POETJA QE GATUAN ME RREZET E HENES..MIMOZA LESKAJ.

FB_IMG_1499887971863.jpg

Një pjatë ndryshe.

Sonte, gatova një pjatë të ngrohtë.
Në fillim i hodha argjendin e hënës,
më pas, me yjet shtrova një radhë mendimesh,
spërkatur nga disa erëza, që të shponin hundët.
Diku,… harruar në sirtar,
një libër me poezi dashurie, e pahapur akoma.
Mora tre rreshtat e parë, dhe pjata filloi të ngrohesh.
Përzieva butësisht tre pika lot të kripur,
Prita të shkriheshin, të mos u ndihej shija.
Sonte, gatova një pjatë të vërtetë,
më ngrohu zbraztinë që le ti,…dhe ikja.

I dua gjërat e vërteta.
Janë si një pjatë e ngrohtë, që njomin grykët e sëmura.
Me fund,e ktheva dhe pak verë për ty,
pak, nga ajo e kuqja…!

Advertisements

Vizite dhe takim ne Uashington DC per te perkujtuar viktimat e komunizmit. Nga Benjamin.Bakalli .

Vizite dhe takim ne Uashington DC

Me ftese te fondacionit perkujtimor per Viktimat e Komunizmit me qender ne Ushington DC. SHBA dhe shoqeruar nga shqiptaro-amerikani I mirenjohur në komunitet, Z.Cezar Ndreu, Z. Beniamin Bakalli , kryetar i deges se Partise Levizja e Legalitetit per degen e Tiranes u takua me Z. Marion Smith , drejtori egzekutiv I Fondacionit dhe me Dr. Murray Besset nga departamenti i edukimit te fondacionit.

Ne takim, I cili zgjati per me shume se nentedhjete minuta, Z. Smith shprehu simpatine e tij per Shqiperine, per vuajtjet e kombit nga komunizmi, tregoi per punen qe bejne si fondacion dhe ftoi miqte te ndanin eksperiencat dhe njohurite e tyre nga jeta nen komunizem ne Shqiperi.

Z.Bakalli pasi falenderoi zoterinjte mikprites per takimin dhe per punen e tyre shume domethenese , foli ne vecanti per historine e familjes se tij gjate periudhes se komunizmit, tregoi se familjaret dhe të afërmit e tij mbajne mbi supe 120 vite burgim ne burgjet famekeqe te Spacit, Burrelit e Spacit per aktivitetin dhe perpjekjet e tij per zbardhjen e se vertetes kombetare shqiptare dhe ndau me zoterinjte amerikane disa nga punet e tij permes faqeve te tij informuese Gjenocidi Shqiptar dhe Krimet e Komunizmit si dhe epr leksionet qe ai ben ne institucionet edukuese ne Shqiperi ne menyre qe brezi i ri te mesoje te verteten.

Z. Ndreu gjithashtu perzemersisht falenderoi mikpritesit dhe i pergezoi ata per punen e madhe edukative dhe fruthdhenese lidhur me te vertetat e komunizmit dhe frutet famekeqe te kesaj ideologjie dhe pastaj ndau disa episode nga historia e familjes se tij por edhe beri nje pasqyre te pergjithshme te historise se kombit shqiptar gjate periudhes se eger te komunizmit.
Z. Smith , tregoi interest e vecante per rrefimet ngjethese qe u paraqiten dhe ftoi gjithe ata persona, permes ketyrve vizitoreve, qe kane deshmi personale ti ndajne me kete organizate. Z. Smith theksoi se punet e fondacionit jane te fokusuara ne edukimin e brezit te ri, tregimin e se vertetes lidhur me ideologjine skllaveruese e shkaterruese sic eshte komunizmi qe ehste perjetuar ne vendet e lindjes dhe sidomos ne Shqiperi dhe premtoi se do vazhdoje komunikimin me shqiptaret dhe shprehu mirenjohje e falenderime per viziten.
Ne takim merrte pjese edhe Merita B. McCormack , autore dhe aktiviste shqiptaro –amerikane ne zonen e Uashingtonit si dhe Mariza Smajlaj asistante egzekutive e Fondacionit.

Korrespondenti i Diellit

Ké do të doja per Kryetare të PD.

FB_IMG_1498756422099

Ke do doja per kryetar te PD?

