vishte policë po në kamp. Në brendësi të hapësirës nga rrethimet e 20-25 metra larg galerisë, ishin vendosur disa tabela në formë trekëndëshash (prej hekuri), që i dënuari nuk duhet të kalonte dhe as të afroheshe. Rexhepi, disa metra larg këtyre tabelave, po ngarkonte trupat e betonit për t’u futur në galeri. Në këtë kohë u dëgjua ulërima e automatikut, ne shtangëm të gjithë sa ishim nga frika. Sapo u dëgjua zhurma vdekjeprurëse, polici doli e i thërret ushtarit: “Ç’bëre more, ndaloje zjarrin”. Ndërkohë Rexhepi ra në një brinjë me trupin e betonit në prehër dhe me një zë gati në fikje foli: “Ç’më bëre more ushtar, më vrave, m’i le fëmijët rrugëve, kam një qerre me fëmijë. Oh Zot, pse, pse kështu me mua, mirë që s’më liruat, po pse më vratë? Ah, fëmijët mbetën jetimë”. Gjaku dalngadalë po skuqte rrobat e pista nga piriti, vari kokën mënjanë dhe nuk u ndje më. Polici qëndronte në këmbë, pranë kufomës duke na ulëritur neve: “Futuni brenda, futuni brenda”. Për tetë orë rresht, ulur në cepin e galerisë e pa folur asnjë fjalë me njëri – tjetrin, të ndriçuar nga llamba karbitit e cila lëshonte një flakë të verdhë, duke lëvizur sa majtas djathtas. Mbas disa orësh mbërriti prokuroria e Rrëshenit për të bërë formalitetet e për ta lejuar komandën të bënte groposjen e radhës në një buzë përroi që thërriteshe Shpal… .

Aty ku e prisnin shokët, të vrarë e groposur më parë. Ndërsa fëmijët u rritën jetimë nën praninë e dhimbjes e urisë. U rritën e u martuan e mbas vitit 1990, Perlati dhe gjashtë fëmijët e tjerë bashkë me fëmijët e tyre (nipërit e mbesat e të ndjerit Rexhep), nisën ashtu me kokë mënjanë, të heshtur drejt luginës së shkretë e majave të rrjepura nga erozioni, të Spaçit. Drejt kësaj skëterre që mbante të fshehur në barkun e tokës së djegur babanë e tyre. Gjithsesi ata e prisnin të kthehej i gjallë, më i plakur e i thinjur, i dërmuarr nga jeta dhe fati që e ndëshkoi aq rëndë. Megjithatë dhe ato pak eshtra që kanë mbetur pa u tretur po udhëtojnë të pushojnë në vendlindje. Edhe pse po të shohësh mbrapa sheh vetëm trishtim, jeta vazhdon… .

Pushofsh në paqe, o miku im i halleve e vuajtjeve!

E megjithatë unë u ktheva i gjallë. Qetësi, qetësi e mjerim.

_________

REPUBLIKA POPULLORE E SHQIPËRISË

GJYKATA E RRETHIT TROPOJË

NR.I REGJ. THEMELTAR _64

NR. I VENDIMIT _65

VENDIM

“NË EMËR TË POPULLIT”

Gjykata e Rrethit të Tropojës e përbëre nga:

Shefqet Muci Kryetar

Imer Sokoli anëtar

Kadire Ismailaj anëtar

me sekretare Vera Doçin dhe pjesmarrjen e prokurorit Kristaq Ngjela, shqyrtoi në seancë të hapur gjyqësore të datës 29 e 30 maj 1975 në Ҫerem çështjen penale Nr.69, që u përket të pandehurve;

1 – REXHEP GOҪI, i biri i Ukës dhe i Fatimes, i datëlindjes 1937, lindur e banues në Ҫerem, me origjinë shoqërore fshatar i mesëm, dhe me gjendje punëtor, me arësim fillor, pa imunitet, pa parti, i padënuar më parë, i arrestuar më 14.2.1975.

Gjykata, pasi përfundoi hetimin gjyqësor, pasi dëgjoi prokurorin që kërkoi deklarimin e të pandehurve fajtorë sipas akuzës dhe të dënohet i pandehuri Rexhep Goçi me 10 vjet heqje të lirisë, ndërsa i pandehuri Ҫelë Goçi me 7 vjet heqje të lirisë, pasi dëgjoi edhe fjalën e mbrojtjes dhe të fundit të të pandehurve në të cilën kërkuan; i pandehuri Rexhep të dënohet sipas ligjes dhe i pandehuri Ҫelë drejtësi,

VEREN:

I pandehuri Rexhep Goçi që në rini të tij ka ushqyer urrejtje për pushtetin popullor, pasi rrjedh nga një familje me qëndrim tëkeq politik. I ati është dënuar për krim kundër shtetit tonë të demokracisë popullore. Këtë urrejtje i pandehuri Rexhep ja ka ushqyer e mbajtur të gjallë edhe të kushëririt, të pandehurit Ҫelë Goçi.

Të predispozuar për t’iu kundërvënë fitoreve madhështore të revolucionit socialist në RPSH, vijës marksiste-leniniste të Partisë sonë.

REPUBLIKA E SHQIPËRISË

GJYKATA E RRETHIT TROPOJË

SHKURTIM VENDIMI

Me vendimin Nr.65 datë 30.5.1975 të gjykatës rrethit Tropojë Rexhep Ukë Goçi është dënuar me 10-dhjetë vjet heqje lirie për krimin e agjitacionit e propagandës kunder pushtetit popullor.

KRYETARI I GJYKATËS

/ Besim Trezhnjeva/

Vulë Firmë

Drejtimi Perlat Goci

Qerem Administrata e P.T.

TELEGRAM

Lokali Nr. 7

Marrë data 19-11-82

Prej zyrës B Curri

Marrësi

Cilësi Për Prej Nr. Fjalë Data Ora Shënime

Shërbimit

363 43 18 12.50

Me lotë në sy me hidhrim ne zemer marrim pjes në vdekjen e parakoshme te Rexhepit tone të Dashun. Majuni si burrat duejni dhe ndihmoni njeri tjetrin

Tuajt për jete Sadri Sokoli Fetulla Gashi

Ky është telegrami i kobshëm që tre ditë më vonë, u bëjnë familjes së Rexhep Goçit dy miqtë e burgut. Dymbëdhjetë vjet më vonë, njëri nga këta dy miq të burgut, Sadri Sokoli, do pësonte të njëjtin fat në revoltën e Qafë-Barit, më 22 maj 1984.

REPUBLIKA E SHQIPERISE

MINISTRIA E RENDIT PUBLIK

DREJTORIA E ADMINISTRATES BURGJEVE Tiranë, më 9 . 5 . 1992.

V E R T E T I M

Me anën e të cilit vërtetojmë se z.Rexhep Uk Goçi

i vitlindjes 1937 është arrestuar më 14.2.1975

dhe është vrarë më 16.11.1982.

Lëshohet ky vërtetim sipas kërkesës së tij.

D R E J T O R I

N/KOLONEL EDMOND CAJA

Firmë Vulë

Rexhep Uk Gaci

Varrosur te varrezat e Shpalit me Nr. 42 Nga Bedri Blloshmi