Kategori: Allgemein

Intervista e Shkrimtarit Antikomunist. Shpend Sollaku Noé.

FB_IMG_1492957934439

Shqipëria – një Status Quo i Stërgjatur

20.04.2011. Interviste qe me eshte marre nga Gilmana Bushati plot 6 vjet me pare, per “Gazeta Shqiptare”..
Shënime të redaksisë:
– Shkrimtari dhe poeti Shpendi Sollaku Noe flet për ngjar­jet e vitit 1991.
– “Armët që kërkoi dega u përdorën ndaj popullit, pati një të vrarë”.
– Si fitoi azilin politik në Itali në 1992.

Zoti Shpend, cili ishte aktiviteti juaj politik në vitet e para të pluralizmit, një ak­tivitet që duket se pati ngjallur dhe kureshtjen e degës së Punëve të Brendshme në Lushnje?

Kureshtjen e Degës së Brendshme të Lushnjes e kisha ngjallur që shumë më përpara lëvizjes për demokraci, në moshën adoleshente. Për gjëra që sot duken nga më të rën­domtat, p.sh. nga mënyra sesi vishesha, nga arti që pëlqeja, nga karikaturat e bëra vaj­zës së Sekretarit të Parë, nga antenat me shumë elementë të fshehura mes pemëve…(po ndalem, pasi lista bëhet shumë e gjatë). Këto ishin disa nga mënyrat “e vogla” të brezit tim nëpërmjet të cilave mundnim të shprehnim pakënaqësinë. Më vonë u shtua miqësirat me njerëz, sipas tyre, të padenjë politikisht. Si pasojë arriti edhe mohimi i së drejtës për të studiuar në Universitet, edhe pse me nota të shkëlqyera në diplomë, edhe pse kisha filluar të botoja në organet kombëtare që në moshën 14 vjeçare. Men­jëherë pas kësaj ia mbërriti ushtria në Sazan për tre vjet… Më vonë, kur isha mësues në Çermë, u shtua ndër të tjera edhe aktivizimi në rrethin tim letrar i bijve të të persektuarve, pa­staj dërgimi në karton i librit tim të parë e të vetëm të botuar në Shqipëri, në vitin 1987.

Nga një dokument sekret i degës së Punëve të Brendshme, ju citoheni si pjesë e lëvizjeve demokratike. Çfarë ju kujton ky dokument sekret?

Shumë gjëra, aq shumë sa nuk di nga t’ia nisësh. Mitingu i PD-së në Lushnje, si edhe në ndonjë vend tjetër, u bë kur akoma nuk ishte organizuar dega në rreth. Isha vënë që më parë në kontakt me Tiranën, kur seli e PD-së ishte akoma dhoma e Arben Ima­mit në Qytetin Studenti. Para se të prezantoheshin demokratët e parë të Lushnjes në miting, kisha rreth 3000 anëtarë të regjistruar. Nuk kishim tesera, por disa fletushka të ngjashme me autorizimet për të blerë frigorifer. Kontaktet në Tiranë nisa t’i mbaj me Azem Hajdarin. Pikërisht Azemi u bë shkak që mitingu të bëhej edhe pse dega e rre­thit nuk qe ende e organizuar. Një ditë para Hajdari kishte dhënë një intervistë në Zë­rin e Amerikës ku njoftonte kryerjen e mitingut të nesëmen në Lushnje dhe, më pas, në mos gaboj, edhe në Fier. Zëri Amerikës ato kohëra ishte agjencia jonë e lajmeve. Populli i Lushnjes e mori vesh lajmin prej Amerike. Nëse mitingu nuk do të bëhej, mund të interpretohej si mosdhënie e lejes nga autoritetet dhe kjo mund të çonte në përleshje të rrezikshme. Para se të shkonte në Fier, Azemi më kërkoi, dhe nguli këm­bë, që mitingu të bëhej patjetër. U mblodhëm fillimisht në shtëpinë e Kujtim Sulës, koleg me mua dhe baba i studentit Arben Sula, i dërguar nga studentët për të forcuar lidhjet me qendrën. Ishte nata e 3 janarit. Hartuam një plan sesi mund të bëhej mitin­gu dhe kërkesën për lejen nga Dega e Brendshme. Ramë dakord që hapjen ta bënte Visar Zhiti, intelektual i burgosur, me figurë të pastër morale. E lamë të takoheshim edhe një herë tjetër në të gdhirë. Takimi i dytë u bë në shtëpinë e Kujtim Ginës. Herët në mëngjes dorëzuam kërkesën në Degë dhe ata u detyruan ta pranojnë. Për më tej nuk po zgjatem. Sesi vazhdoi më vonë lëvizja demoktatike në Lushnje etj, e kam shprehur në artikullin “Ne ishim argatët e demokracisë”, botuar në vitin 1992 në gazetat “Ora e Fjalës” dhe “Republika”.

A keni pasur, në atë kohë, presione nga agjentë të sigurimit apo nga strukturat e tjera të regjimit komunist?

Presione përballë? Mua drejtpërdrejt jo, pasi e njihnin mirë vendosmërinë time, pasi isha shumë i njohur dhe i trëmbeshin hakmmarrjes së djemve që na rrethonin. Por njerëzve të familjes po. Presione për të më detyruar të hiqja dorë, por që ranë në vesh të shurdhët. Kundër meje ata vepronin tinëz, me plumba nëpër zarfa anonimë, me di­namit poshtë shtëpisë, me gjysma tullash nëpër xhepa për të më goditur pas shpine. Në fillim të 1992-isht, guxuan edhe më shumë, sidomos pas shkrimeve të mia të para për riciklimin e parasë së pistë.

Pse dega e Brendshme kishte nevojë për përforcime nga Tirana për të përballuar situatën. Çfarë atmosfere u krijua me lëvizjet demokratike?

Tejet e tendosur dhe e rrezikshme. Pas mitingut demokratik në Lushnje qytetarët ni­sën të guxojnë më shumë. Komunistët e kuptuan që mund t’u shpëtonte pushteti prej duarsh dhe po përgatiteshin ta mbronin edhe me armë. Frika e tyre ishte e madhe dhe ai armatim e ato forca speciale që zotërinin deri atëherë u dukeshin pak, përballë gu­ximit të popullit që sa vinte e rritej me shtysën e vendosur të liderave të tij të rinj. Ar­mët e kërkuara në atë dokument u përdorën me të vërtetë në Lushnje, në një nga mi­tingjet e mëvonshëm për demokraci. Pati edhe të plagosur, sidomos edhe një i vrarë. Ishte një djalë i ri, në mos gaboj me mbiemrin Vogli, baba familjeje, që kalonte pranë sheshit rastësisht, me ilaçet e së bijës në dorë. Varrimi i viktimës u karakterizua nga një shpërthim i papërmbajtur i urrejtjes dhe shpagimit. Pas funeralit korteu prej mijë­ra vetësh u shfry mbi institucionet duke djegur e plaçkitur, që nga gjykata e prokuro­ria e deri tek komiteti i PP-së. Përforcimet e kërkuara nga kryetari i Degës nuk mjaf­tuan për të argjinuar urrejtjen popullore. Forcat e rendit nuk qenë në gjendje të mbro­nin as edhe Degën e Brendshme, por e braktisën në panik e ia dhanë vrapit nga portat e pasme që të çonin në përrua.