Nje miku im me la takim sot ne mengjes. Punon ne administrate, prej shume vitesh familje pronaresh i djathte 24 karatesh por prej kohesh se kam pare shume aktiv. Natyrisht ruan dhe vendin e punes dhe me shume mund mori statusin e nepunesit civil!
– kam nje propozim – tha pa me ardhur akoma porosia. Ne rast se ke muhabet thuaji atij djalit Tomor Alizotit te kandidoje per kryetar i PD. Une do e perkrahja me gjithe qejf kjo se ben fitues por…
– car thua me burre,- ja ktheva, kush e njeh Tomorrin, kush e voton. Fundja kush me degjon mua, as me kane pyetur ndonjehere. Ne rast se bej gam gam bej se me dhimbset partia e kaq. Dhe vete une e njoh nga larg. Plus qe as e kam idene se kush eshte. Ke nai muhabet tjeter?
– jo se jam vone. Po keta te tjeret cfare perfaqesojne, apo kane perfaqesuar? Eshte sternip i Fejzi bej Alizotit, dhe nip i Riza Alizotit, njeri i pushkatuar nga regjimi komunist dhe tjetri inchinier i varur po nga regjimi komunist. Babai i tij Fejziu junior, vuajti ne burgjet e spacit, ndersa vete Tomorri eshte lindur ne internim. Gjyshja e tij pas varjes se burrit dhe burgosjes se te birit u semur nga kanceri, vdiq dhe regjimi nuk pranonte as tja varroste. Ka qene rasti i pare qe nje person nuk eshte pranuar te varroset me pretendimin se ” varrezat shqiptare skane vend per alizotet”. Babai i tij u dergua ne kampet e lushnjes ku u rrit nga daja! Me pas do e burgosnin ne spac pas lindjes se Tomorrit. Madje dhe emri i Tomorrit ka nje specifike te vecante. Gjyshja e tij ngaqe i lutej Baba Tomorrit qe te zhdukte komunizmin vendosi qe emrin nipit tja vendose Tomorr, qe ti plotesohej deshira!
Kam njohje te larget familjare, por alizotet jane legjende ne historine e tyre dhe keto histori kane qarkulluar tek te gjithe ata qe i njihnin. Vete Tomorrin nuk e njoh. Pashe qe kishe bere nje status dhe thashe kush e di!
Nderkohe qe miku im iku ne pune te tij une ndejta dhe pak. Ne fakt Tomorrin e kisha pare aty verdalle PD, dhe e dija qe mbulonte departamentin e ish te perndjekurve por kaq. Isha ne dileme ne rast se do kandidonte a do e perkrahja. Tomorri nuk njihet shume ne publik. Ka mbaruar shkollen ne Gjermani dhe ka qene sekretari yne i ambasades atje. Por keto pak rendesi ka. Mbaj mend dhe kur erdhi Lulzim Basha ne PD askush se njihte. Ishte djale i qeshur, dhe interesant per faktin se kish qene jurist ne tribunalin e Hages. Rezatonte kulture perendimore, por ne intervistat e fillimit ishte konfuz. Gje qe me rezultoi dhe ne nje interviste qe zhvillova me te per gazeten ku punoja. Ishte nga intervistat e para te tij. Me pas pergjigjet ishin standarte kudo qe shkonte. Njesoj si Tomorrin dhe ate atehere se njihte askush, por partia dhe doktori u investua shume. Tre here minister, nje here kryetar bashkie dhe ne fund kryetar Partie. Personalisht e kam perkrahur ne te gjitha betejat e tij, dhe ate per kryetar partie, pasi dhe Olldashi ndjese paste jo pak here e kish shfaqur hapur klanizmin dhe klientelizmin ne PD. Per interesa te tij se kish per gje te te braktiste, dhe ca gjera duhen thene sic jane. Basha dukej e vetmja zgjidhje dhe zgjedhjen e tij ne krye te PD e perjetova jo pa gezim. Por besimi te ai si lider filloi te me lekundej qe kur nuk zhvilloi asnje analize per humbjen e vitit 2013. Prisja heqjen e figurave qe e cuan PD ne humbje por hic. Mendova se sdonte debate para zgjedhjeve lokale, por dhe ato rezultuan katastrofe. Pa dashur te zgjatem, me tej kjo histori vazhdoi deri me 26 qershor 2017. Basha ne vend te ngjitej pergjate kohes vetem humbiste terren. Vendime qesharake, perfshirje qesharake, perjashtime ne shume raste e kota.Listat e kandidateve per deputet ishin nje katastrofe me vete. Ne shume raste kam detyruar te hesht per te duruar talljet me emra te caktuar. Asnjehere smbaj mend ne 27 vjet qe te kem perjetuar nje fushate me mentalitet humbesi. Dhe ndodhi ajo qe ndodhi….
Sot PD ndodhet ne nje situate qe kam kohe qe de kam pare dhe ketu e cuan vendimet foshnjarake te kryetarit te partise. Prej kohesh kjo parti nuk perfaqeson me asgje! Kjo parti qe lindi si shprese per te gjithe ata qe u vrane e u burgosen nga regjimi. Ndoshta ka ardhur koha te perfaqesohet nga nje pinjoll i atyre qe u persekutuan, te rikthehet dhe nje herete ato ideale. Te behet e qarte se cfare perfaqeson. Te riktheje nje here shpirtin e demokrateve qe i qendruan dhunes se diktatures dhe plumbave te vitit 1997. Le te jene nje here demokratet ata qe zgjedhin dhe krijojne liderin, dhe jo tua serviresh te gatshem pa alternative tjeter. Por a do e votoja une Tomorr Alizotin, pinjollin e Fejzi Beut te vrare nga dora e Bedri Spahiut dhe te lindur ne kampet e perqindrimit te rregjimit ne perballje me te birin e kristaqit? A do e votoja para kryetarit para kryetarit aktual qe solli kete rrenim dhe nje soroisti qe na shfaqet si shpetimtar…. po pa asnje medyshje!

Armand Maho

VETEM AI QE VOTON DJATHTAS ESHTE NJERI DHE NJEH ZOTIN.NGA AGRON TUFA.

FB_IMG_1497698969764

AGRON TUFA

Te jesh i djathtë, do të thotë të pranosh se ka Zot, se Ai është Krijuesi i Gjithçkaje dhe i njeriut; që Ai e ka krijuar edhe Majmunin, përfshij dhe atë Majmun, që dofarë e njohin për Stërgjysh;
Të jesh i djathtë do të thotë të nderosh të vdekurit, të parët e tu, prindërit dhe familjen.
Të jesh i djathtë do të thotë, që Atdheun ta shohësh si vijim dhe zgjerim të familje;
Të jesh i djathtë do të thotë, t’i duash trojet e tua, kopshtin tënd dhe pronën e vënë me djersë prej paraardhësve të tu dhe prej teje;
Të jesh i djathtë do të thotë, t’i hapësh vetes mundësitë për të shfrytëzuar të gjitha dhuntitë që të ka falë Zoti dhe që suksesi yt individual, të mbështetet në etikën njerëzore, pa i hy kujt në hak;
Të jesh i djathtë do të thotë, të duash dhe mbrosh traditën si vlerë të identitetit tënd e të kombit tënd;
Të jesh i djathtë do të thotë të çmosh në kult privatësinë dhe ta administrosh pa frikë, pa asnjë ndërhyrje e presion – lirinë tënde, të ndjehesh e të veprosh si i lirë, të marrësh vendime lirisht sipas ndërgjegjes tënde dhe të bësh lirisht zgjedhjen tënde;
Të jesh i djathtë do të thotë se brenda teje ka aq dashuri, sakrificë e mëshire, të cilat, në akord me frymëzimin tënd të brendshëm hyjnor je gati t’ia ofrosh të afërmit dhe njeriut në nevojë, të bashkëpjesëtosh gjithçka me fatkeqët, jo si solidaritet ateist komunist, por si shpirt i tejndjeshëm me praninë e Zotit.
Të jesh i djathtë do të thotë të dish ta bësh çdo herë zgjedhjen estetike dhe etike midis së Mirës dhe së Keqes, edhe kur dallimi midis tyre është i vështirë: zgjedhja e saktë bëhet edhe instinktivisht .
Të jesh i djathtë do të thotë, që higjiena e ndërgjegjes tënde nuk mundtë jetë aq e ndotur, sa të të shtyjë të votosh për Partinë Socialiste apo LSI. Ky do të ishte degradim dhe mëkat i pashlyeshëm për të gjitha cilësitë e një të djathti, që përmendëm më sipër.
Të djathtët e vërtetë, me një bosht vlerash të tilla, të pandryshueshme që nga antikiteti e deri më sot, votojnë të gjithë alternativën e djathtë dhe jo trashëgimtarët e komunizmit dhe Enver Hoxhës!
Të djathtët e vërtetë janë bukuria e Shqipërisë dhe me 25 qershor do të votojnë kundër shëmtimit të Shqipërisë!