Ju e kishit gruan prokurore, pse kishit frikë atëherë, duke qenë se prokurorët kishin mbështetjen e shtetit?

Kam qenë që atëherë i mendimit që punonjësit e drejtësisë duhet t’i rrinë larg politi­kës, prandaj ime shoqe nuk pati asnjëherë presione prej meje per t’u lidhur me lëviz­jen demokratike. Ajo në atë kohë ishte prokurore e sektorit gjyqësor. E kryente atë detyrë pa iu bindur qortimeve të vazhdueshme për të marrë teserën e kuqe të PS-së. Ishte e vetmja në Prokurorinë e Lushnjes që nuk kishte pranuar të bëhej komuniste. Aktiviteti im politik, sidoqoftë, asaj i krijoi jo pak probleme, që kishin filluar që me martesën e saj me një si unë, me baba një ish monarkist të dënuar. Në atë periudhë ajo e ndiente veten shumë të pambrojtur, as që bëhej fjalë që të bëhej ombrellë për mua. Shqetësimi ynë më i madh ishte mbrojtja e djalit tonë të vetëm, pasi kishin tentuar ta rrëmbenin. Jo më kot në dokumentin në fjalë theksohet pas emrit tim: gruaja e tij është ndihmës prokurore! Për ta ishte një skandal që duhet të kishte pasoja si për prokuroren, ashtu edhe për të shoqin. Më vjen të qesh nëse mendonin ta gjykonin si tradhëtare. Për të tradhtuar diçka duhet që më parë ta duash!

Në kohët e sotme dokumenti duket tejet absurd, por nëse nuk flasim për të, a mendoni se historia jonë thjeshtëzohet?

Sigurisht. Nuk është kurrë e tepërt të flitet për atë periudhë. Madje mendoj se akoma është folur pak dhe me shumë demagogji. Sidoqoftë, siç duhet të ndodhë në një komb të qytetëruar, duhet patjetër të flitet e të shkruhet me ekilibër. Sot në Shqipëri mbizotë­ronn tendenza e nxirjes së gjithçkaje që ka të bëjë me ato 50 vjet. Si quhet rubrika juaj? “Kujtime nga tranzicioni”? Më duket se nga kjo pikëpmje Shqipëria është akoma në tranzicion, një tranzicion tejet i stërgjatur, që minon nevojën jetike të një kombi të vo­gël si i yni për të qenë i bashkuar. Injorimi i Luftës Antifashiste, (të kalëruar më vonë prej të kuqve), nihilismi i tepruar ndaj figurave të shquara (edhe të kritikueshme) të kulturës të periudhës komuniste, vënia në dyshim e gjuhës së përbashkët letrare dhe tendenca për t’u rinisur duke u bazuar në një dialekt tjetër, të udhëhequr nga logjika e prejardhjes së klaneve etj., janë sipmtoma të një sëmundjeje të rrezikshme për një po­pull që nuk ka zgjidhur ende çështjen kombëtare. Tendenca për të rishkruar historinë duke u nisur nga pozita dominuese e fitimtarëve është frutkeqe, pasi nuk mund të jetë reale historia në të cilën mungojnë edhe rënkimet e të mundurve.

Në vitin 1992 ju kërkuat azil politik, ndërkohë që Shqipëria po konsiderohej tashmë demokratike…

Paradoksi i Shqipërisë demokratike nuk na u nda vërtetë ditët që kërkuam azil politik në Itali. I pari avokat që njoha ato ditë ishte Fabio Fabbri, që më vonë u bë Ministër i Mbrojtjes në qeverinë Ciampi. Edhe ai më bëri të njëjtën pyetje. Me dokumentat që munda të marr me vete nga Shqipëria, arrita të bind Fabbrin dhe Komisionin e Romës për refugjatët politikë, që rruga për në demokraci e vendit tim ishte akoma e gjatë.

Ç’fituat ju nga sakrificat e bëra në atë kohë?

Më mirë duhej të më pyesnit çfarë humbët. Humbëm gjithçka të shtrenjtë: së pari atd­heun,”që e donim dhe s’na deshi”, që vazhduam ta donim, pasi atdheu është si nëna, duhet shumë, edhe kur është e varfër dhe e përdalë! Humbëm njerëzit që na rrethonin, miqtë, profesionet. Humbëm mundësinë për të vënë qoftë edhe një lule në varrin e babait, vdekur akoma i ri prej brengave. Fituam vite të tëra sakrificash të panumërta në dhe të huaj, punët e rënda e të përçmuara të viteve të para të mërgimit për të mbi­jetuar e për të shpëtuar familjen, sforcimin deri në dhimbje për t’u rikthyer në jetë in­telektuale.

Edhe e sotmja është po aq e zezë?

Jo, pas kaq vitesh të humbura, gradualisht iu ktheva letërsisë dhe kjo shpëtoi nga vdek­ja e sigurtë edhe pjesën time shpirtërore. Librat e mi të fundit të botuar në SHBA, në anglisht e italisht, kanë shkuar në rreth 90 vende të botës.

Cilin mund të përmendni si suksesin tuaj të fundit?

Pse i fundit? Do të ketë patjetër të tjerë. Që i kam shkruar dhe që i kam në mendje. Pas disa javesh del nga shtypi Antologjia ime në pesë gjuhë: anglisht, frëngjisht, span­jisht, italisht e shqip.

Në cilën nga këto gjuhë të duket më e rëndësishme kjo Antologji?

Në të gjitha gjuhët që do të botohet. Ai shqip, sigurisht, do të jetë më emocionuesi. Nuk botoj një libër në gjuhën time që prej vitit të largët 1987!
20.04.2011, copyright Shpend Sollaku Noè, i lire kushdo per ta ribotuar apo rimarre ne social.

Kur do te behet Shqipëria. Nga Adriatik Riza Dosti.

FB_IMG_1492956909473.jpg

Shqiperia do te behet ..por vetem atehere kur….

Shqiptaret te kuptojne se Shqiperia eshte Atdheu e Kombi i tyre ,,,dhe emri i tyre rrjedh prej emrit te saj …
Kur shqiptaret te merren vesh me njeri tjetrin nga shqipja ne shqip…pa patur nevojen e ndermjetesise se nje gjuhe te dyte te huaj..
Kur Shqiperine ta vene mbi Partite politike kurva te atij vendi…
Kur te rendin pas vetes, familjes , puneve , halleve dhe problemeve te tyre dhe jo pas Partive, Lidereve , mitingjeve e protestave qe mbeshtesin kerrmat politike per te rrezuar njeri tjetrin nga froni i pushtetit …
Kur shqiptaret sa po te gdhihen ti thone njeri tjetrit Miremengjes e si ke n’dje ,,e jo plac e akoma gjalle qenka ky….
Kur me pare te shohin e njiohin mire se c’ kane brenda vetes e familjes se tyre e asaj c’ ka ju takon e pastaj le ta zgjasin koken po te duan nga bahcja e oborri i komshiut…
Kur te ndalojne se beri politiken e botes e te dynjase e te marrin neper goje gjithkend duke i shpenzuar 24 oret e dites neper kafenerat plot alkoohol, duhan, droge, dhune, vrasje e tashetheme pa mbarim…
Kur ti shporrin njehere e mire ata tradhetare , aninjerez e antishqiptare qe kane ende ne krye qe prej 8 Nentorit 1941 e ne vazhdim…
Kur te kerkojne ashtu sikurse nje popull e jo nje turme ..dijne te kerkojne vertet ..Pune, Arsimim, Sherbim shendetesor, Siguri jetese, Rend , Ligj , Drejtesi, Liri, Personalitet e Dinjitet individual e kombetar ….
Kur te pushojne se vrari njeri tjetrin per nje gardh, nje vije uji , per nje te pare shtrember, per nje ngacmim te ”motres” me shikim te dyshimte ,..per nje dashnore zene permes FB , per bindje politike, per nje varese floriri, ..e kur te nxjerrin nga Kullat e ngujimit te Kanunit te Lekes gra, femije e pleq te pafajshem qe i ngujon injoranca e prapambetjes se tyre anadollake…
Kur te jene vetja e jo manekina e kukulla ne duar te te tjereve …
Kur te duan e vleresojne edhe me shume veten e vendin e tyre se sa te huajin e nacionalitetin e tij…
Kur ta fusin ne mendje, zemer, shpirt e ne llogjiken e tyre se Lumturia jote nuk ndertohet dot kurren e kurres mbi Fatkeqesine e dikujt tjeter ….
Kur te behen trima aty ku duhet dhe me vepra konkrete ne te mire te tyre e te Kombit te tyre e jo teoriciene, analiste, opinioniste e trima pas beteje e pa kobure ne brez ….
Kur ta heqin njehere e mire akuzen ndaj tyre se e keqja e Shqiperise dhe e shqiptareve kurdohere ju ka ardhur se pari nga vetja e tyre e me pas edhe nga te huajt…
Kur te pushojne se zgjedhuri profesionin e spiunit, te dallkaukut, te venit ne sherbim te armiqve te vendit e popullit te vet pa pagese fare …
Kur te mendojne e gjykojne se sa e turpshme eshte te duash me shume te huajin e dheun e tij e te shesesh Atdheun tend e gjakun tend …
Kur te mos e nderrojne kurre personalitetin, dinjitetin, karakterin e njerzillikun e tyre as me para, as me pushtet e as me maskarallik…
Kur te jene krenare per te paret e tyre dhe te ndihen te turperuar per te sotmen e tyre ….
Kur te ndihen zoter te vetes ne vendin e tyre ..dhe te mos marrin rruget e botes te detyruar dhunshem nga zuzaret e te njejtit gjak..por te shprishur ….te cilet i votojne e i rivotojne per te zezen e vetes, vendit , familjeve, femijeve e te nesermes se tyre…
Kur vilat lluksoze te tyre te mos i ndertojne duke trafikur per prostituim ne semaforet e botes femrat e gjakut te tyre ,,,dhe kur ne vend te canabisit te mbjellin fruta e perime per femijet e veten e tyre …dhe jo te blejne mercedeset qe punojne me droge e jo me karburant normal…..
Kur ne Parlamentin, Qeverine, Drejtesine, Policine, Arsimin, Shendetesine e tyre etj etj …te mos zgjedhin ne krye perfaqesues bandite, kriminele, rrugace, hajdute, mafioze, te korruptuar, kriminele, drogmene, kurvare e antishqiptare …
Kur ti thone vetes me krenari Shqiptare e jo te lejojne gjithkend ti etiketoje Shpellare…

A.R.DOSTI

Krimet e Komunizmit në fshatin Sevaster, Vlore.

FB_IMG_1492848825593

Te pushkatuar dhe te vdekur ne burg…nga fshati Sevaster, Vlore,

Asaf Grabova, Ismail Mataj, Bazo Llanaj, Ferik Lika, Haxxhi Hyska, Llano Llanaj, Tahir Hyseni, Beqir Rama, Gjysh Rama, Mustafa Llanaj, Njazi Hysenaj, Bari Lika, Batjar Lika, Shako Kamberaj, Halim Kamberaj, Harun Hysenaj, Eqerem grabova, Taze Islamaj, Nazo Tozaj, Sulo Shehaj Temo Shehaj, Shaqo Shehaj, Rushit Grabova, Beqo Kamberaj, Mystehak Gocka
.
Te burgosur Politike nga fshati Sevaster, Vlore.

Arshi Grabova, Bedin Kamberaj, Bilbil Shoraj, Brahim Ramaj, Bexhet Shehaj, Barigrabova, Dushan Malaj, Fadil Kuka, Gani Shoraj, Halil Myftari, Isa Veledini, Kapo Hyska, Kudret Lika, Luto Grabova, Mehmet Kanani, Mehmet Shehaj, Meto Kamberaj, Osmen Hyska, Selim Beqiri, Seit Selimi, Avdurerahman Llika, Qendro Lika, Jahja Mecaj, Xhevit Hyseni.

Ne Partinë Time bëjnë karriere Vetem Komunistet. Nga Enkelejda Veliu.

FB_IMG_1490985380526.jpg

Asnjehere nuk e kam fshehur bindjen time partiake..
Kjo sepse, une jam bije e nje fisi kulakesh..!
Pa te drejta..ne ato vite..!
Dhe perpiqem me aq sa mundem, te jap kontributin tim ne partine, se ciles i kam falur dashuri, qe ne momentin e pare te krijimit te saj.., kur ende isha femije..!
Por cuditem..
Si ka mundesi, qe nuk arrijme dot te behemi kryetar partie, te jemi kandidat per kryebashkiake ..apo deputet..!
Na largojne sikur te kemi zgjebe..

E nderkohe, nje pjese e atyre qe kemi ne krye, jane ne me te shumten e rasteve..bijte e atyre..!
Atyre pra..
As emrat nuk dua tjua permend..!
Sdi ..si filloi karriera e tyre..!
Nga erdhen..?!
Kush i pruri dhe i ngjiti aq lart..!?!

Ku te ka punuar babai ty..?!
Kryetar komiteti..

Po ty..?
Sekretar i pare i komitetit te rrethit..!

Po ty..?
Prokuror..

Mua nuk me vjen turp, te deklaroj qe jam bije punetoresh… madje, e rritur varfer..!

Po ti qe je i biri i filanit…!
Qe ke ardhur e me ke uzurpuar partine..cdo ketu..?!
Pse mendon se je me i zoti..?
Karriera jote fillon lehte..e piketuar per te te cuar diku..dhe per te qene dikushi
Ndersa imja..aq e veshtire..
Duhet te kaloj drure e gure..!
Madje, shume here perpiqeni te na fshihni..