Të gjithë ata janë shokët e mi, miqtë e mi, vëllezërit e mi!

Dhe i përqafoj në prag të 25 qershorit 2017

Si e shkaterroi Sajmir Tahiri Arkivin e MPB. Nga Kastrioti Dervishi.

FB_IMG_1495708559497dosje_981193148-300x219

Dy fjalë për sherrin Tahiri-Marko

Lexova sot në fb një tekst demaskues të ish ministrit të Punëve të Brendshme, Saimir Tahiri, kundër presidentit të zgjedhur Ilir Meta. Nuk më intereson fare brendia e këtij, por meqë në të doli dhe mori udhë emri i Ilir Markos, më duhet të them për publikun disa të vërteta. Natyrisht nuk do komentoj asgjë rreth kazanëve e tepsive apo për çështjeve që nuk lidhen me mua, por vetëm ato që i takojnë “gjymit” tim. Ilir Marko ishte emërimi i parë i Saimir Tahirit në MPB në shtator 2013 si drejtor i Inspektimit. Në periudhën shtator 2014 deri në janar 2016 ka qenë i besuari i Saimir Tahirit, duke dhënë kontribut, në shkatërrimin e administratës së kësaj ministrie, përpilimin e listave të personave që do hiqeshin nga puna në nëntor 2013 si “armiq të partisë në pushtet”, etj. E pra, kryekëshilltari i Saimir Tahirit ka qenë Ilir Marko, tanimë i akuzuar ndryshe nga ish ministri.
Personi i parë që është përdorur kundra meje, me porosi të Saimir Tahirit, ka qenë Ilir Marko. Pra si “aksioner” i përpilimit të memos së parë nga inspektori Anastas Meçi, përmbajtja e së cilës ishte tërësisht amatore e me shkelje të rënda ligjore (përveçse me fshehje të vërtetash). Mjafton t’ju citoj një rresht të kësaj memoje të datës 18.9.2012 drejtuar sekretarit të përgjithshëm, në të cilin dallohet lehtas “analfabetizmi administrativ”:
“Në zbatim të porosisë suaj lidhur me administrimin, ruajtjen nxjerrjen dhe asgjësimin e informacionit të klasifikuar sekret shtetëror…”. Nuk ka arkivist që i jem dum kësaj fjale.
Kur nuk gjetën asgjë kundra meje, filluan teknikën e sajesave, të cilat gjykata i gjeti në shkelje të rënda të ligjit. U largova nga detyra sepse isha profesionist dhe nuk isha komunist apo derivat i tyre. Me sa pashë, që të vijoje punë në atë ministri duhej të ishte i paaftë dhe militant i orëve të para dhe sigurisht bir oficeri kontributor në diktaturën komuniste. Sigurisht nuk e plotësoja këtë kusht.
Pas veprimeve kundra meje (në fakt ndaj Arkivit) ku ishte “aksioner” edhe Ilir Marko, ministri Saimir Tahiri dhe sekretari i përgjithshëm Genc Gjonçaj i dhanë Arkivit të Sistemit të MPB-së shkelmin më të madh në historinë e vet, aq sa sot ky Arkiv është vetëm me një arkivist dhe për pasojë gjithë sistemi arkivor i MPB-së është krejt jashtë funksionit. Nuk e kam kuptuar kurrë nëse e bënë këtë nga padija apo nga urrejtja. Sido që të jetë, me veprimet dhe mosveprimet e tyre, i kanë shkaktuar një dëm të pallogaritshëm trashëgimisë historike të Shqipërisë, pasojat e së cilës do jenë fatalisht shumë të gjata.
Praktikën e rastit tim ia kam bërë të njohur institucioneve ndërkombëtare si dhe do ta bëj publike të gjithën në një rast të përshtatshëm.
Mjaftonte që Saimir Tahiri të kujtonte si e nxiste Ilir Markon në gushtin e vitit 2014 të gjente apo sajonte ndonjë gjë për të më hequr nga puna e drejtorit të Arkivit (këto biseda i kam ditur qysh në atë kohë). Se në këtë lojë të ulët e të mjerë u përdorën letrat klasore që bënin oficerët pleq të Sigurimit si p.sh. Idajet Hoxha (më kanë nderuar sepse nuk pres lëvdata prej tyre).
Nuk e di cili është mirëbërësi jetës së Ilir Markos, por mendoj se këtë herë Saimir Tahirit duhet t’i përgjigjet gjerësisht e jo me sms vetëm Ilir Marko. Do ishte në nderin e Ilir Markos, të deklaronte ndër të tjera publikisht atë që u bë kundra meje në shtator 2014 se fjalë të përgjithshme me kazanë, gjyma, qypa, kusi, kemi dëgjuar mjaftueshëm këtë sezon. Të mësojë publiku shqiptar si zbatohet ligji dhe maliqi leninist i luftës së klasave nga “shtetbërësit”. Le të thotë të vërtetën dhe këtë t’ia çojë edhe DAP-it, në mënyrë që ky ta ketë si medalje nderi në punën e tij certifikuese ndaj shkeljeve ligjore.

Elbasan, si e burgosi dhe i mori hotelin Enver Hoxha Xhavit Biçakut.