E pra..une e di pse nuk bej dot karriere..
Sepse, une jam nje dege..
Ti mua me keput..e me hedh kur te duash..
Ndersa ai..eshte rrenje..!
Na doni..sikunder iu duam..!
Pa kushte..!

Mbi poezinë e Vilson Blloshmit. Nga Agron TUFA

FB_IMG_1490807563640

Strehimi dhe shpëtimi i poetit tek gjuha

(Mbi poezinë e Vilson Blloshmit)

Agron TUFA

Sa herë bie fjala për dy poetët nga Librazhdi, Vilsonin dhe Gencin, të pushkatuar të dy në një ditë/natë të vitit 1977 te “Përroi i Firarit”, të dy të varrosur, e mandej të zhvarrosur nga i njëjti varr i përbashkët, – pra, sa herë përmenden emrat e dy poetëve librazhdas, të gjithë bashkohen në dhembjen e madhe e të vetvetishme njerëzore për fatin e tyre tragjik dhe, tok me tronditjen, ndjejnë neveri për monstruozitetin e pashpirt të diktaturës komuniste. Dhe njëmend: akti makabër është i pashoq në historinë e krimeve të komunizmit, përfshij edhe vitet më të egra të terrorit stalinist në vitet ’30. Por njeriu normal, i kulturuar e i arsyeshëm, nuk duhet të mbetet peng vetëm i kësaj ekzotike të horrorit komunist, as të mjaftohet me keqardhjen e sinqertë ndaj këtyre martirëve, përndryshe vetë fakti shokues i vrasjes së poetëve, bëhet pengesë e madhe (siç nuk duhej të ishte) për njohjen e vërtetë të asaj gjëje thelbësore që përfaqësnin këta poetë – krijimtarisa e tyre letrare. Sepse vetëm aty janë pasqyrat e gjalla të tyre, prej të cilave duhet kapur projeksioni i tyre shpirtëror, habia, mahnia e dëshpërimi pa rrugëdalje, që sollën ata në këtë botë. Kjo formë përtace vetmjaftimi zhvendos në plan të dytë, pikërisht anën thelbësore të tragjedisë, motivin e thellë që shtrëngoi angazhimin e një shteti të tërë kundër dy djemve të rinj. Sigurisht kjo lloj përtacie ka prirjen e pashmangshme të të gremisë në cektësi e banalitet.
Vilsoni dhe Genci janë ringjallur falë një arme që është shumë herë më e fortë se çdo diktaturë dhe kjo armë është gjuha, janë tekstet e tyre që mbijetuan – një formacion i pashkatërrueshëm nga koha. Në thelb përballja e tyre me shtetin, ka qenë e paracaktuar të mbarojë më fitoren e poetëve, përderisa thelbi i konfrontimit të tyre kundërvë përballë njëri-tjetrit dy kategori parimisht të ndryshme: të përkohshmen me të përjetshmen. E përkohshme ishte diktatura. I përjetshëm është arti, letërsia.
Pas studimit të imët e të gjithanshëm monografik mbi domethënien, jetën dhe veprën e dy poetëve martirë, të pajisur me shënime, komentime, dokumenta e akte, në disa llojje të ndryshme botimesh, jeta e Vilson Bllozhmit dhe e Genc Lekës është tanimë krejt e mundshme dhe komode për t’u lexuar, studiuar dhe reflektuar.
Ndonëse vetë vepra është e pandarë me tragjedinë e Vilsonit dhe Gencit, e kontekstualizuar në kohë e hapësirë, unë do mundohem ta shpërngul objektin e shqyrtimit tek një dukuri, që është rezistenca estetike, në shembullin e Vilson Blloshmit.
Vilsoni, siç e dimë, nuk ka ndonjë konfrontim të hapur me diktaturën në poezitë e veta – gjithmonë, nëse bëjmë një përjashtim të madh (që s’kemi pse ta bëjmë) – poezia “Saharaja”. Jo se nuk e ndjen, (ai e ka kuptuar me kohë, siç e pohon në dëshmitë e deklaratat e tij në hetuesi, se “është i prerë e i veçuar prej shokësh”. Këtë gjë janë kujdesur t’ia ngulitin mirë), por Vilsoni është një shpirt i magjepsur pas së bukurës, leximeve, krijimtarisë dhe përkthimeve. Tërë instinkti i tij ka arritur të kuptojë vdekjen e pjësë-pjesëshme, e cila është e pandalshme në shkretëtirën që ndehej në të katër anët e realitetit. Është ajo “Sahara”, kryemetafora e poezisë së tij, e cila mbjell panik, një panik eskatologjik, sinonime me shuarjen, shndërrimin në pluhur, vdekjen për së gjalli, e mandej, sërish, ringjalljen nga pluhuri. E bukura ka një veti, vetinë e bashkpjesëtimit. Edhe përkthimet e Vilsonit janë rezultat i njohjes me mahninë, të bukurën, të cilat nuk i rezistojnë vetisë së bashkpjesëtimit me të tjerë, – në radhë të parë me gjënë më intime, gjuhën amtare, e mandej me miqtë. Teza e Dostojevskit se “bukuria shpëton botën” ka vlerë të drejtëpërdrejtë në rastin e Vilson Blloshmit Ai merr masat për një qëndresë të vetmuar, pa ndonjë shpresë apo iluzion. Dhe njeriu i mbetur tetatet me forcën rrafshuese e mohuese të personalitetit, ka dy rrugë: ose të përshtatjes dhe shkonturimit të identitetit, duke e shfytyruar personalitetin e vet, ose t’i kundërvihet në ekstrem kësaj alternative, duke e kërkuar shpëtimin tek gjuha. Vilson Blloshmi si qenie kulturore nuk është i dashuruar me gjuhën: ai është i varur totalisht prej saj. Një lloj varësie ekzistenciale, e pazëvendësueshme dhe e panginjshme, e cila sipas J. Brodskijt është si varësia e njeriut nga duhani, pijet alkolike apo narkotikët. Pasi e ka përsëritur këtë përvojë, njeriu nuk heq dore; kush mbërrin në një varësi të tillë, ai është poet. Në letrat e tij për të kushërirën e dëgjojmë këtë lutje, këtë përgjërim për një libër, për një fjalor, për një poezi të vetme, sikur në këtë lutje të jetë përmbledhur tërë dëshira e evolucionit njerëzor, për t’u ngritur edhe një shkallë më lart. Kjo përgjëratë për librin, leximin, etjen për të ditur, është në një farë mënyre vetëdijësimi, se në Saharanë ku është i dënuar të endet, libri është e vetmja “levë Arkimedi”, më të cilën do të mund të rrotullojë botën. Së paku botën e tij. Vilsoni di se ç‘do, di se ç‘i duhet, e njeh dhe kërkon mjetin, armën e tij t mbijetesës. Vetëdija e tij ka shkuar shumë larg, ajo ndjehet qartë si përgjegjësi gati tejpersonale, si përgjegjësi para fytyrës së species njerëzore, si përpjekje për të mos u zbrapsur në disa shkallare të evolucionit. Ky ngut, padurim dhe drithërimë për të njohur, për t’u përshëndoshur me botërat e largëta, atje kua ai mendon se fshihet sekreti i shpëtimit, është rruga e vetme që i ka mbetur poetit. Ai nuk do kurrësesi të degradojë e të mbetet peng i peisazhit evolutiv të përgjithshëm në fshat, andaj libri është arrratia nga “gracka” ku e ka hedhur fati. Ai përpiqet të shfytëzojë në maksimum të gjitha rastet e zgjerimit të mahnisë me librin, si e vetmja alternativë e arratisë. Edhe poezitë e veta i shkruan ndërmjet leximesh. E gjithë kjo pangopësi për libra dhe njohje autorësh, të ndërmend formulën e O.Mandelshtamit mbi akmeizmin: “akmeizmi është mall për kulturën botërore”.
Shkrimin e poezive dhe leximin Vilsoni i kupton si arrati dhe shpëtim, si fluturim transcedental dejt bukurisë së paarritshme, e tok me idealet për një bukuri të tillë shpëtimtare përsoset dhe poeti. Pikërisht kjo përsosje/vetëpërsosje është edhe arrati, edhe refuzim edhe triumf mbi përjashtimin e tij nga të tjerët dhe survejimin i përheshëm.
Vilsoni përgatitet, është në rrugën e farkëtimit të armës së tij për të përballuar vetmitar stinën e thatë, që mund të zgjasë përgjithmonë, ashtu si antiutopia e poezisë “Saharaja”. Por përballimi i tij, vetmia, rrethi vicioz ku vërtitet poeti nuk shpërthen me melodrama, klithma e thirrje patetike; përkundrazi, Vilsoni grumbullon energjitë estetike, duke u kredhur në një vetedukim të përkundërt me epokën e tij. Ai kërkon me çdo kusht të “armatoset” rëndë, të përforcojë “ledhet e hekurta të karantinës shpirërore dhe estetike, ku të ndjehet në zhguall të vet. Është kjo estetikë që lind automatikisht dhe etikën individuale, duke iu kundërpërgjigjur Përjashtimit, me Përjashtim. Çështja është efikasiteti i mjetit dhe letërsia e ka zotëruar dhe e zotëron në të gjitha kohërat epërsinë e mjetit të saj. Ndërmjet Vilsonit dhe artit zyrtar të socrealizmit divorci kulturor, estetik, filozofik e etik ka ndodhur pakthyeshëm. Nga 26 poezitë e Bllozhmit po zgjedhim njërën, aspak më të rëndësishmen për të kundruar distancën e alienimit të tij me kulturën socrealiste. Poezia nuk ka titull dhe përbëhet prej dy katrenash klasike:

* * *

Moj yllëz e vogël, moj yllëz e vogël,
Mes nesh si nuk erdhe po mbete aq larg;
Përmes hapësirës mbi tokën si gogël,
Moj yllëz e vogël s’na vë re aspak.

Moj yllëz e vogël, moj yllëz e vogël,
Me lotin e rrezes aspak nuk na lag;
Tej visesh qiellore larg tokës si gogël,
As ndizesh, as shuhesh, po feks që nga larg.

25.10.1974

Brenda Kësaj harmonie muzikore, të ngjashme me një fugë, nëpërduken si vegulli tunduese botërat (utopitë, ëndërrimet, shpresat) e largëta, ato drejt të cilave rrëfen gjuha me imazhin e ëndrrës së ethshme në këto dy katrena. “Poeti e shpie gjuhën larg; gjuha e shpie poetin larg” – ka thënë poetja Marina Cvjetajeva. Përsosja është e dyfishtë. “Yllëza” e vogël është e largët, ajo s’vjen, por në këtë tokë “si gogël”, “tej visesh qiellore”, është një itinerar transhendental i pamundshëm, distancën e të cilit nga toka mund shkurtojë vetëm gjuha, duke thelluar njëkohësisht largësitë me tokën, Saharanë, apo nëse e doni më troç, relitetin socialist, me gjithë gamën e degradimeve dhe hipokrizisë.

2010

Shoku i qelisë së Visar Zhitit: Te vertetat e ferrit Komunist. Mar 28, 2017.

Visar_3690_44993347_300

Shoku i qelisë së Visar Zhitit: Te vertetat e ferrit Komunist.
Mar 28, 2017

(Flet ish i dënuar politik Lekë Frroku, bashkëvuajtës dhe bashkëjetues në një dhomë me Visar Zhitin: I del boja shpifjes mbi poetin, në vitet 1982 e në vazhdim, Visar Zhiti ka vuajtur dënimin jo në Spaç, por në Qafë-Bari)

Tek zyrat e Institutit të Studimeve të Krimeve dhe Pasojave të Komunizmit (ISKK) u paraqit ish i dënuari politik, Lekë Frroku. Më parë kishim bërë një bisedë të gjatë e të filmuar me të, rreth kalvarit të tij e të familjes së tij nëpër burgjet e komunizmit.

Por sot Lekë Frroku kishte ardhur i shqetësuar rreth akuzave e shpifjeve të fundit që iu bënë bashkëvuajtësit të tij nga presidenti i Republikës, z. Bujar Nishani. Lekë Frroku është shumë i brengosur për këtë padrejtësi dhe sulm të ulët ndaj bashkëvuajtësit të tij, poetit Visar Zhiti, me të cilin, për 6 vjet rresht kanë ndarë hapësirën e ngushtë të një dhome në burgun famëkeq të Qafë Barit. Ai kërkon të dëgjohet edhe e vërteta e tij, se si e ka njohur ai Visar Zhitin. Për më tepër, ai është i çmeritur nga shpifja ndaj Zhitit, pasi sipas tij, vitet për të cilat akuzohet se ka qenë spiun i administratës në Spa,ç nuk përkojnë (1982-1983), nga se gjatë këtyre viteve Visar Zhiti e ka kaluar dënimin bashkë më të në kamp-burgun e Qafë Barit. Ne bëmë bisedën e mëposhtme me z. Lekë Frroku

– Zotni Lekë, si e keni njohur bashkëvuajtësin tuaj, poetin Visar Zhiti?