Elbasan, si e burgosi dhe i mori hotelin Enver Hoxha Xhavit BiçakutFB_IMG_1496349156369.jpg
Pasi mbaroi plenumi i Beratit, mbëmjen e 27 nëntorit 1944, Enver Hoxha mbërriti në Elbasan. Të nesërmen do nisej në Tiranë si kryeministër i qeverisë “demokratike” të Shqipërisë. Ai qëndroi në Elbasani në hotel “Modernon”, pronë e Xhavit Biçakut.
Duhet t’i ketë bërë përshtypje Hoxhës cilësia e atij hoteli. Si ziliqar që ishte dhe po kaq edhe zemërzi, nuk mund të rrinte i qetë e ta linte të zotin ta gëzonte pronën e vet. Përveçse i mori kinemanë e qytetit (sot teatri “Skampa”), i mori edhe hotelin nga i cili shkoi në Tiranë si kryeministër, si dhe e burgosi. Hoteli u shtetëzua dhe u kthye në gjykatë. Me dekretligjin nr.548 datë 26.11.1947 hoteli u shtetëzua “për nevojat e Ministrisë së Mbrojtjes Kombëtare”. Në raportin justifikues thuhej se pronari “nuk dëmtohej, sepse kishte edhe pasuri të tjera të paluajtshme”, se ishte një person “që vinte nga klasat feudale të kohës” dhe se gjithë këtë pasuri e kishte vënë sipas tyre “në sajë të spekulimit mbi popullin si tregtar dhe mbi shfrytëzimin e bujqve si çifligar”.
Xhavit Biçaku vuajti persekutimin komunist. Me vendimin nr.531, datë 29.12.1947 të Gjykatës Ushtarake Elbasan, ai u dënua me 20 vjet heqje lirie. U dënua së bashku me 11 të tjerë, i akuzuar se kishte organizuar “grupe klandestine”, “organizata ilegale”, etj. Xhavit Biçaku vuajti 12 vjet e 3 muaj në burgjet e diktaturës.
Për ironi, për shumë vite në derën hyrëse të hotelit qëndroi edhe një pllakë përkujtimore që tregonte se E.Hoxha kishte fjetur një natë në atë godinë.
Bashkëlidhur fotografia e pronarit, ndërtesa në vitet ’40 si dhe dekreti i shtetëzimit. Infoelbasani.al

Nuk Terhiqemi Perballe Komunisteve..nga Beniamin Bakalli.

received_1472598712762256

Urime z Adriatik
Të uroj sukses dhe fitore
Tu dorehiqje ishte dezertim , të luftosh eshte fisnikeri
Ti zgjodhe rrugen e fisnikerisë , se je i tillë

Me shume respekt
Beniamin Bakalli

Postimi i plotë i zotit Adriatik Alimadhi në fb
E/I nderuar antar i kryesise, antar dhe simpatizant te partise Balli Kombetar,
pas shume diskutimesh, perplasjesh mendimesh, bashkepunimi me idet e burrave te urt dhe te meçur te Ballit Kombetar Vlore, me frymen vllazerore te partise Balli Kombetar dega Vlore vendosa te pranoj dhe sapo perfundova firmosjen e proçedurave te kandidimit per deputet ne qarkun e Vlores me renditjen ne numrin 6.
Duke respektuar mendimet dhe mbeshtetjen tuaj, mendoj se kemi bere nje sherbim te duhur ne interes te partise Balli Kombetar dhe ne interes te Shqiperise dhe te Shqiptareve.
Ju falenderoj sinqerisht nga zemra per kontributin e gjithe secilit.
Adriatik Alimadhi.

FËMIJTË E TYRE DHE FËMIJTË TANË.Nga Xhafer Sadiku.

20170527_184100.jpg

FËMIJTË E TYRE DHE FËMIJTË TANË

Pasi u ke hedhur një vështrim listave të kandidatëve për deputet, kujtesa të kthen njëzetë e ca vjet të shkuara, në një debat në parlament. Për ata që nuk e mbajnë mend, apo kanë qenë fëmijë, debatin e ndezi një nga krerët e lartë të partisë që kishte lënë pushtetin. Tërë urrejtjen e derdhi mbi disa deputetë, ish të persekutuar politikë.
Në diskutimin e tij, njeri prej tyre, zgjodhi t’i përgjigjej me një togfjalësh të marra nga romani “Viti ‘93” i Hygoit, të përshtatura për rastin në fjalë. Përafërsisht, ai tha se partinë e parafolësit dhe Enver Hoxhën do t’i mallkonin nënat që i la pa bij, gratë që i la pa burra dhe motrat që i la pa vëllezër.
U duk se fjalët e tij e vunë me shpatulla për muri kalemxhiun e regjimit të përmbysur, kur pa pritur u ngrit një nga “liderët” e “lëvizjes studentore” të dhjetorit. Të gjithë prisnin të “gjëmonte” siç kishte bërë deri atëherë, por opinioni mbeti i shtangur nga fjalët e tij. Ju nuk doni ta kemi pushtetin ne, tha, por nëse do ta kenë këta, ku do të venë fëmijët tanë?!
Ç’ta zgjasim… Vitet rrodhën si lumi… Ashtu si tha “lideri”, ashtu edhe ndodhi. Vota ishte tona, pushteti i tyre. Ata u pasuruan duke e kthyer atdheun në pronë. Edhe pushtetin e konsiderojnë si pronë, madje po ua trashëgojnë fëmijve. Kudo do të gjesh fëmijët e tyre… të pajisur me armët e kohës, injorancen dhe arrogancën.
Po fëmijët tanë?! Rugëve të botës… pa të ardhme në atdhe. Se bijtë e “liderëve” zbatojnë porosinë e baballarëve: “armikun e klasës nën thundër e mbaj”.

PRINCI LEKA NE KOSOVE ME RAMUSH HARADINAJ. NGA Benjamin.Bakalli

received_1469941899694604.jpeg

Princi Leka II është në një vizitë 2 ditore në Kosovë
Gjate qëndrimit në Prishtinë është takuar me kandidatin për kryeminister z Ramush Haradinaj dhe ka thënë se në Kosovë gjithmonë ndihet mirë dhe se familja Mbretërore ka qenë përherë afërt Kosovës
“Gjithmonë do të jemi afër Kosovës”, ka thënë Princ Leka ll në takimin me kandidatin për kryeministër nga AAK, PDK dhe Nisma,z Ramush Haradinaj.
Princi Leka II ka thënë poashtu se i vjen mirë që z Ramush Haradinaj ka kaluar problemet që ka pasur në Francë lidhur me ndalimin e tij në bazë të një fletëarresti të Serbisë dhe se poashtu i vjen mirë që ai i është kthyer popullit të Kosovës.

Në fjalën e tij z Haradinaj ka thënë se është kënaqësi kur takohet me Princ Leka ll , kur shqiptarët takohen mes vete.
Z Haradinaj falenderoj Princ Leka ll për viziten e tij në Kosovë, dhe perkrahjen e vazhduar të Oborrit Mbreteror Shqiptar për Kosoven
Beniamin Bakalli

Familja e Diktatorit Hoxha,që çoi 320 Ton Flori në bankat e Zvicrës.

FB_IMG_1495694199636

Enver Hoxha, komunisti tinzar që çoi floririn e Shqipërisë në bankat e Zvicrës

Ndofta kjo është një histori e përjetshme në raportet e popullit me mbretin, presidentin, apo udhëheqësin që drejton vendin. Populli e zgjedh që të qeverisë, ndërsa ai veprimin e parë që bën pasi merr pushtetin është grabitja ndaj pasurisë kombëtare. Duke zgjedhur që në fillim dy gjëra: Shufrat e dajakut për kundërshtarët dhe shufrat e floririt për familjarët. Por me diktatorët si Enver Hoxha punët janë edhe më të ndërlikuara. Sepse ai zgjodhi që në fillim bangot e të akuzuarve për njerëzit e thjeshtë dhe bankat e Zvcrës për njerëzit e familjes. Liljana Hoxha, nusja e djalit të madh të Enver Hoxhës, Sokolit, disa herë i është drejtuar vjehrrës së saj, Nexhmije Hoxhës për ndarjen e drejtë të pasurisë së ish udhëheqësit të lartë të Shqipërisë, i cili drejtoi vendin tonë drejt errësirës, me “dorë të hekurt”. Kërkesa insistuese e Liljana Hoxhës bëhet mbi kriterin tradicional të ndarjes së pasurisë së prindërve në mënyrë të barabartë midis të gjithë fëmijëve të familjes. Gjithmonë, në bazë të intervistave të publikuara prej saj, kuptohet lehtësisht se Sokol Hoxha nuk ka marrë pjesën e duhur, ose atë që i takon, në krahasim me fëmijët e tjerë. Nga kjo histori kuptohet lehtë se edhe për shkak të komunikimit më të mirë të Nexhmije Hoxhës, me Ilir Hoxhën, ajo nuk është kujdesur në mënyrë të barabartë për të gjithë. Historitë e shumta të lidhjeve midis thesarit të florinjtë dhe Enver Hoxhës hedhin dritë të mjaftueshme për të kuptuar se ish sekretari i Parë i Partisë së Punës, i kishte marrë masat për sigurimin e jetës së pasardhësve të tij, deri në dy-tre breza. Por ndërkaq, mënyra se si ka jetuar familja e Nexhmije Hoxhës, pas vitit ‘90-të, pra, strehimi familjar i saj në ish –Institutin e Tokave, shtroi shumë pikëpyetje në lidhje me pasurinë e Enver Hoxhës, apo në lidhje me grabitjet e bëra prej tij ndaj pasurisë kombëtare. Ka me dhjetra shkrime e hulumtime për grabitjen e floririt nga Enver Hoxha duke e ndarë këtë aksion të vjedhjes në tre faza kryesore, e cila përkon me periudhën pak para çlirimit, me periudhën pas çlirimit dhe me periudhën e viteve ‘68-‘70. Në të gjitha rrëfimet e bëra nga dëshmitarë të cilët sot kanë vdekur, flitet për transportimin e floririt jashtë shtetit, pra në bankat e Zvicrës apo në Amerikën e Jugut, në emër të 3 fëmijëve të saj. Një mundësi tjetër e përfolur më shumë gjatë luftës dhe më pak pas saj, është groposja e arit në vende që i di vetëm Nexhmija. Në këtë mënyrë të vërtetat përzihen me një sërë legjendash, ku për shkak të sekreteve bankare, apo për shkak të mospublikimit të emrave nga bankat e Zvicrës, problemi mbetet akoma në pamundësi verifikimi. Këtë e ka përforcuar edhe gjendja financiare e familjes Hoxha pas vitit ‘90-të, ku ende nuk është shfaqur ndonjë fakt që të vërtetojë pasurinë e tyre përrallore. Për disa kohë u fol për lidhje të kompanisë “Iliria Holding”, me djalin e Enver Hoxhës, Ilir Hoxhën. Më tej u fol se firma “DEKA” ishte pronë e djemve të Enverit, e cila në zhargonin e përditshëm përkthehej: “Djemtë e Enverit Krenaria e Atdheut”. Për këtë gjë janë pyetur shpesh nëpër intervista edhe familjarët e kësaj familjeje, por askush prej tyre nuk ka konfirmuar pronësinë ndaj ndonjë kompanie të madhe në vend.