Lekë Frroku: Visarin e njoh që nga shkurt viti 1982. Më ka gjetur aty, dy muaj pasi kisha ardhur në Qafë Bari. Kam fjetur me Visarin në një dhumë për 6 vjet pa ndërprerje. Visari ka punuar gjithnjë si vagonist, kurse unë kam punuar minator. Për gjithë këto vite, nuk ka ardhur asnjëherë tellalli për ta thirrur të dilte tek porta. Zakonisht kur thirreshin, që dikush të dilte te porta, thirreshin o për spiunime, o për shkak të ndonjë faji, pas të cilit i thirruri nuk kthehej sepse përfundonte në birucë. Nëse kthehej, atëherë kuptohej se ai ishte informator. Në i njihnim dhe në konfidencë ia tregonim njëri-tjetrit spiunat, me qëllim që të kishim kujdes prej tyre. Për shembull, dihej gjerësisht midis nesh se Vladimir Prifti (jo aktori), Ylli Molla, Xhemal Neza etj, thireshin rregullisht nga komanda dhe dihej se për çfarë. Por kurrësesi Visari! Asnjëherë! Gjatë këtyre viteve Visar Zhitin asnjëherë nuk e kanë thirrur te porta dhe për këtë jam shumë i bindur. Në ndonjë rast të vetmuar kur e kanë thirrur, nuk është kthyer, por ka përfunduar 1 muaj në birucë. Këto i them, pasi një ish-i burgosur nga Kukësi me iniciale, përpiqet me hedhë baltë mbi Visarin. Marr shkas nga një artikull i tij, se gjoja, në vitet 1982-1983, Visari ka qenë Spiun në Spaç. Gënjeshtra qëndron këtu, se shpifësi me iniciale bie në kundërthënie flagrante, pasi, siç e thashë, nga shkurti i vitit 1982 e në vazhdim, Visari nuk ka qenë jo në Spaç, por në Qafë Bari. Kështu që në këto vite kur pretendojnë se ka qenë spiun në Spaç, ndërsa ai ka qenë në Qafë Bari, tregojnë se sajesa e shpifjes bie poshte vetvetiu.

– Për ç’arsye përdoren këto shpifje ndaj Visarit sipas jush?

Lekë Frroku: Kjo mbase ka të bëjë më natyrën e polemikave që Visari e presidenti kanë shkëmbyer mes tyre, lidhur me mosdekretimin e Zhitit si ambasador në Vatikan. Me sa duket njeriu me iniciale, duhet ta ketë pasur traditë të hershme shpifjen dhe spiunllëkun, që nga kohët e burgut, sa ai tashmë, nuk arrin as të bejë as llogarinë e viteve.

– Po sikur shpifësi me iniciale ta ketë fjalën për vitet para 1982 kur Visar Zhiti ka qenë në Spaç?

Lekë Frroku: Nisur nga njohja ime e ngushtë me Visarin në rrethanat e burgut dhe sjellja e tij e pastër në vijimësi, nuk më japin shkas të mendoj ndryshe. Mjaton hedhja poshtë e periudhës kur akuzuesi me iniciale shpif për Visarin, që të dyshosh, se gjithçka tjetër kundër tij është e sajuar ose e porositur nga Nishani pa nishan.

– A e dëmton vallë imazhin e ish të dënuarve politikë kjo akuzë e presidentit ndaj Visarit?

Frroku: Akuza e Nishanit ndaj Visarit dëmton e diskretiton vetëm spiunët dhe aspak ish-të dënuarit e ndershëm, si Visari.

– Çfarë interesi mund të ketë z. Nishani kur përbalt figurën e vuajtur të Visar Zhitit?

Frroku: Në vitin 1991 unë e kam parë disa herë në televizor, jo vetëm Nishanin, por edhe Ridvan Boden, me fotografi të Enver Hoxhës. Është, ndoshta e kaluara e tyre si ish-enveristë, që nuk i lë të qetë dhe kanë një xhelozi ndaj figurav qëndrestare të burgjeve komuniste. Ata duan të përlyejnë gjithçka.

– Me që ra fjala, si jeni ndjerë ju më 11 prill, kur vdiq diktatori Enver Hoxha?

Frroku: 11 prilli i vitit 1985 ka qenë dita më e lumtur e jetës sime. Popullit shqiptar iu hoq qafe diktatori më gjakatar e më i urryer që ka parë njerëzimi. Nga gëzimi i madh e i papërmbajtshëm që kisha, nuk u kujdesa që ta fshihja, sa rashë në sy të policisë duke festuar. Policia më arrestoi dhe nga 11 prilli deri më 11 maj më mbajti të izoluar në birucë.

– Pse nuk e dekretoi presidenti Visarin si ambasador dhe pse nuk ngurroi të dekretonte Fatmir Xhafën, që thonë se ka qenë ish-hetues në Krujë e gjetkë?

Frroku: Vatikani nuk e ka refuzuar Visarin asnjëherë, por e ka refuzuar Nishani. Nishani nuk duhet ta refuzonte qoftë edhe si emër: “Visar”! Pse e dekretoi Xhafë? Këtu ndalemi pak. Si e njoh unë Fatmir Xhafën… Nuk përbën lajm fakti se fotografia e rinisë së Fatmir Xhafës përkrah Enver Hoxhës, tregon një lidhje të ngushtë shpirtërore të Xhafës me komunizmin dhe diktatorin. Është një foto romantike, që u shpjegon shqiptarëve zellin dhe origjinën nga vijnë këta politikanë. Dhe të dekretosh persekutorët e të mos dekretosh viktimat e tyre, tregon se në cilën anë je.

– Çfarë mbani mend nga sjellja e këtyre ish komunistëve me pushtet mbas daljes suaj nga burgu?

Lekë Frroku: Në vitin 1990 vajza ime, Florinda, mbaroi shkollën 8-vjeçare me të gjitha notat dhjeta. Na sugjeruan të kërkonim, sipas të drejtës, një bursë për vajzën, meqë nuk kishte asnjë notë tjetër përveç 10. Meqenëse këtë të drejtë nuk na e jepnin organet vendore të partisë, iu drejtova vetë ministrit të arsimit të asaj kohe, Skënder Gjinushit. Pas kembënguljes time të gjatë, më priti në zyrë. I tregova dëftesën dhe sa e pa, tha: “sipas notave i takon bursa pa diskutim”. Pastaj më pyeti se ku ke punar. Unë i thashë se kam punuar minator në Spaç. Pse në Spaç, më pyeti ai. Unë i thashë se kam qenë i burgosur politik. Atëherë ulëriti: “Dil jashtë! Jashtë! Përsëri në Spaç do t’ju dërgojmë!”. Buras vajzës time nuk iu dha. Ajo vazhdoi gjimnazin në Milotë për tre muaj, deri sa u krijua Shoqata e të Burgosurve Politikë, e cila, në bazë të dëftesës e dërgoi vajzën time me bursë në shkollën e gjuhëve të huaj “Asim Vokshi” në Tiranë.

– Kush kanë qenë hetuesit e tu në rrethin e Krujës? Ju kujtohen?

Frroku: Marenglen Rrapi, Kristo Vangjeli, Rrapo Dhimo, Mark Pllumi dhe Thoma Jano. Më kanë bërë totura nga më çnjerëzore, të cilat vetëm mosha e re mund t’i përballojë. Pas këtyre hetuesve, diku pas vitit 1983, nga largimi i Marenglen rrapit në një detyrë tjetër, ka ardhur hetues në Krujë Fatmir Xhafa. Nuk kam pasur vetë përvojë personale me të, por siç tregojnë të dënuarit pas meje, Xhafa ka qenë një ndër torturuesit më mizor.