Historia e grabitjeve
Kinezët kanë një shprehje që thotë: “Dashnoren çdo të shtunë rrihe. Edhe nëse ti nuk e di përse po e rreh, kjo nuk prish punë. Sepse e di vetë ajo, e cila gjatë javës do të ketë bërë patjetër ndonjë gabim që ta meritojë rrahjen”. Krahasimi është gjithsesi i pasaktë, por edhe në rastin e udhëheqësve të lartë ndodh e njëjta gjë. Çdo akuzë për grabitjet e pasurisë ndaj tyre, është e drejtë, sepse padyshim gjatë qeverisjes ata kanë bërë patjetër ndonjë vjedhje astronomike të thesarit. Por në rastin e Enver Hoxhës punët ndryshojnë. Ai akuzohet nga bashkëkohësit e vet se ka vjedhur arin e shtabit të përgjithshëm, apo ka përfituar shuma të mëdha nga konfiskimet dhe tatimi i jashtëzakonshëm, ku floriri nuk regjistrohej i gjithi. Sipas dokumenteve, thuhet se në vitin 1943 në Labinot, Enver Hoxha mori nga Fetah Ekmeçiu 4 qese lëkure me florinj dhe i groposi bashkë me Sami Bahollin. Në atë kohë Fetah Ekmeçiu ishte i ngarkuari i shtabit me çështjet e financës. Pak kohë mbas ngjarjes së sipërpërmendur Fetah Ekmeçiu u zhduk në mënyrë të mistershme dhe trupi nuk ju gjet kurrë. Gjithçka mbeti mister dhe kjo e shton dyshimin sepse në librat e ndryshëm të historiografisë komuniste apo në kujtime të bashkëkohësve tregoheshin 4 histori të ndryshme për rrethanat e vdekjes. Dhe nuk thuhej kurrë e njëjta gjë rreth fundit të jetës së Fetah Ekmeçiut. Herë thuhej që ra në një gropë, herë thuhej se e helmuan, herë se ra në greminë dhe herë thuhej që ra në përpjekje me gjermanët. Në atë kohë kjo gjë hidhej në formë dyshimi ndaj Enverit. Enver Hoxha gjithnjë i ka pasur zili të pasurit. Madje që nga koha kur ishte student në Paris. Ishte e qartë që Enver Hoxha e kishte kërkuar vjedhjen e floririt për të pasur një lloj sigurie pas lufte nëse nuk do gjendej në krye të shtetit. Floriri i groposur më 1943 do të nxirrej nga Sami Baholli në vitin 1959 me porosi të Enver Hoxhës. Dhe Sami Baholli pasi e nxori thesarin nga toka me porosi të Enverit, ia çoi këtij të fundit në shtëpi. Por ky është vetëm një rast i shkëputur dhe i parëndësishëm në krahasim me grabitjen titanike që i është bërë thesarit të Shqipërisë në vitet e komunizmit. Dhe në atë kohë, askush nuk mund të vinte dorë në atë thesar pa urdhrin Enver Hoxhës. Ndërsa batalioni i ministrave të Financave nuk kishte asnjë kompetencë për të bërë veprime financiare të rëndësishme pa dijeninë e Enverit. Kush vepronte me kokën e vet pushkatohej. Por ndërkaq, Enver Hoxha pushkatonte edhe ministrat e pafajshëm të financave të cilët nuk kishin bërë asnjëherë, asnjë krim. Sepse në errësirën e tunelit komunist, inkuizicioni ishte i tmerrshëm. Ndërsa për veten e tij dhe për familjen e tij dritat e këtij tuneli ishin të ndezura dhe dyert e këtij tuneli ishin të hapura. Njëlloj, si dyert e tunelit të thesarit të Kërrabës, ku nuk shënohej e gjithë sasia e arit që vinte nga konfiskimet, nga përpunimi i bakrit, etj, etj. Sipas disa zërave thuhet se një pjesë e thesarit të vendit është transportuar nga dy-tri ministra të Financave, në emër të familjes Hoxha. Njëri prej tyre dhe më kryesori ishte Haki Toska. Por komisioni i ngritur nga Berisha në vitin 1992-93 nuk mundi ta çonte deri në fund hetimin e këtij problemi.

Komisioni i hetimit të thesarit
Kështu për të verifikuar transfertat e thesarit të Shtetit nga vitit 1938 – 1990 si dhe procesin e sekuestrimeve në vitet e para të regjimit komunist, në fund të vitit 1991-92, me nismën e Partisë Demokratike u ngrit një komision i përkohshëm parlamentar i cili kishte këtë përbërje, Blerim Çela PD – deputet i Shkodrës kryetar i komisionit, Gëzim Luli PD – deputet i Shkodrës, Behadin Bakalli PD – deputet i Shkodrës, Vehbi Gruda PD – deputet i Shkodrës, Teodor Keko PD – deputet i Tiranës, Qemal Disha PS – deputet i Matit, Sami Kushta PS – deputet i Librazhdit, Shkëlqim Cani PS – deputet i Ersekës, Thoma Miço “Omonia” – deputet i Sarandës. Në thelb komisioni dështoi në synimin e tij, por ai hapi disa nga “petët e lakrorit”. Pas një pune të madhe deputeti Blerim Çela lexoi më 22 janar raportin në emër të komisionit. Pas një argumentimi të hollësishëm, deputeti Çela në emër të komisionit parashtroi këto përfundime:

“1-Në Shqipëri ka pasur disa dhjetëra tonelata ar në qarkullim dhe të thesarizuara nga popullata para datës 28 nëntor 1944.

2-Ish Mbreti Zog ka marrë me firmë 183 kg ar si të ardhura personale të oborrit nga diferencat e këmbimeve valutore me doganat.

3-Ministria e Punëve të Brendshme ka sekuestruar forcërisht sipas ligjeve të luftës, arin e popullit, por pa mbajtur dokumentacion të dyanshëm në momentin e sekuestrimit. Këto sasira janë mbajtur një herë në degët e Punëve të Brendshme, pastaj në Ministrinë e Punëve të Brendshme e më pas janë dorëzuar në thesar siç argumentuam më lart dhe shtojmë se këto diferenca tregojnë vetëm majën e ajsbergut sepse ngelen mbi 650 persona të paidentifikuar që kanë dorëzuar ar, të cilit nuk i është bërë hyrje në thesar.

4-Në dokumentet e Ministrisë së Punëve të Brendshme (“Historiku i Armës së Policisë”), pohohet me shkrim se janë sekuestruar 43.816.682 monedha të arta pa futur shufrat dhe bizhutë e arta. Vetëm ato bëjnë 283 ton flori. Në fakt në thesar janë futur nga sekuestrimet vetëm 3.029 kg ar… Mungojnë 280 ton ar.

5-Gjatë kohës së diktaturës komuniste janë bërë dalje 7.600 kg ar.. Kjo sipas të dhënave të mara nga drejtori i thesarit të shtetit… dhe janë përdorur për të blerë grurë 224 kg; janë përdorur për dikasteret e ndryshme 37 kg; janë humbur në kambizëm 4.072 kg; janë dhënë për tregtinë e jashtme 3.200 kg për blerje mallrash. Asnjë përgjegjësi nuk është mbajtur për humbjet në kambizëm për 4 ton ar me vlerë 60 milion dollarë. Thesari i Shtetit është i shenjtë, me të nuk mund të luhet, ndryshe kushdo që e prek duhet të përgjigjet me kokë. Se si është përdorur 3.200 kg për blerje mallrash, kjo kërkon një kontroll të dytë nga organe të specializuara me autorizim të parlamentit.

6- Duhet të ngrihen grupe hetuesish me specialistë të aftë për të nxjerrë se ku shkon ari në sasi prej 280 ton duke ballafaquar fatkeqët e grabitur me grabitësit e veshur me rrobën e shtetit…

7-Duhet bërë kontroll në uzinën e Rubikut me mandat parlamentar e të qeverisë për të kontrolluar sasinë e arit të prodhuar në se përputhet me atë të futur në thesar.

8-Të kontrollohet i gjithë dokumentacioni dhe thesari në ruajtje kudo qoftë nga specialistë të Bankës së Shtetit duke nxjerrë gjendjet e lëvizjet e arit në thesar, në Ministrinë e Punëve të Brendshme si dhe atë të dërguar jashtë shtetit”.
Pas këtij raporti të gjithë ngritën supet dhe heshtën. Veprimet e tjera që u bënë ishin thuajse formale dhe jeta në Shqipëri vazhdoi si edhe më parë. Ramiz Alia dhe Nexhmije Hoxha u dënuan në gjykatë me akuzën për shpenzime të tepërta për kafe, ose për telefona.

Ndërkaq, Blerim Çela është i vendosur edhe sot e kësaj dite, se Enver Hoxha është pjesë e mafies politike që vuri dorë mbi thesarin e floririt gjatë viteve të pushtimit komunist. Madje ai është kryesori në zhdukjen e thesarit. “Ne mund të bënim më shumë me anë të atij komisioni, por atëherë ishte fillimi i pluralizmit dhe të gjitha proceset kërkonin nxitim për të fituar kohën e humbur” është shprehur ai.