– Flitet për pastërtinë e figurave dhe për vetingun, me qëllim që në pushtet të kemi drejtues të pa implikuar me veglat e dhunës së regjimit komunist. Pse nuk u kërkua kjo pastërti figure për Fatmir Xhafën?

Frroku: Kjo tregon, se “pastërtia e figurave” dhe “vetingu” janë pallavra boshe, që bëhen për shou, ose për t’u hyrë në qef emisarëve të Europës. Por në fakt, janë po ata pjella e vegla të diktaturës, që kanë lyer duart me gjakun e pafajshëm të qytetarëve shqiptar, në emër të fanatizmit enverist. Ndërsa shtresës sonë, që përbën rreth 30% të popullsisë, asnjëherë nuk i kërkoi kush të falur. Kjo është krejt e pamoralshme dhe përbën një provokim të rëndë për plagët tona.

Bisedoi: Agron Tufa
GSH.ALVisar_3690_44993347_300.jpgVisar_3690_44993347_300

Zonja me Perdesy te Bardhë.Nga Enkelejda Veliu.

fb_img_1488141323058

Futem nxitimthi ne parukeri per tu krehur, nje mbasditeje te vone..
plot me zonja brenda..!
i them parukieres- mundem te futem pa rradhe..?- nxitoj

e nderkohe qe u ula.. veshi me kap nje bisede..!
ishte nje zonje e moshuar..
e cila, dhe pse ishte ne pension, vazhdonte te punonte..!
e njihja mire..
ishte nga ato komunistet e dikurshme.. me nje post te rendesishem zonja S..!
dhizmat e saj nuk kishin fund..bashke me ligesite..!
iu mbante leksion demokracie, zonjave aty..
por ajo qe me cuditi ne bisede, ishte se ajo po hiqej dhe vete, nje demokrate plot merita..!
punedhenesi i saj ishte nje demokrat me emer ne fier, dhe ajo cnuk bente dhe cnuk thoshte vetem e vetem qe ti bente qejfin..
pasi mbarova dhe bera pagesen i drejtohem zonjes, e cila vetem atehere me vuri re…
me njihte mire..
u zbeh..!
– te lutem – i them..mos na shemtoni rracen dhe emrin Demokrat..
mbani mbiemrin tuaj, kerma..!

kaq..
sdita ti thoja me shume..!

Kush jemi per te gjykuar Visarin?.Nga Shpend Sollaku Noé .

FB_IMG_1490536954667

Per Visar Zhitin eshte shkruar e do shkruhet pergjithmone, keto ditet e sotme nuk perbejne perjashtim. Ai, ne te mire e ne te keq, ka lindur per te qene i shquar. Asgje banale nuk ka ne personazhin e tij, te jetes apo te artit. E meta kryesore e tij? Eshte fakti qe zgjon xhelozira te habitshme, sidomos tek mediokrit e medhenj.
Emri i tij u lakua ne te gjitha rasat sidomos pas nje shkrimi te tij per presidentin e Shqiperise. E lexova ate shkrim. I shkruar me shume art. Pjesen ne te cilen permendte ndonje te mete fizike te burokratit shqiptar te vene ne shenjester e lexova disa here. Mendimi se mund ta kish teperuar duke i meshuar satires sipas handicapit fizik me kaloi menjehere nepermend. Nuk i kam dashur ndonjehere sulmet fizike apo biografike.
U perpoqa ta krahasoj kete shkrim me precedente te njohur. I pari qe me erdhi ndermend qe Noli, tek «Plak, topall dhe ashik». Persanazhi i kesaj poezie eshte pershkruar edhe me te metat e tija fizike, por kjo nuk e pengoi kete krijim per te qene nje kryeveper. Shpesh, neper sarkazmat jo vetem letrare te kohes se tij, Gebelsi eshte satirizuar edhe me handicapin e tij: te çaluarit. Autoret qe e kane bere nuk jane quajtur te pamoralshem, pasi ne ato raste permendja e te metes fizike lidhej me persosmerine e propaganduar prej tij te trupit arian.
Per cfare mund te sulmohej ky shkrim i Visarit? Per konflikt interesi? ( Nje perfaqesues i shtetit shqiptar qe sulmon nje perfaqesues tjeter- kryersorin a po ketij shteti; dmth shteti qe sulmon vetveten. A mund te quhet kjo e moralshme? Pse jo, nese njera pale nuk e ka njohur kurre tjetren si te tille.
«Kulmi» zyrtar i shtetit, (i propozuar nga nje pjese e tij) u sulmua nga nje kulm kulturor i tij, i pranurar si i tille nga te gjithe, pavareshisht nga ngjyrat politike. Ndersa lushjari i Vatikanit kish ndertuar nje sulm te pasionuar vertete, por te menduar mire, durrsaku i Tiranes nuk u mendua shume per tʼu pergjigjur, siç i takon nje kryetari te nje shteti. E beri me shume nxitim dhe kjo verteton papjekurine dhe padenjesine e ketij pesonazhi per rolin qe i eshte ngarkuar. Nje president nuk i pergjigjet akuzave te tilla per pandershmeri duke permendur dy iniciale te nje mesazhi, te shoqeruar keto me nje dy rreshta qe nuk e justifikojne ate lloj reagimi. Keshtu pergjigjen adoleshentet qe grinden per nje qese me pattatine!
Me kete ngjarje lidhen edhe sulme te tjera te bera Vizar Zhitit, kur ai kerkoi hapur te shkonte ambasador ne Vatikan. Shume i pane ato deklarata si autogola politike e si shkarje morale. Personalisht e kam menduar dhe e mendoj ndryshe:
Te gjithe intelektualet e medhenj duhet ta bjene kete gje: te vetepropozohen publikisht per postet ne te cilat jane me te afte se te tjeret – se ata aparatcike te partive qe si vlere te vetme kane besnikerine ndaj sahanit. Nese nuk i mbeshtesni ne kete forme, qofte personalisht, qofte nepermjet listave civile, duroni perjetesisht ata personazhe qe ju servirin partite, edhe kur jane pjella te vesit.

Post scriptum. Kete shkrim jane te lire ta marrin te gjithe, edhe gazeta te shtypura ne leter qe do te kene durimin te kthejne «e»-te ne «ë».

Kush Ishte Visar Zhiti .nga Maks Rakipaj .

FB_IMG_1490354665221

Maks Rakipaj ka qenë në burg me Visar Zhitin dhe pothuaj 30 vite më vonë rikthehet për të kujtuar ditët e egra të Spaçit. Në një prononcim për GAZETA SHQIPTARE ai tregon se si e mban mend shkrimtarin, poetin e diplomatin në Spaç gjatë kohës së burgut në komunizëm, kur të dy ishin të dënuar e ngryseshin në një prej vendeve më famëkeqe të regjimit.