Floriri dhe arratisja
Thesari është i popullit, por në të gjitha kohrat ai u ka shërbyer pushtetarëve, ose është vjedhur prej tyre. Në të gjitha rastet drejtuesit tradicionalë të shteteve të mëparshme në vëmendjen e tyre kanë pasur dy gjëra kryesore. Ata i kanë vënë rëndësi faktit që të lënë një derë të hapur ikjeje, në rast kryengritjeje, pushtimi, apo grushti shteti dhe të sigurojnë një depozitë floriri për familjet e tyre, që mund t’i përdornin në të ardhmen. Në të gjitha rastet dhe në prag të ngjarjeve të vështira, mendja e politikanëve shqiptarë ka shkuar gjithmonë, ose kryesisht tek floriri, njëlloj siç shkon mendja e atij që është duke u mbytur tek barkat e shpëtimit. Thuhet se Enver Hoxha, në vitin 1943 në Labinot, mori nga Fetah Ekmeçiu 4 qese lëkure me florinj dhe i groposi bashkë me Sami Bahollin. Por e gjitha kjo duket si një shaka përpara grabitjeve të mëdha që janë bërë me arin shqiptar në vitet e sistemit komunist, ku mungojnë diferenca marramendëse nga inventarët e bërë.
Inventari
Komunistët u sollën shumë keq me floririn e gjetur dhe me floririn e konfiskuar, pa llogaritur këtu arin e nxjerrë nga Rubiku. Pas ardhjes më dhunë në pushtet përmes luftës civile, si pasojë e lëvizjeve të sipërpërmendura, forcat komuniste gjetën në Bankën Kombëtare Shqiptare sasinë e 90 kg ar. Kjo provohet nga proces-verbali i nënshkruar nga zotërinjtë Dhimitër Pasko (Mitrush Kuteli) dhe Abdyl Këllezi. Ndonëse në Thesarin e Shtetit ndodheshin vetëm 90 kg ar, në duar të popullatës shqiptare ndodheshin rreth 320.000 kg ar (ose 320 ton ar). Një pasuri e tillë e pakrahasueshme, natyrisht që do të mund të rimëkëmbtë edhe shtetin më të shkatërruar e jo më Shqipërinë. Pikërisht këtu tragjedia do të përhapej në një plan tjetër. Ligji për tatimin e jashtëzakonshëm dhe ligji për konfiskimin e pasurive private, masakroi pronarët dhe shtoi mundësinë e spekulimeve për udhëheqësit e vet. Sipas specialistëve dhe studiuesve të kësaj fushe, ku një rol të veçantë kanë luajtur hulumtimet e Kastriot Dervishit, thuhet se ka hapur një polemikë jo të vogël në vitet e tranzicionit një artikull i botuar vite më parë në revistën “Në shërbim të popullit” (organ i dikurshëm i Ministrisë së Punëve të Brendshme), nga Nuri Mehmeti me titull “Kur hidheshin themelet ekonomike të pushtetit popullor”. Ky shkrim është botuar në faqet 14-15 të numrit të gushtit 1984 në revistën në fjalë me okelion “40 vjet çlirim, rrugë lufte e fitoresh”. Polemikat e mëvonshme në lidhje me këtë artikull lindën pasi shifra prej 43.816.682 monedhash ari që përmendej në artikull, e grabitur nga Sigurimi i Shtetit ishte një shifër zyrtare. Ndër të tjera autori Nuri Mehmeti në shkrimin e tij thotë: “…Pushteti i ri i vendosur menjëherë pas çlirimit të atdheut, që nisi të kryente funksionet e tij si diktaturë e proletariatit, kërkonte patjetër edhe bazën ekonomike… Në janar të vitit 1945 doli ligji i mbi konfiskimin e pasurisë së shtetasve italianë e gjermanë. Gjithashtu në janar doli ligji i tatimit të jashtëzakonshëm mbi fitimet e luftës. Ky ligj godiste veçanërisht atë pjesë të borgjezisë që kishte grumbulluar pasuri të mëdha… Në shumë raste elementët e tatuar nuk pranonin të paguanin shumën e caktuar, me pretekstin se nuk e kishin atë… disa u përpoqën të nxirrnin ar e sende të tjera jashtë shtetit… Veprime edhe më të vështira iu deshën të bënin organeve të punëve të brendshme, veçanërisht atyre të policisë për të zbuluar arin që kishin fshehur kapitalistët e tregtarët. Përvoja ishte e paktë, por ndihma e popullit qe e madhe. Ndihmuan punëtorët e specialistët që kishin marrë pjesë në ndërtimin e depove të kasafortave dhe që kishin bërë fshehjen në vende të panjohura, ndihmuan ata që kishin shërbyer si shegertë e argatë pranë kapitalistëve të kaluar etj. Kështu u arrit të zbulohen depo të nëndheshme në parcelat e oborret e kapitalistëve, bejlerëve e tregtarëve. U gjetën qypa me flori jo vetëm në betonime të thella të nëndheshme e në muret e shtëpive, por edhe nën rrënjët e pemëve e nën sipërfaqet e puseve me ujë të pijshëm si në Durrës, Tiranë, etj. Në Elbasan u zbulua një sasi e madhe mallrash të tregtarit H.B., në një depo të nëndheshme, përsipër së cilës ishin mbjellë presh e perime të ndryshme. Zbulime të tilla u bënë edhe në Shkodër, Durrës, Korçë. Deri në fund të vitit 1948 u zbuluan 43.816.682 monedha ari, pa përmendur shufrat e stolitë e florinjta. Organet e punëve të brendshme ndoqën gjithë zhvillimet e ngjarjeve duke bërë një luftë këmbëngulëse kundër elementëve spekulativë e matrapazë…”. Por ndërsa nga ekonomistët e sistemit komunist pranohet një shifër e tillë sekuestrimesh, përkundrazi, nuk jepeshin të dhëna se ku kishin përfunduar ato. Por të dhënat e tjera zyrtare janë krejt kontradiktore. Kështu sipas një shkrese sekrete të nënshkruar nga drejtori i Thesarit, Fahri Hoxha më 16 janar 1992, merret vesh se sasia e arit të hyrë në Thesar nga sekuestrimet në periudhën 1 dhjetor 1944 – 31 dhjetor 1990 është vetëm 3.029 kg. Ndërsa në periudhën 1 dhjetor 1944 deri në 31 dhjetor 1990 në Thesarin e Shtetit kanë hyrë gjithsej 8.749 kg ar dhe kanë dalë 7.600 kg ar. Mirëpo shifra e 43.816.682 copë monedhave nuk është baraz me 3.029 kg ar, por me minimumi 320 ton ar. Atëherë vetiu lind një pyetje që do përgjigje: kush e vodhi floririn? Kush e grabiti atë në kohën kur askush nuk hidhte dot asnjë firmë pa lejen e Enver Hoxhës?
Sekserët e floririt
Sipas hulumtuesve, sekserët e Enver Hoxhës për transportimin e floririt, kanë qenë dy prej ministrave të Financave, por edhe disa njerëz të tjerë misteriozë. Vlerat monetare të familjes Hoxha i ka qarkulluar në perëndim dhe në Amerikën Latine një njeri i afërt i familjes Hoxha. Ai lëvizi për shumë vjet në Francë, Kanada dhe Amerikën e Jugut, për të qarkulluar dhe depozituar vlerat e thesarit shqiptar në emër të familjes Hoxha, i cili më vonë u pushkatua me një vendim gjyqësor për falsifikim. Gjyqi i tij është bërë në Kombinat, ku ai u akuzua së bashku me Gaspër Çurçinë për biletat e trenit. Kjo gjë e shton misterin për të gjetur ku ndodhet një pjesë jo e vogël e floririt të grabitur të shqiptar. Po ashtu nuk janë të pakta informacionet që qarkullojnë se për Amerikën e Jugut një rol jo pa rëndësi kanë luajtur edhe lidhjet politike të Enverit, me individë të kësaj zone. Si psh, Zhoao Amazonas, njeriu që ishte i pranishëm më shumë se kushdo në kongreset e Partisë së Punës. Në Zvicër ndodhet vetëm një sasi e caktuar e arit shqiptar. Ajo me e madhja ka kapërcyer në Kanada dhe Amerikën e Jugut. Gjithashtu, në bazë të hulumtimeve të K. Devishit, mësojmë se një vjedhje gjigande është bërë edhe nëpërmjet kambizmit të asaj kohe. Me anë të vendimeve nr 5, 430 dhe 84 të datave 7 janar 1988, 7 dhjetor 1988, dhe 8 mars 1989, janë transferuar jashtë shteti për qëllime kambizmi 4.072 dhe 13.193 kg argjend. Një shumë e tillë e justifikuar për kambizëm është pamundur të ketë shkuar e gjitha në destinacionin që thuhet. Për skandalin në fjalë ka shkruar më 26 qershor 1991 edhe gazeta “RD”. Sipas gazetës, specialistët e Fondit Monetar Ndërkombëtar kishin zbuluar se llogaritë e bilancit valutor nuk rakordonin. Gazeta kritikon gjithashtu heshtjen e drejtorit të Bankës së Shtetit Niko Gjyzari dhe të drejtorit për marrëdhënie me jashtë Kamber Myftari. Po në këtë artikull bëhet fjalë se njeriu që është marrë me “kambizmin” është Dhimitër Gazhda, i cili sipas gazetës kishte dy muaj që jetonte në Greqi. Humbjet që kishte pasur shteti shqiptar në një rast të tillë sipas gazetës ishin rreth 200 milion dollarë. Padyshim që i ashtuquajturi “kambizëm” në prag të kapitullimit të regjimit komunist nuk ka qenë gjë tjetër veçse maskim i kalimit të llogarive në favor të udhëheqësve të lartë komunistë. Nga ana tjetër sipas një dëshmie që ka dalë edhe në shtyp Banka e Shtetit Shqiptar për periudhën 1983 – 1987 ka porositur 396 copë arka që shërbejnë për transportimin e arit. Nga këto vetëm në vitin 1983 janë porositur 196 copë, ndërsa pjesa tjetër në vitin 1987. Kjo sasi arkash sipas specialistëve mund të shërbente vetëm për një sasi prej 180 ton ar. Dhe në atë kohë të gjithë e dimë se asgjë nuk ndodhte pa urdhrin e Enver Hoxhës, i cili ndryshe nga Ahmet Zogu që la shenja gjatë grabitjes, ky i fundit e kreu vjedhjen e thesarit në qetësi dhe misteriozitet të plotë. Sepse ndryshe nga Zogu që i bëri veprimet në emergjencën e pushtimit të vendit, ky i fundit e pati të gjithë kohën e nevojshme për të vepruar me plane të fshehta dhe prapaskena tinzare.
Nga gazetari Ilir Bushi

http://www.albdreams.net/enver-hoxha-komunisti-tinzar-qe-coi-floririn-e-shqiperise-ne-bankat-e-zvicres/