Tri dekada më pas, kur Visar Zhiti akuzohet si spiun me një mesazh drejtuar presidentit Bujar Nishani, Maks Rakipaj thotë se akuza ndaj Visarit si spiun, është një shpifje të cilën e hedh poshtë me neveri. I pyetur nga “GSh” ai rrëfen si sillej Visari në burg dhe cila ishte marrëdhënia e tij me administratën e burgut, ku punonte Visari dhe si i mban mend kohët e burgut, si i sheh akuzat si ish i burgosur dhe cili është mesazhi i tij për Zhitin.
Maks Rakipaj është shprehur më herët se nuk është hera e parë që e sulmojnë Visar Zhitin. “E sulmuan djathtas e majtas kur pranoi të bëhej ministër kulture në qeverinë Berisha tre muajt e fundit të asaj qeverie. E mbështeta në vendimin që mori, sepse kam qënë shok burgu me të dhe ja njoh integritetin moral”-thotë Rakipaj. Duke kujtuar se “këto ditë përsëri luftë kundër Visarit. Guxoi të sulmonte presidentin për emërimin e Xhafajt si ministër i brendshëm, ndjehej mllefi i vet për mos emërimin si ambasador në Vatikan”, Rakipaj shton se .
– Kur e keni njohur Visar Zhitin?
Visar Zhitin e kam njohur në vitin 1979. Më duket qe muaji korrik kur e prunë në kampin famëkeq të Spaçit. Kemi qenë bashkë deri në shtator të vitit 1984, pasi unë u lirova nga kampi i Qaf-Barit.
– Si sillej ai në burg, çfarë bënte?
U bëmë shpejt shokë të ngushtë. Qe djalë serioz, shok i mirë, që mund t’i besoje gjithçka symbyllur.
– Si e shihni akuzën që i është bërë si spiun në burg?
Visari spiun? Kjo është shpifje e ndyrë e një mendjeje të sëmurë dhe unë e hedh poshtë me neveri; jo vetëm nuk është dënuar askush prej deklaratave të tij shumë prej nesh mburren me miqësinë e tij.
– A keni dijeni se kush është ish i përndjekuri me inicialet P.V.?
Po, e marr me mend cili mund të jetë ky P. V…nga inicialet mendoj se është një Pis Vrimash, pjellë e errët e një mendjeje të sëmurë.
-Çfarë marrëdheniesh kishte me administratën e burgut?
Ah, për administratën e burgut! Në administratë punonin ekskluzivisht spiunë që i shërbenin komandes, Visari ka punuar punëtor nëntoke në minierë.
– Ju keni dëgjuar një akuzë të tillë më parë për të? Nga se mendoni që vjen?
Nuk kam dëgjuar kurrë gjë të tillë më parë, është shpifje e pastër… Mjerë ne cilët njerëz kemi në krye.
-Ju vetë, flisnit lirshëm me të në burg?
Ka qenë vëllai im në burg, si atij i besoja dhe miqve të tjerë që njoha në Spaç dhe askush s’më zhgenjeu prej tyre. Por me Visarin qe më ndryshe, qe shoku im i ngushtë ju thashë.
– Kjo që ndodhi, çfarë na thotë për ish të përndjekurit e ish të burgosurit?
Për mua është një politikë e ndyrë që është ndjekur ndaj nesh, që e ka zanafillën nga thënia: “të gjithë fajtorë, të gjithë bashkëvuajtës”….
– A keni një mesazh për presidentin?
Jo. Nuk është presidenti im.
-Po për Visarin, keni një mesazh?
Me Visarin komunikoj gjithmonë, është po ai shok i mrekullueshëm i atyre viteve që na morën rininë…Të vaftë mbarë vëllai im qoftë edhe për inat të atyre që na kanë halë në sy, që plasin nga inati kur shohin se një ish i burgosur politik bëhet ministër, ambasador… Prisni nuk është çudi të keni një ish të burgosur politik President të Republikës.

Intervistoi Famira Nikolli

Debati i një Burrereshe me një Qen Bir Qeni

 

FB_IMG_1489374092260.jpgDebati i plot i Keda Kacelit me Birin e kriminelit në Aeroportin Malpensa.
……………………
Shkembim shikimesh. Ngulitje shikimi pas disa sekondash sfide shikimesh uli syte.
Une: Po uli syte se sado yt ate vrau preu dogji pjesen me te mire te shqipetareve, sado jot eme ne pleniumin e grave komuniste ne 79 do bertiste “ne do t’i persekutojme armiqte e popullit deri ne brezin e shtate madje do i leme femijet e tyre pa martuar, sado ju akoma e helmoni token dhe sundoni Shqiperine me te keqen nje dite Shqypnija do behet Ilir Hoxha.
Ai: Ca do moj? Mire e kane bere. Kush je ti s’te njoh.
Une: Une jam pjesa e deshtuar e familjes tende kriminele per asgjesimin tone. Une jam mbese martiri e sa t’kete bije e bija Martiresh nipa e mbesa Martiresh Shqypnija do behet.
Ai: E pastaj c’me duhet.
Une: Ka shqiptare qe e duan Shqypnine. Ju kupole mafioze nuk e doni dhe sundoni me te Keqen prej 70 vjetesh me lloj lloj krimesh e trafiqesh po nuk keni fituar.
Ai: Jo po keni fituar ju na keni rruar bythen.
Une: Jo ne nuk kemi fituar ne kemi mbifituar sepse ne jemi. Nje dite krimet do denohen. Vone po do behet.
Ai: E ca do denoni ju moj do na hani mutin.
Une: Do i vije koha se koha eshte bujare.
Ai: Ca je ti moj kush je ti moj.
Une: Me njeh ti me njeh. E di ti e di shume mire kush jam une kush jemi ne. Ilir Hoxha une jam mbese Martiri jam pasardhese e atyre 6000 njerezve qe yt ate vrau. Jam mbesa e Jonuz Kacelit Keda Kaceli jam shenoje emrin tim e thuaja klikes qe s’keni fituar.
Ai: E une jam i biri i heroit te popullit e ju na keni rruar bythen.
Une: Ilir Hoxha do i vije koha qe do i hiqet titulli po prisni se do i vije koha cdo gjeje se smund te vazhdoje te jete i popullit ai qe popullin e beri skllavin e tij e akoma ti e soji jot akoma e shfrytzoni. Po Shqypnija do bohet.
Ai: lesh do behet kur s’u be deri tani nje mut do behet.
Une: Po do behet se Shqypnine e do Zoti ai Zot qe yt ate krimineli kombit e perzuri. (Ai: E mire shume beri) Une: Shqypnija do behet dhe ju nuk keni fituar.
Ai: E le te behet me plasi bytha!

…….
Ne shqiptaret paskemi qenë njerez pa gjak ..Cfar burrash paskemi qënë ..Kriminelet jo vetem qe levizin lirshëm por na bëjnë edhe karshillik..Atë qe se kabere një Burrë e ka bere Burrëresha Keda Kaceli.
.